வாழ்க தமிழ்!

Thursday, October 1, 2015

ஏன் இத்தனைக் கடவுள்?

துறவியிடம் சீடன் ஒருவன், குருவே! இறைவன் ஒருவன் என்னும் பொழுது இந்து மதத்தில் இத்தனை கடவுள்கள் ஏன்? எனக்கேட்டான். சீடனே! நீ ஒருவனே! ஆனால், நீ அன்னைக்குப் பிள்ளை, பிள்ளைக்குத் தந்தை, பேரர்க்குப் பாட்டன். மாமிக்கு, மருமகன், மனைவிக்கும் கணவன், தம்பிக்கு அண்ணன் என உனக்கே இத்தனை வடிவம் இருக்கும்போது இறைவனுக்கேனப்பா இருக்கக்கூடாது? சீடன், உண்மையை உணர்ந்தான்
பாமரன்  /  at  8:19 AM  /  3 கருத்துரைகள்

துறவியிடம் சீடன் ஒருவன், குருவே! இறைவன் ஒருவன் என்னும் பொழுது இந்து மதத்தில் இத்தனை கடவுள்கள் ஏன்? எனக்கேட்டான். சீடனே! நீ ஒருவனே! ஆனால், நீ அன்னைக்குப் பிள்ளை, பிள்ளைக்குத் தந்தை, பேரர்க்குப் பாட்டன். மாமிக்கு, மருமகன், மனைவிக்கும் கணவன், தம்பிக்கு அண்ணன் என உனக்கே இத்தனை வடிவம் இருக்கும்போது இறைவனுக்கேனப்பா இருக்கக்கூடாது? சீடன், உண்மையை உணர்ந்தான்

3 கருத்து(கள்):

மாணிக்கவாசகரின் பார்வையில் மனித பிறவிகள் ’எ’

ஒருவரின் பிறவிகளை ஏழு என்று குறிப்பிடுகிறார் மாணிக்கவாசகர். தேவர், மனிதர், விலங்கு, பறவை, ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, தாவரம் ஆகியவை யே ஏழுபிறவிகள்.

இதை




புல்லாகிப் பூண்டாகிப் புழுவாகி மரமாகி
பல்விருகமாகி, பறவையாய்ப், பாம்பாகிக்
கல்லாய், மனிதராய்ப் பேயாய் கணங்களாய்
வல்லசுரராகி முனிவராய்த்தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்ததுள்
எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமான்

என்று மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பல பிறவி எடுத்து இளைத்துவிட்டேன் என்று ஈசனிடம் கதறுகிறார்.
பாமரன்  /  at  7:27 AM  /  கருத்துரை இடுக

ஒருவரின் பிறவிகளை ஏழு என்று குறிப்பிடுகிறார் மாணிக்கவாசகர். தேவர், மனிதர், விலங்கு, பறவை, ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, தாவரம் ஆகியவை யே ஏழுபிறவிகள்.

இதை




புல்லாகிப் பூண்டாகிப் புழுவாகி மரமாகி
பல்விருகமாகி, பறவையாய்ப், பாம்பாகிக்
கல்லாய், மனிதராய்ப் பேயாய் கணங்களாய்
வல்லசுரராகி முனிவராய்த்தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்ததுள்
எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமான்

என்று மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பல பிறவி எடுத்து இளைத்துவிட்டேன் என்று ஈசனிடம் கதறுகிறார்.

0 கருத்து(கள்):

Tuesday, September 29, 2015

ஆஞ்சநேயரை சொல்லின் செல்வர் என அழைப்பது ஏன் தெரியுமா?

அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்ட ஆஞ்சநேயர், கண்டேன் சீதையை என்று ராமருக்கு பதிலளித்தார். சீதை உயிரோடும் கற்போடும் இருப்பதை ராமருக்கு தாமதம் இல்லாமல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதே அனுமனின் நோக்கம். எனவே கண்டேன் கற்பினுக்கு அணியை கண்களால் என்ற வார்த்தையை முதலில் சொல்லி விட்டு, பிறகு கற்புடன் இருப்பதையும், யார் சொன்னதையோ கேட்காமல், தன் கண்களால் பார்த்ததையும் உறுதிப்படுத்தினார். இதனால், அனுமனுக்கு சொல்லின் செல்வர் என்ற சிறப்பு பெயர் உண்டானது.

பார்த்தது சீதை தான் என்று அனுமனுக்கும் சந்தேகம் வரக் கூடாது, அனுமன் சீதையை தான் பார்த்தான் என்று இராமனும் நம்ப வேண்டும்.

தெளிவு படுத்தவது கம்பன். . .

சொல்லில் விளையாடுகிறான்.

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக !இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’என்று, அனுமன் பன்னுவான்;

கண்டனென் = நான் கண்டேன்

கற்பினுக்கு அணியை = கற்புக்கு அணிகலமாய் திகழும் சீதையை

கண்களால் = கண்களால். அது என்ன கண்களால் ? எல்லாரும்

கண்களால் தான் பார்ப்பார்கள். அது தான் முதல் வார்த்தையிலேயே சொல்லியாச்சே "கண்டெனன்" அப்படின்னு.

சொல்லுவது கம்பன்.

பயனிலாத சொல்லை சொல்லுவானா ?

அவள் கற்பின் அணி என்பதை அவளுடைய கண்களை கொண்டு நான் கண்டு கொண்டேன் என்று அர்த்தம்.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு போல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்

கண்டெனன் கற்பினுக்கு அணியினை (அவளின்) கண்களால் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

தெண் = தெளிந்த

திரை அலைகடல் = சுருள் சுருளாக அலைகளை கொண்ட கடல்

இலங்கைத் தென் நகர் = இலங்கை என்ற தெற்கில் உள்ள நகரில்

அண்டர் நாயக = தேவர்களின் நாயகனே

இனி, துறத்தி = இனி துறந்துவிடு

ஐயமும் = சந்தேகத்தையும்

பண்டு உள துயரும் = பழைய துயரையும்

என்று, அனுமன் பன்னுவான்; = என்று அனுமன் சொல்லுவான் 
பாமரன்  /  at  6:08 AM  /  1 கருத்துரை

அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்ட ஆஞ்சநேயர், கண்டேன் சீதையை என்று ராமருக்கு பதிலளித்தார். சீதை உயிரோடும் கற்போடும் இருப்பதை ராமருக்கு தாமதம் இல்லாமல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதே அனுமனின் நோக்கம். எனவே கண்டேன் கற்பினுக்கு அணியை கண்களால் என்ற வார்த்தையை முதலில் சொல்லி விட்டு, பிறகு கற்புடன் இருப்பதையும், யார் சொன்னதையோ கேட்காமல், தன் கண்களால் பார்த்ததையும் உறுதிப்படுத்தினார். இதனால், அனுமனுக்கு சொல்லின் செல்வர் என்ற சிறப்பு பெயர் உண்டானது.

பார்த்தது சீதை தான் என்று அனுமனுக்கும் சந்தேகம் வரக் கூடாது, அனுமன் சீதையை தான் பார்த்தான் என்று இராமனும் நம்ப வேண்டும்.

தெளிவு படுத்தவது கம்பன். . .

சொல்லில் விளையாடுகிறான்.

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக !இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’என்று, அனுமன் பன்னுவான்;

கண்டனென் = நான் கண்டேன்

கற்பினுக்கு அணியை = கற்புக்கு அணிகலமாய் திகழும் சீதையை

கண்களால் = கண்களால். அது என்ன கண்களால் ? எல்லாரும்

கண்களால் தான் பார்ப்பார்கள். அது தான் முதல் வார்த்தையிலேயே சொல்லியாச்சே "கண்டெனன்" அப்படின்னு.

சொல்லுவது கம்பன்.

பயனிலாத சொல்லை சொல்லுவானா ?

அவள் கற்பின் அணி என்பதை அவளுடைய கண்களை கொண்டு நான் கண்டு கொண்டேன் என்று அர்த்தம்.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு போல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்

கண்டெனன் கற்பினுக்கு அணியினை (அவளின்) கண்களால் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

தெண் = தெளிந்த

திரை அலைகடல் = சுருள் சுருளாக அலைகளை கொண்ட கடல்

இலங்கைத் தென் நகர் = இலங்கை என்ற தெற்கில் உள்ள நகரில்

அண்டர் நாயக = தேவர்களின் நாயகனே

இனி, துறத்தி = இனி துறந்துவிடு

ஐயமும் = சந்தேகத்தையும்

பண்டு உள துயரும் = பழைய துயரையும்

என்று, அனுமன் பன்னுவான்; = என்று அனுமன் சொல்லுவான் 

1 கருத்து(கள்):

Sunday, September 6, 2015

எல்லாம், எங்கும், எதுவும் சிவமயமே!

குறுக்கும், நெடுக்குமாக, கைகளைப் பின்புறம் கட்டியவாறு, ஏதோ ஒரு தவிப்பிற்கு ஆட்பட்டவராய் நடந்துகொண்டிருந்தார் இயற்பகை. கொஞ்சம் விவகாரமான ஆள்தான், பெயருக்கு ஏற்றாற்போலவே தான் செய்கைகளும்! ‘எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்’ என்றோ ‘உலக வழக்கம்’ என்றோ எதையாவது சொல்லி, அவரை எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. ‘அந்தப் பக்கம் போகாதே’ என்று யாராவது எழுதி வைத்திருந்தால், ‘ஏன்? அந்தப் பக்கம் போனால் என்ன?’ என்று யாரையும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டார்; போகக்கூடாது என்று சொன்ன திசையில் போவார். போனால் என்ன நடக்கும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, எழுதி வைத்தவனை அழைத்துத் தட்டிக்கொடுப்பார்.

‘எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்பொருள் காண்பது அறிவு’ என்ற திருக்குறள் வாக்கிற்கேற்ப நடந்துகொள்வார். அப்பேர்ப்பட்டவர்க்கு இன்றைக்கு நடப்பது பெரும் புதிராக இருந்தது. அதிகாலையில் எழும் இயற்பகையார், இறைவனைத் தொழுது, பிறகு காலைக் கடன்கள் முடித்துக் குளித்து, நீறு பூசி, உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதுதற்கு அரியவனை பூஜை செய்யத் தொடங்குவார். ஒரு தேர்ந்த, கிரமமான பூஜையாக இருக்காது அது. அவரின் கண்ணீரால் அபிஷேகம், ததும்புகிற அன்பால், ‘ஐயா, என் அரனே, தேசனே, தேனார் அமுதே, மகாதேவரே...’ என்பதான அரற்றலாக மந்திரங்கள்... வெறும் அன்பு மட்டுமே பேரன்பிற்காக பூஜை செய்வதை இயற்பகையாரின் பூஜையிலே, வழிபாட்டிலே மட்டும்தான் காண முடியும்.

அடியார்க்கும், ஆண்டவர்க்கும் அன்பு செய்வதிலே பெரும் போட்டி இருக்கும் - இதுநாள்வரை யாரும், யாரையும் ஜெயிக்கவே முடியாமல்! ஆனந்தம், அவரின் வீடெங்கும் பரவியிருக்கும். அவரின் துணைவியாருக்கும், பூஜை முடிவதற்குள் ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் கரைபுரண்டோடுவதும் நிச்சயமே. வாழ்வதே சிதம்பர தேவரின் உமையொரு பாகனின் பூஜைக்காகத்தான் என்பதான வாழ்க்கை அவர்களுடையது. இதிலே பூஜை முடித்ததும், அவ்வூரில் தென்படுகிற சிவனடியாரை இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்து பாதபூஜை, அதாவது மகேஸ்வர பூஜை செய்வது. அவருக்கு தெண்டனிட்டு வணங்குவது.

அவருக்கு அமுது படைத்து, வேண்டுவன நல்கி, இறைவனே இதுகாணும் எங்களோடு இருந்தார் என்பதாக அவர்கள் காட்டும் ஞானத்தால் உண்டான பக்தி கேள்விப்படுகையிலேயே இத்தனை ஆனந்தம் என்றால், அனுபவிப்பவர்கள் எத்தனை பேறு பெற்றவர்கள்! ஆக, இயற்பகையார் தினமும் முதல் வேலையாக, ஒரு சிவனடியாரைத் தேடிப் பிடிப்பார். அவருக்கு வேண்டிய எல்லாப் பணிவிடைகளையும் செய்து, அவருக்கு அமுதிட்டு, அவருக்கு மிகவும் வேண்டிய ஏதேனும் ஒன்றைத் தானமாக ஈதல் என்பதைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். மற்றபடி எல்லோரையும்போல உழைப்பது, வாழ்வது எல்லாம் சிவனடியாருக்கு அன்னமிட்ட பின்பே. அது மட்டும் நடக்கவில்லையென்றால் ஒரு வாய்ச்சோறு இறங்காது அவருக்கு.

அவருக்கு மட்டுமல்ல; அவர்தம் துணைவியாருக்கும் கூடத்தான். மொத்தத்தில் சிவனடியாருக்குச் சேவை செய்யாத நாள் அவருக்குப் பெருந் துக்கம், வேதனைப் பெருக்கம்! வாழ்வே கேள்விக்குறி ஆகிப்போகிற துயரம்! ஆனால், இதுகாறும் அதுமாதிரி நடந்ததில்லை, யாரையாவது, எங்காவது காட்டி விடுவார் எம்பெருமான். ஆனால், இன்றைக்குச் சோதனையாய் எவரும் காணோம். அயர்ச்சி மேலிட்டது. லேசாக அச்சம் பிறந்தது. இன்றைக்கு எவருமே வராமல் போய்விடுவார்களோ என்ற கிலேசத்தில் உடல் வியர்த்தது. மனைவியைப் பார்த்தார். அவரும் இவரைப் பார்க்க, இருவர் கண்களிலும் நீர். கணவரின் வேதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் தம் மனைவி கண்ணீர் வடிக்க, சோதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் கண்ணீர் வடிக்க...

வெளியில் குரல் கேட்டது. மெல்லிய குரல்தான். ஆனால், தீர்க்கமான அழுத்தமான குரல். ‘தில்லை அம்பலவா போற்றி! திருச்சிற்றம்பலமே போற்றி’  என்பதான, சொல்வதற்கு மகா மதுரமாகிய சிவநாமத்தை யாரோ சொல்லிக்கொண்டு வீதியோடு செல்ல... பாய்ந்தார் இயற்பகை. விழிகள் வெறிகொண்டு தேடின. குரல் வந்த திக்கில் குவிந்தன. கண்களில் மழையாய் கண்ணீர் கொட்டியது. ‘சம்போ, சங்கரா! சாம்பசிவா’ என அரற்றிக்கொண்டே அங்கு நடந்துசென்றுகொண்டிருந்தார் ஒரு சிவனடியார். வாலிபப் பிரயம் முடிகிற தருணம் நல்ல சிவப்பு. ஓங்கு, தாங்கான தேகமெங்கும் வெண்ணீறு! சாந்தமான முகம்! உலகத்துக் கருணையை எல்லாம் ஒன்று தேக்கிய விழிகள்.

எப்போதும் புன்னகை, கண்டத்தில் உருத்திராக்கம், ஒற்றையாய், மேலாடையாய் ஒரு வெள்ளுடை கணுக்கால் தெரிகிறார்போல் ஒற்றைச் சுற்றாய்க் கட்டிய வேட்டி. இயற்பகை எட்டிக் கைபிடித்து, நிறுத்தினார் அந்தச் சிவனடியாரை. அவர் கால்களில் வேரற்ற மரமாய் விழுந்தார். நட்ட நடுத்தெருவில் போவார், வருவோரெல்லாம் பார்க்க, ஒரு நாய் திடுக்கிட்டு ‘வவ்‘வென்று குரல் கொடுத்து, ஒடுங்கி ஓரமாய் ஓடிப்போய் நின்றது. “ஐயா, என்ன இது’’ பதறிப் போனார் அச்சிவனடியார். “யாது செய்கிறீர்... யார் நீவிர்?’’ சிறிதாய் விகசித்த அதிர்ச்சியோடு அவர் குனிந்து இவரைத் தூக்கி நிறுத்த முயற்சித்தார்.

இயற்பகை முழந்தாளிட்டார். “தங்களைப் பார்த்தது பெரும்பாக்கியம். எந்தையும், நுந்தையுமாகிய ஏகன் அருள்! அடியேன் பெற்ற பாக்கியம் முழுமையாக வேண்டுமானால்...’’ என்று முச்சிரைக்க நிறுத்தினார். அடியார் புன்னகையோடு ஏறிட்டார். ‘எதுவாயினும் கேளப்பா‘ என்று அனுமதி தருகிற புன்னகை. “தேவரீர், எனது இல்லம் எழுந்தருளி, திருவமுது செய்தருள வேண்டும்.’’  “ஓ உனது வீட்டில் அடியேன் அன்னம் ஏற்க வேண்டுமா?’’ சிறிதே யோசித்து, இரு நிமிடங்கழித்து சம்மதமாய்த் தலையாட்டினார் அவர். உடம்பெங்கும் பூரிப்பு, அவரைத் தலைகுனிந்து தம் இல்லத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, இருப்பதிலேயே உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தைத் தேர்வு செய்து அதில் அவரை அமர வைத்ததும், வளைக்கரம் நீண்டது, குடிநீர்க் குவளையோடு.

வேய்ங்குழல் ஒலியாய் இயற்பகையாரின் மனைவியும் “சிவனடிச் சீர்பரவும் பெருந்தகையீர் வருக’’ என்றழைத்து, காலில் விழுந்து வணங்கி, ஆசி பெற்று சாப்பிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய புகுந்தார். ஆயிற்று, சிவனடியார் மிகுந்த திருப்தியோடு, அன்னம் ஏற்று, முடிக்க, அவர் கை, வாய் கழுவப் பாத்திரமும், நீர்க்குவளையும் தந்தார் அம்மையார். அவர் படுக்கப் பாயும், தலையணையும், விசிறியும், நீர்ச் செம்பும் வைத்தபிறகே, இவர்கள் சாப்பிட்டனர். “ஐயா, அமுதமென இனிக்க, மணக்க உணவு படைத்தீர். தில்லை அம்பலவாணர் எப்போதும் உமைக் காப்பார்’’ என்று அந்தச் சிவனடியார் கிளம்ப எத்தனிக்கையில், “பெரியீர்! சற்றே பொறுமையாய் இரும்’’ என்ற இயற்பகை மனைவியோடு சேர்ந்து காலில் விழுந்து வணங்கினார்.

பிறகு “அடியார் பெருமகனே! அன்னம் ஏற்றது மட்டும் போதாது. ஏதேனும் தாங்கள் அடியவனைக் கேட்க வேண்டும் நான் சர்வ நிச்சயமாக தருவேன்’’ என்று இயற்பகை திடமாக உரைத்தார். மனைவியும் கைக்கூப்பி ஆமோதித்தார். புருவம் சுருங்கிற்று வந்தவருக்கு, “யாம் கேட்பதையெல்லாம் உம்மால் தரமுடியாது இயற்பகையாரே.’’ “அப்படி இல்லை ஐயா, எப்பாடு பட்டேனும் தருவோம்.’’ “முடியாது, இயற்பகை, வீணாக அவஸ்தைப்படாதே.’’ சுட்டு விரல் நீட்டி எச்சரித்தவர், இயற்பகையின் மனைவியையும் பார்த்து சிரித்தார், கண்கள் மின்னி அடங்கின. “இல்லை அய்யா. அப்படிச் சொல்லக் கூடாது, நீங்கள் கண்டிப்பாக...’’ துடிப்போடு இயற்பகை சொல்ல... “உன் மனைவியை எனக்குத் தானமாக கொடு,’’ சிவனடியார் குரலில் நெருப்பு.

அவர் அமர்ந்திருந்த வீட்டுக் கூடமெங்கும் நெருப்பை அள்ளிக்கொட்டினாற்போல இருந்தது. இயற்பகையின் மனைவியின் முகம் நிறம் மாறிற்று. அவரின் பேச்சு கேட்ட மாத்திரத்திலேயே ‘இடி’யென முழங்கினார் இயற்பகை. “எம்பெருமானின் பெயரால் எமது மனைவியாகிய இவரை இப்போதே தத்தம் செய்கிறோம்.’’ சிவனடியாரின் உள்ளங்கைகளில் நீர் வார்த்து, மனைவியை அவருடைமை ஆக்கினார் இயற்பகை. ஒரு சலனமும் இல்லாமல், சொல்லப்போனால் ஆனந்தம் வழிகிற முகத்தோடு, அம்மையார் இயற்பகையை ஏறிட்டு நோக்க, அவர் கைக்கூப்பி வணங்கி, “சிவனடியாரொடு செல்வீராக’’ என்றவாரே வழியனுப்பினார். கணவன் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு ஏது? அந்த அம்மாள் சிவனடியாரின் பக்கத்தில் சென்று நின்றார். சிவனடியார் திகைத்துப் போனார்? என்ன இது அநியாயம்?

இது என்ன மாதிரியான பக்தி? பக்தியா அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமா? அடக் கடவுளே! இவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிந்துதான் செய்கிறானா? எத்தனையோ பித்தர்களை பார்த்தாகி விட்டது. இது சித்தத்தை சிவன் பால் வைத்த பித்தம் போலும்... சிவனடியார் “ஐ...யா...நீங்கள் செய்வது என்னவென்று...’’ என்று தயங்கியபடியே கேட்டார். “அறிந்து தான் செய்கிறோம்’’ இயற்பகை சிறிதும் சலனமில்லாமல் திடமாகத் தெரிவித்தார்! தெரிந்து செய்வது என்பது மனதின் பதிவுகளின் எல்லைக்கு உட்பட்டது. புத்தியோடு சம்பந்தப்பட்டது. அறிந்து செய்வது அனுபவத்தினால் உண்டாவது. ஒரு காரியத்தை பலகோணங்களிலும் அனுபவித்து உணர்வது.

“அறிந்து செய்ததா..?’’ சிவனடியாரின் வியப்பு இன்னமும் குறையவில்லை, இருப்பினும், சுதாரித்த வராய்க் கேட்டார் அவர். “எல்லாம் சரி, ஆனால், இந்த வீட்டை விட்டு நான் உன் மனைவியோடு போனால் உன் ஊர்க்காரர்களும், சுற்றத்தாரும் என்னை வெட்டிப்போட்டு விடுவார்கள் தெரியுமா?’’ இயற்பகையின் புருவம் உயர்ந்தது. “இந்த இயற்பகை இருக்கும் வரை அது நடவாது. அச்சம் வேண்டாம் அடியவரே. உருவிய வாளுடன் இயற்பகை ஊரெல்லை வரை உம்முடன் வருவான்.’’ பயணம் துவங்கியது. வானம் இருட்டியது. இனம் புரியாத இறுக்கம் சூழலில் படர்ந்தது. விஷயம் அறிந்து வந்த ஊர்க்காரர்கள், சுற்றத்தார்கள் வாள், வேல், ஈட்டியுடன் சிவனடியார் மீது பாய, இயற்பகையின் வாள் சீற்றம் கொண்டது. பெரும்புயலெனச் சீறியது.

எதிர்த்தோரின் தலைகள் உருண்டன. கை, கால்கள் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டன. குருதி வெள்ளம் எங்கும் சிதறிற்று. சாலையின் ஓரங்களில் நின்ற ஊர் மக்கள் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு, கதறலும், கண்ணீருமாய் அலறினர். “என்ன காரியமடா செய்கிறாய் இயற்பகை, பெயருக்கேற்றாற்போல, இயல்புக்கே பகையானாயே பாதகா’’ - எனும் கூக்குரல்கள், வீறிடல்கள். “எங்கே நடக்குமடா இந்த அநியாயம்? உன் வளர்ப்பில் எங்கே தவறு நடந்தது’’ என்பதாய் சுற்றத்தார் குமுறிக் குமுறி அழ ஆரம்பித்தனர். சண்டமாருதமாய், வெறி கொண்ட வேங்கையாய் நிற்காமல் போரிட்டு... ஊரின் எல்லை வந்தது. மயான அமைதி. சிவனடியார் மெல்லத் திரும்பினார். இயற்பகையைப் பார்த்தார்.

உடலெங்கும் குருதிக் கோலங்கள், வியர்வை ஆறுகள், புழுதிப்படலம்... கூற்றுவன் போன்ற கோலம்... சொன்ன சொல் காப்பாற்ற எதுவரினும் அஞ்சாத நெஞ்சம்.
திடுமென சிவனடியார் இரண்டடிப் பின் நகர்ந்தார். நின்ற நிலையில் அவரின் பிரகாசம் கூடிற்று. பேரொளியில் பிழம்பாகி நின்றார் அந்தச் சிவனடியார். ஒன்றாய் இருந்த ஒளிப்பிழம்பிற்குள் மகாதேவரும், உமையம்மையும், இடப வாகனத்தில்... எல்லாம் மலர்ந்தன. மலைத்தன. கருணை மழை வெள்ளம்போல் பொழிந்தது. அனுபவித்தறியாத ஒரு பேரன்பு எல்லோரையும் தாக்கிற்று. “இயற்பகை உமது பக்தியின் தீவிரத்தை உலகறியச் செய்யவே யாம் வந்தோம்.

உன் அன்பின் தன்மை ஈடில்லாதது. எப்போதும் எம்மோடு நீயும், நின் மனைவியும் இருக்கவே வருக.’’ என்றழைத்தது சிவம், எங்கும் சிவமயம், எல்லாம் சிவமயம்... அருள்மழை... இயற்பகை தயங்கினார். “ஐயனே! பிழை பொறுப்பீர். யான் வெட்டியெறிந்த சுற்றங்கள், ஊரார்கள் இவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு வருவதானால் சரி... இல்லையெனில் உம் புகழ்பாடித் துதித்து இங்கேயே வாழ்கிறேன்,’’ என்றார். “நீ பிடிவாதக்காரனாயிற்றே, சரி ஆகட்டும்’’ என்று பிடிவாதத்தை இயற்பகைக்குள்ளே விதைத்த பெருந்தகை திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். ஜோதிப்பிழம்பு பிரமாண்டமாய் மாற, இயற்பகையால் வெட்டி எறியப்பட்ட ஊரார், உறவினர், இயற்பகை, அவரது அருமை மனைவி எல்லோரும் அப்பிழம்பினுள் கலக்க...

மேற்சொன்ன இயற்பகை என்பவர் சிவனையே எண்ணி, சகலமும் சிவமாய்ப் பார்க்கும் மகா ஞானி. அவர் தம் மனைவி என்பது அவரது  மனதைக் குறிக்கும். சிவனடியாராக வந்த கோலம் மெய்ஞானியான, சத்குருவைக் குறிக்கும். ஆக, ஞான குருவாய் எழுந்தருளி, நம்மையும், இறைவனையும், பிரிக்கிற மனதை, துவைதத்தில் இருக்கிற மனதை தனக்கு தந்துவிடுமாறு கேட்கிறார். (குருநாதருக்கு உடல், பொருள், ஆவி இம்மூன்றையும் நற்சீடன் தத்தம் செய்தல் வேண்டும். இங்கே ‘பொருள்’ என்பது எல்லாவற்றையும் பொருளாகக் காட்டும் மனமே ஆகும்.) ஆக ஒவ்வொருவருடைய மனமே அவருடைய மனைவி. அதை, மனதை, தம்மிடம் கொடுக்குமாறு இறைவன் கேட்க மெய்யடியாராகிய இயற்பகை, ‘தன் மனம்’ என்கிற மனைவியை இறைவன் வசம் அளிக்கிறார்.

அவ்வாறு அளிப்பதை ஏற்காத மனதின் விருத்திகளாகிய கோபம், லோபம், மத, மாச்சர்யம், குரோதம், பாசம், அகங்கார, மமகாரங்களே இயற்பகையாரின் ஊர் மக்களாகவும், சொந்தக்காரர்களாகவும் இங்கு எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றை விவேகம், வைராக்கியம் எனும் வாளால் வெட்டி வீசுகிறார் இயற்பகை. எல்லாம் அறிந்த இறைவன், தன்னோடு சேர வருமாறு இயற்பகையும், அவரின் மனைவியையும் அழைக்க... “இயற்பகை மனதின் விருத்திகளாகிய 96 தத்துவங்களுக்கும் அருள்செய்து அவற்றையும், உன்னோடு சேர்ப்பாய் ஆயின் வருவேன்’’ என்கிறார். எல்லாம் சிவமயம் என்பதாகிறது இறைவனின் பெருங்கருணையால். இதுவே, ஞான அர்த்தம். இதை உணர்த்துவதே அடியார். நாயன்மார் வரலாறு. இதை ‘அத்யாத்ம பெரியபுராணம்’ என்பர்.
http://www.dinakaran.com/
- ஸ்ரீ கணேஷ்ஜி
 ஓவியங்கள்: ஜாய்  
பாமரன்  /  at  1:53 PM  /  கருத்துரை இடுக

குறுக்கும், நெடுக்குமாக, கைகளைப் பின்புறம் கட்டியவாறு, ஏதோ ஒரு தவிப்பிற்கு ஆட்பட்டவராய் நடந்துகொண்டிருந்தார் இயற்பகை. கொஞ்சம் விவகாரமான ஆள்தான், பெயருக்கு ஏற்றாற்போலவே தான் செய்கைகளும்! ‘எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்’ என்றோ ‘உலக வழக்கம்’ என்றோ எதையாவது சொல்லி, அவரை எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. ‘அந்தப் பக்கம் போகாதே’ என்று யாராவது எழுதி வைத்திருந்தால், ‘ஏன்? அந்தப் பக்கம் போனால் என்ன?’ என்று யாரையும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டார்; போகக்கூடாது என்று சொன்ன திசையில் போவார். போனால் என்ன நடக்கும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, எழுதி வைத்தவனை அழைத்துத் தட்டிக்கொடுப்பார்.

‘எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்பொருள் காண்பது அறிவு’ என்ற திருக்குறள் வாக்கிற்கேற்ப நடந்துகொள்வார். அப்பேர்ப்பட்டவர்க்கு இன்றைக்கு நடப்பது பெரும் புதிராக இருந்தது. அதிகாலையில் எழும் இயற்பகையார், இறைவனைத் தொழுது, பிறகு காலைக் கடன்கள் முடித்துக் குளித்து, நீறு பூசி, உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதுதற்கு அரியவனை பூஜை செய்யத் தொடங்குவார். ஒரு தேர்ந்த, கிரமமான பூஜையாக இருக்காது அது. அவரின் கண்ணீரால் அபிஷேகம், ததும்புகிற அன்பால், ‘ஐயா, என் அரனே, தேசனே, தேனார் அமுதே, மகாதேவரே...’ என்பதான அரற்றலாக மந்திரங்கள்... வெறும் அன்பு மட்டுமே பேரன்பிற்காக பூஜை செய்வதை இயற்பகையாரின் பூஜையிலே, வழிபாட்டிலே மட்டும்தான் காண முடியும்.

அடியார்க்கும், ஆண்டவர்க்கும் அன்பு செய்வதிலே பெரும் போட்டி இருக்கும் - இதுநாள்வரை யாரும், யாரையும் ஜெயிக்கவே முடியாமல்! ஆனந்தம், அவரின் வீடெங்கும் பரவியிருக்கும். அவரின் துணைவியாருக்கும், பூஜை முடிவதற்குள் ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் கரைபுரண்டோடுவதும் நிச்சயமே. வாழ்வதே சிதம்பர தேவரின் உமையொரு பாகனின் பூஜைக்காகத்தான் என்பதான வாழ்க்கை அவர்களுடையது. இதிலே பூஜை முடித்ததும், அவ்வூரில் தென்படுகிற சிவனடியாரை இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்து பாதபூஜை, அதாவது மகேஸ்வர பூஜை செய்வது. அவருக்கு தெண்டனிட்டு வணங்குவது.

அவருக்கு அமுது படைத்து, வேண்டுவன நல்கி, இறைவனே இதுகாணும் எங்களோடு இருந்தார் என்பதாக அவர்கள் காட்டும் ஞானத்தால் உண்டான பக்தி கேள்விப்படுகையிலேயே இத்தனை ஆனந்தம் என்றால், அனுபவிப்பவர்கள் எத்தனை பேறு பெற்றவர்கள்! ஆக, இயற்பகையார் தினமும் முதல் வேலையாக, ஒரு சிவனடியாரைத் தேடிப் பிடிப்பார். அவருக்கு வேண்டிய எல்லாப் பணிவிடைகளையும் செய்து, அவருக்கு அமுதிட்டு, அவருக்கு மிகவும் வேண்டிய ஏதேனும் ஒன்றைத் தானமாக ஈதல் என்பதைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். மற்றபடி எல்லோரையும்போல உழைப்பது, வாழ்வது எல்லாம் சிவனடியாருக்கு அன்னமிட்ட பின்பே. அது மட்டும் நடக்கவில்லையென்றால் ஒரு வாய்ச்சோறு இறங்காது அவருக்கு.

அவருக்கு மட்டுமல்ல; அவர்தம் துணைவியாருக்கும் கூடத்தான். மொத்தத்தில் சிவனடியாருக்குச் சேவை செய்யாத நாள் அவருக்குப் பெருந் துக்கம், வேதனைப் பெருக்கம்! வாழ்வே கேள்விக்குறி ஆகிப்போகிற துயரம்! ஆனால், இதுகாறும் அதுமாதிரி நடந்ததில்லை, யாரையாவது, எங்காவது காட்டி விடுவார் எம்பெருமான். ஆனால், இன்றைக்குச் சோதனையாய் எவரும் காணோம். அயர்ச்சி மேலிட்டது. லேசாக அச்சம் பிறந்தது. இன்றைக்கு எவருமே வராமல் போய்விடுவார்களோ என்ற கிலேசத்தில் உடல் வியர்த்தது. மனைவியைப் பார்த்தார். அவரும் இவரைப் பார்க்க, இருவர் கண்களிலும் நீர். கணவரின் வேதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் தம் மனைவி கண்ணீர் வடிக்க, சோதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் கண்ணீர் வடிக்க...

வெளியில் குரல் கேட்டது. மெல்லிய குரல்தான். ஆனால், தீர்க்கமான அழுத்தமான குரல். ‘தில்லை அம்பலவா போற்றி! திருச்சிற்றம்பலமே போற்றி’  என்பதான, சொல்வதற்கு மகா மதுரமாகிய சிவநாமத்தை யாரோ சொல்லிக்கொண்டு வீதியோடு செல்ல... பாய்ந்தார் இயற்பகை. விழிகள் வெறிகொண்டு தேடின. குரல் வந்த திக்கில் குவிந்தன. கண்களில் மழையாய் கண்ணீர் கொட்டியது. ‘சம்போ, சங்கரா! சாம்பசிவா’ என அரற்றிக்கொண்டே அங்கு நடந்துசென்றுகொண்டிருந்தார் ஒரு சிவனடியார். வாலிபப் பிரயம் முடிகிற தருணம் நல்ல சிவப்பு. ஓங்கு, தாங்கான தேகமெங்கும் வெண்ணீறு! சாந்தமான முகம்! உலகத்துக் கருணையை எல்லாம் ஒன்று தேக்கிய விழிகள்.

எப்போதும் புன்னகை, கண்டத்தில் உருத்திராக்கம், ஒற்றையாய், மேலாடையாய் ஒரு வெள்ளுடை கணுக்கால் தெரிகிறார்போல் ஒற்றைச் சுற்றாய்க் கட்டிய வேட்டி. இயற்பகை எட்டிக் கைபிடித்து, நிறுத்தினார் அந்தச் சிவனடியாரை. அவர் கால்களில் வேரற்ற மரமாய் விழுந்தார். நட்ட நடுத்தெருவில் போவார், வருவோரெல்லாம் பார்க்க, ஒரு நாய் திடுக்கிட்டு ‘வவ்‘வென்று குரல் கொடுத்து, ஒடுங்கி ஓரமாய் ஓடிப்போய் நின்றது. “ஐயா, என்ன இது’’ பதறிப் போனார் அச்சிவனடியார். “யாது செய்கிறீர்... யார் நீவிர்?’’ சிறிதாய் விகசித்த அதிர்ச்சியோடு அவர் குனிந்து இவரைத் தூக்கி நிறுத்த முயற்சித்தார்.

இயற்பகை முழந்தாளிட்டார். “தங்களைப் பார்த்தது பெரும்பாக்கியம். எந்தையும், நுந்தையுமாகிய ஏகன் அருள்! அடியேன் பெற்ற பாக்கியம் முழுமையாக வேண்டுமானால்...’’ என்று முச்சிரைக்க நிறுத்தினார். அடியார் புன்னகையோடு ஏறிட்டார். ‘எதுவாயினும் கேளப்பா‘ என்று அனுமதி தருகிற புன்னகை. “தேவரீர், எனது இல்லம் எழுந்தருளி, திருவமுது செய்தருள வேண்டும்.’’  “ஓ உனது வீட்டில் அடியேன் அன்னம் ஏற்க வேண்டுமா?’’ சிறிதே யோசித்து, இரு நிமிடங்கழித்து சம்மதமாய்த் தலையாட்டினார் அவர். உடம்பெங்கும் பூரிப்பு, அவரைத் தலைகுனிந்து தம் இல்லத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, இருப்பதிலேயே உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தைத் தேர்வு செய்து அதில் அவரை அமர வைத்ததும், வளைக்கரம் நீண்டது, குடிநீர்க் குவளையோடு.

வேய்ங்குழல் ஒலியாய் இயற்பகையாரின் மனைவியும் “சிவனடிச் சீர்பரவும் பெருந்தகையீர் வருக’’ என்றழைத்து, காலில் விழுந்து வணங்கி, ஆசி பெற்று சாப்பிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய புகுந்தார். ஆயிற்று, சிவனடியார் மிகுந்த திருப்தியோடு, அன்னம் ஏற்று, முடிக்க, அவர் கை, வாய் கழுவப் பாத்திரமும், நீர்க்குவளையும் தந்தார் அம்மையார். அவர் படுக்கப் பாயும், தலையணையும், விசிறியும், நீர்ச் செம்பும் வைத்தபிறகே, இவர்கள் சாப்பிட்டனர். “ஐயா, அமுதமென இனிக்க, மணக்க உணவு படைத்தீர். தில்லை அம்பலவாணர் எப்போதும் உமைக் காப்பார்’’ என்று அந்தச் சிவனடியார் கிளம்ப எத்தனிக்கையில், “பெரியீர்! சற்றே பொறுமையாய் இரும்’’ என்ற இயற்பகை மனைவியோடு சேர்ந்து காலில் விழுந்து வணங்கினார்.

பிறகு “அடியார் பெருமகனே! அன்னம் ஏற்றது மட்டும் போதாது. ஏதேனும் தாங்கள் அடியவனைக் கேட்க வேண்டும் நான் சர்வ நிச்சயமாக தருவேன்’’ என்று இயற்பகை திடமாக உரைத்தார். மனைவியும் கைக்கூப்பி ஆமோதித்தார். புருவம் சுருங்கிற்று வந்தவருக்கு, “யாம் கேட்பதையெல்லாம் உம்மால் தரமுடியாது இயற்பகையாரே.’’ “அப்படி இல்லை ஐயா, எப்பாடு பட்டேனும் தருவோம்.’’ “முடியாது, இயற்பகை, வீணாக அவஸ்தைப்படாதே.’’ சுட்டு விரல் நீட்டி எச்சரித்தவர், இயற்பகையின் மனைவியையும் பார்த்து சிரித்தார், கண்கள் மின்னி அடங்கின. “இல்லை அய்யா. அப்படிச் சொல்லக் கூடாது, நீங்கள் கண்டிப்பாக...’’ துடிப்போடு இயற்பகை சொல்ல... “உன் மனைவியை எனக்குத் தானமாக கொடு,’’ சிவனடியார் குரலில் நெருப்பு.

அவர் அமர்ந்திருந்த வீட்டுக் கூடமெங்கும் நெருப்பை அள்ளிக்கொட்டினாற்போல இருந்தது. இயற்பகையின் மனைவியின் முகம் நிறம் மாறிற்று. அவரின் பேச்சு கேட்ட மாத்திரத்திலேயே ‘இடி’யென முழங்கினார் இயற்பகை. “எம்பெருமானின் பெயரால் எமது மனைவியாகிய இவரை இப்போதே தத்தம் செய்கிறோம்.’’ சிவனடியாரின் உள்ளங்கைகளில் நீர் வார்த்து, மனைவியை அவருடைமை ஆக்கினார் இயற்பகை. ஒரு சலனமும் இல்லாமல், சொல்லப்போனால் ஆனந்தம் வழிகிற முகத்தோடு, அம்மையார் இயற்பகையை ஏறிட்டு நோக்க, அவர் கைக்கூப்பி வணங்கி, “சிவனடியாரொடு செல்வீராக’’ என்றவாரே வழியனுப்பினார். கணவன் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு ஏது? அந்த அம்மாள் சிவனடியாரின் பக்கத்தில் சென்று நின்றார். சிவனடியார் திகைத்துப் போனார்? என்ன இது அநியாயம்?

இது என்ன மாதிரியான பக்தி? பக்தியா அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமா? அடக் கடவுளே! இவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிந்துதான் செய்கிறானா? எத்தனையோ பித்தர்களை பார்த்தாகி விட்டது. இது சித்தத்தை சிவன் பால் வைத்த பித்தம் போலும்... சிவனடியார் “ஐ...யா...நீங்கள் செய்வது என்னவென்று...’’ என்று தயங்கியபடியே கேட்டார். “அறிந்து தான் செய்கிறோம்’’ இயற்பகை சிறிதும் சலனமில்லாமல் திடமாகத் தெரிவித்தார்! தெரிந்து செய்வது என்பது மனதின் பதிவுகளின் எல்லைக்கு உட்பட்டது. புத்தியோடு சம்பந்தப்பட்டது. அறிந்து செய்வது அனுபவத்தினால் உண்டாவது. ஒரு காரியத்தை பலகோணங்களிலும் அனுபவித்து உணர்வது.

“அறிந்து செய்ததா..?’’ சிவனடியாரின் வியப்பு இன்னமும் குறையவில்லை, இருப்பினும், சுதாரித்த வராய்க் கேட்டார் அவர். “எல்லாம் சரி, ஆனால், இந்த வீட்டை விட்டு நான் உன் மனைவியோடு போனால் உன் ஊர்க்காரர்களும், சுற்றத்தாரும் என்னை வெட்டிப்போட்டு விடுவார்கள் தெரியுமா?’’ இயற்பகையின் புருவம் உயர்ந்தது. “இந்த இயற்பகை இருக்கும் வரை அது நடவாது. அச்சம் வேண்டாம் அடியவரே. உருவிய வாளுடன் இயற்பகை ஊரெல்லை வரை உம்முடன் வருவான்.’’ பயணம் துவங்கியது. வானம் இருட்டியது. இனம் புரியாத இறுக்கம் சூழலில் படர்ந்தது. விஷயம் அறிந்து வந்த ஊர்க்காரர்கள், சுற்றத்தார்கள் வாள், வேல், ஈட்டியுடன் சிவனடியார் மீது பாய, இயற்பகையின் வாள் சீற்றம் கொண்டது. பெரும்புயலெனச் சீறியது.

எதிர்த்தோரின் தலைகள் உருண்டன. கை, கால்கள் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டன. குருதி வெள்ளம் எங்கும் சிதறிற்று. சாலையின் ஓரங்களில் நின்ற ஊர் மக்கள் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு, கதறலும், கண்ணீருமாய் அலறினர். “என்ன காரியமடா செய்கிறாய் இயற்பகை, பெயருக்கேற்றாற்போல, இயல்புக்கே பகையானாயே பாதகா’’ - எனும் கூக்குரல்கள், வீறிடல்கள். “எங்கே நடக்குமடா இந்த அநியாயம்? உன் வளர்ப்பில் எங்கே தவறு நடந்தது’’ என்பதாய் சுற்றத்தார் குமுறிக் குமுறி அழ ஆரம்பித்தனர். சண்டமாருதமாய், வெறி கொண்ட வேங்கையாய் நிற்காமல் போரிட்டு... ஊரின் எல்லை வந்தது. மயான அமைதி. சிவனடியார் மெல்லத் திரும்பினார். இயற்பகையைப் பார்த்தார்.

உடலெங்கும் குருதிக் கோலங்கள், வியர்வை ஆறுகள், புழுதிப்படலம்... கூற்றுவன் போன்ற கோலம்... சொன்ன சொல் காப்பாற்ற எதுவரினும் அஞ்சாத நெஞ்சம்.
திடுமென சிவனடியார் இரண்டடிப் பின் நகர்ந்தார். நின்ற நிலையில் அவரின் பிரகாசம் கூடிற்று. பேரொளியில் பிழம்பாகி நின்றார் அந்தச் சிவனடியார். ஒன்றாய் இருந்த ஒளிப்பிழம்பிற்குள் மகாதேவரும், உமையம்மையும், இடப வாகனத்தில்... எல்லாம் மலர்ந்தன. மலைத்தன. கருணை மழை வெள்ளம்போல் பொழிந்தது. அனுபவித்தறியாத ஒரு பேரன்பு எல்லோரையும் தாக்கிற்று. “இயற்பகை உமது பக்தியின் தீவிரத்தை உலகறியச் செய்யவே யாம் வந்தோம்.

உன் அன்பின் தன்மை ஈடில்லாதது. எப்போதும் எம்மோடு நீயும், நின் மனைவியும் இருக்கவே வருக.’’ என்றழைத்தது சிவம், எங்கும் சிவமயம், எல்லாம் சிவமயம்... அருள்மழை... இயற்பகை தயங்கினார். “ஐயனே! பிழை பொறுப்பீர். யான் வெட்டியெறிந்த சுற்றங்கள், ஊரார்கள் இவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு வருவதானால் சரி... இல்லையெனில் உம் புகழ்பாடித் துதித்து இங்கேயே வாழ்கிறேன்,’’ என்றார். “நீ பிடிவாதக்காரனாயிற்றே, சரி ஆகட்டும்’’ என்று பிடிவாதத்தை இயற்பகைக்குள்ளே விதைத்த பெருந்தகை திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். ஜோதிப்பிழம்பு பிரமாண்டமாய் மாற, இயற்பகையால் வெட்டி எறியப்பட்ட ஊரார், உறவினர், இயற்பகை, அவரது அருமை மனைவி எல்லோரும் அப்பிழம்பினுள் கலக்க...

மேற்சொன்ன இயற்பகை என்பவர் சிவனையே எண்ணி, சகலமும் சிவமாய்ப் பார்க்கும் மகா ஞானி. அவர் தம் மனைவி என்பது அவரது  மனதைக் குறிக்கும். சிவனடியாராக வந்த கோலம் மெய்ஞானியான, சத்குருவைக் குறிக்கும். ஆக, ஞான குருவாய் எழுந்தருளி, நம்மையும், இறைவனையும், பிரிக்கிற மனதை, துவைதத்தில் இருக்கிற மனதை தனக்கு தந்துவிடுமாறு கேட்கிறார். (குருநாதருக்கு உடல், பொருள், ஆவி இம்மூன்றையும் நற்சீடன் தத்தம் செய்தல் வேண்டும். இங்கே ‘பொருள்’ என்பது எல்லாவற்றையும் பொருளாகக் காட்டும் மனமே ஆகும்.) ஆக ஒவ்வொருவருடைய மனமே அவருடைய மனைவி. அதை, மனதை, தம்மிடம் கொடுக்குமாறு இறைவன் கேட்க மெய்யடியாராகிய இயற்பகை, ‘தன் மனம்’ என்கிற மனைவியை இறைவன் வசம் அளிக்கிறார்.

அவ்வாறு அளிப்பதை ஏற்காத மனதின் விருத்திகளாகிய கோபம், லோபம், மத, மாச்சர்யம், குரோதம், பாசம், அகங்கார, மமகாரங்களே இயற்பகையாரின் ஊர் மக்களாகவும், சொந்தக்காரர்களாகவும் இங்கு எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றை விவேகம், வைராக்கியம் எனும் வாளால் வெட்டி வீசுகிறார் இயற்பகை. எல்லாம் அறிந்த இறைவன், தன்னோடு சேர வருமாறு இயற்பகையும், அவரின் மனைவியையும் அழைக்க... “இயற்பகை மனதின் விருத்திகளாகிய 96 தத்துவங்களுக்கும் அருள்செய்து அவற்றையும், உன்னோடு சேர்ப்பாய் ஆயின் வருவேன்’’ என்கிறார். எல்லாம் சிவமயம் என்பதாகிறது இறைவனின் பெருங்கருணையால். இதுவே, ஞான அர்த்தம். இதை உணர்த்துவதே அடியார். நாயன்மார் வரலாறு. இதை ‘அத்யாத்ம பெரியபுராணம்’ என்பர்.
http://www.dinakaran.com/
- ஸ்ரீ கணேஷ்ஜி
 ஓவியங்கள்: ஜாய்  

0 கருத்து(கள்):

வலக்காற்றும் பெருமழையும்

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வினரான நம் பழந்தமிழர், இயற்கையின் கூறுபாடுகளைப் பெருமளவில் அறிந்திருந்தனர். கோள்கள், விண்மீன்கள் பற்றியும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்

என்பதை,




""செஞ்ஞா யிற்றுச் செலவும்

அஞ் ஞாயிற்றுப் பரிப்பும்

பரிப்புச் சூழ்ந்த மண்டிலமும்

வளி திரிதரு திசையும்

வறிது நிலைஇய காயமும் என்றிவை

சென்றளந்து அறிந்தோர் போல'' (புறம்-30)



என்கிறது புறநானூற்றுப் பாடல். குறிப்பாக, காற்றின் திசை பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பது பத்துப்பாட்டில் உள்ள சில பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். நெடுநல்வாடை என்ற இலக்கியம் மழைபொழியும் காட்சியுடன்தான் தொடங்குகிறது.



""வையகம் பணிப்ப வலனேர்பு வளைஇப்

பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென''



"மழைவெள்ளம் பெருகி ஓடுகிறது. இந்த வையகம் குளிரும்படி தான் கிடந்த மலையை மேகம் வலமாகச் சூழ்ந்து மழைபொழிகிறது' என்பது இதன் பொருள். உரையாசிரியர் பெரும்புலவர் பொ.வே.சோமசுந்தரனார் "வலன் ஏர்பு' என்பதற்கு, "காற்று வலமாகச் சூழ்ந்து மேகம் எழுமாயின் மழை மிகும்' என்று குறிப்புரை எழுதியுள்ளார்.



""மலைநாறிய வியன்ஞாலத்து

வலமாதிரத்தான் வளிகொட்ப''

""மழைதொழில் உதவ மாதிரங் கொழுக்க''

என மதுரைக்காஞ்சி (4-10) கூறுகிறது. வலப்புறமாக வீசும் காற்றினால் திசைகள் கொழுக்கும்படி பெருமழை பொழியும் என்ற குறிப்பு இங்குக் காணப்படுகிறது. வானத்தில் வலமாகக் காற்று சுழன்று வருவதால் "மேகம் பெய்தல் தொழிலை வேண்டும் காலத்தே தரும்' என்பது பொருள்.



""பாடிமிழ் பணிக்கடல் பருகி வலனேர்பு

கோடு கொண் டெழுந்த கொடுஞ்செல வெழிலி

பெரும் பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை''

(முல்லை 4-6)



என முல்லைப்பாட்டும் கூறுகிறது. கடலில் இருந்து வலமாகச் சுழன்று எழும் மேகம் பெரும் மழையாகப் பொழிந்தது என்பது இதன் கருத்து. வலப்புறமாகச் சுழன்று காற்று வீசினால் பெருமழை பொழியும் என்பது மூன்று நூல்களிலும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

வடக்கிலிருந்து வீசுவது வாடை; தெற்கிலிருந்து வீசுவது தென்றல்; கிழக்கிலிருந்து வீசுவது கொண்டல்; மேற்கிலிருந்து வீசுவது மேலைக்காற்று என, காற்றின் திசைக்கு ஏற்பப் பெயர் வைத்து வழங்கிய பழந்தமிழர், வலமாகச் சுழன்று வீசும் காற்றினால் மழைமிகும் என்று கூறியிருப்பது - இன்றைய வானியல் அறிஞர் ஆராய வேண்டிய செய்தி.

-புலவர் ஜோ.தெய்வநீதி (Dinamani)
பாமரன்  /  at  1:45 PM  /  கருத்துரை இடுக

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வினரான நம் பழந்தமிழர், இயற்கையின் கூறுபாடுகளைப் பெருமளவில் அறிந்திருந்தனர். கோள்கள், விண்மீன்கள் பற்றியும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்

என்பதை,




""செஞ்ஞா யிற்றுச் செலவும்

அஞ் ஞாயிற்றுப் பரிப்பும்

பரிப்புச் சூழ்ந்த மண்டிலமும்

வளி திரிதரு திசையும்

வறிது நிலைஇய காயமும் என்றிவை

சென்றளந்து அறிந்தோர் போல'' (புறம்-30)



என்கிறது புறநானூற்றுப் பாடல். குறிப்பாக, காற்றின் திசை பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பது பத்துப்பாட்டில் உள்ள சில பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். நெடுநல்வாடை என்ற இலக்கியம் மழைபொழியும் காட்சியுடன்தான் தொடங்குகிறது.



""வையகம் பணிப்ப வலனேர்பு வளைஇப்

பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென''



"மழைவெள்ளம் பெருகி ஓடுகிறது. இந்த வையகம் குளிரும்படி தான் கிடந்த மலையை மேகம் வலமாகச் சூழ்ந்து மழைபொழிகிறது' என்பது இதன் பொருள். உரையாசிரியர் பெரும்புலவர் பொ.வே.சோமசுந்தரனார் "வலன் ஏர்பு' என்பதற்கு, "காற்று வலமாகச் சூழ்ந்து மேகம் எழுமாயின் மழை மிகும்' என்று குறிப்புரை எழுதியுள்ளார்.



""மலைநாறிய வியன்ஞாலத்து

வலமாதிரத்தான் வளிகொட்ப''

""மழைதொழில் உதவ மாதிரங் கொழுக்க''

என மதுரைக்காஞ்சி (4-10) கூறுகிறது. வலப்புறமாக வீசும் காற்றினால் திசைகள் கொழுக்கும்படி பெருமழை பொழியும் என்ற குறிப்பு இங்குக் காணப்படுகிறது. வானத்தில் வலமாகக் காற்று சுழன்று வருவதால் "மேகம் பெய்தல் தொழிலை வேண்டும் காலத்தே தரும்' என்பது பொருள்.



""பாடிமிழ் பணிக்கடல் பருகி வலனேர்பு

கோடு கொண் டெழுந்த கொடுஞ்செல வெழிலி

பெரும் பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை''

(முல்லை 4-6)



என முல்லைப்பாட்டும் கூறுகிறது. கடலில் இருந்து வலமாகச் சுழன்று எழும் மேகம் பெரும் மழையாகப் பொழிந்தது என்பது இதன் கருத்து. வலப்புறமாகச் சுழன்று காற்று வீசினால் பெருமழை பொழியும் என்பது மூன்று நூல்களிலும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

வடக்கிலிருந்து வீசுவது வாடை; தெற்கிலிருந்து வீசுவது தென்றல்; கிழக்கிலிருந்து வீசுவது கொண்டல்; மேற்கிலிருந்து வீசுவது மேலைக்காற்று என, காற்றின் திசைக்கு ஏற்பப் பெயர் வைத்து வழங்கிய பழந்தமிழர், வலமாகச் சுழன்று வீசும் காற்றினால் மழைமிகும் என்று கூறியிருப்பது - இன்றைய வானியல் அறிஞர் ஆராய வேண்டிய செய்தி.

-புலவர் ஜோ.தெய்வநீதி (Dinamani)

0 கருத்து(கள்):

Monday, August 3, 2015

ஓஷோ சொன்ன கதை: திருடன் அடைந்த புத்தநிலை

பவுத்த ஞானி நாகார்ஜூனர் பரிநிர்வாணமாக, ஒரேயொரு மரப்பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் வாழ்ந்தவர். அவரை பேரரசர்களும் அரசிகளும் போற்றினர்.

அவர் ஒருமுறை தலைநகரத்துக்குச் சென்றபோது, நாட்டின் அரசி, அவரது கால்களைப் பணிந்து, நீங்கள் வைத்திருக்கும் மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தைப் பார்த்து எனக்கு மிகுந்த சங்கடமாக இருக்கிறது. நீங்கள் ஞானிகளுக்கெல்லாம் ஞானி. உங்களுக்குப் பரிசளிப்பதற்காகவே நான் தங்கத்தில் செய்த திருவோட்டைப் பரிசளிக்கிறேன். வைரங்களும் வைடூரியங்களும் பதிக்கப்பட்ட பாத்திரம் அது. தயவுசெய்து எனது பரிசை மறுதலிக்காதீர் என்றார்.

நாகார்ஜூனர் அந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொண்டார். ராணிக்கோ அதிர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. நாகார்ஜூனர், தனது மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தை அரசிக்குக் கொடுத்து இதை வைத்துக்கொள் என்று ஆணையிட்டார்.

நாகார்ஜூனா அந்தப் பொன்னாலான திருவோட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார். அதன் மகத்துவத்தைக் கூர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்த நாகார்ஜூனரின் தங்கப் பாத்திரத்தை ஒரு திருடன் பார்த்தான். அவன் தந்திரமும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்த தேசமே வியக்கும் திருடன்.

தூக்கி எறியப்பட்ட பொன் திருவோடு

அந்தத் திருடன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

“ எத்தனை அரிதான பரிசு இது. வைரம், வைடூரியம் எல்லாம் பதித்த பிச்சைப்பாத்திரம் . எனது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ அழகிய பொருட்களைப் பார்த்துள்ளேன். ஆனால் இதுபோன்ற அபூர்வத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. இந்த நிர்வாணத் துறவியால் இதை எப்படிப் பாதுக்காக்க முடியும். யாரோ ஒருவருக்குப் போகப்போவதை நானே திருடினால் என்ன?” என்று நினைத்தான்.

நாகார்ஜூனரை அந்தத் திருடன் பின்தொடர்ந்தான். நாகார்ஜூனருக்குத் தன்னைத் தொடரும் திருடனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. நாகார்ஜூனர் ஒரு பாழடைந்த கோயிலை அடைந்தார். அதற்கு சரியான கூரையும் இல்லை. கதவுகளும் இல்லை. பல சுவர்கள் குட்டிச்சுவர்களாக இருந்தன.

திருடன் கோயிலுக்கு வெளியே காத்திருந்தான். சில மணி நேரங்களிலேயே பொன்னாலான பாத்திரம் தன் கைவசப்பட்டு விடும் என்று நினைத்தான். திருடன் ஆசைப்பட்ட பொன்னாலான பாத்திரம் கோயிலுக்கு வெளியே தொப்பென்று வந்து விழுந்தது. திருடனுக்கோ அதிர்ச்சி.

நாகார்ஜூனர்தான் அந்த திருவோட்டை எறிந்திருந்தார். திருடனால் நம்பவே முடியவில்லை. இந்தத் துறவிக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா என்று திருடன் நினைத்தான். அவன் திருடர்களிலேயே பலே திருடன். கவுரவமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணினான். நாகார்ஜூனரிடம் சென்று, “ ஐயா, உங்களிடம் எனது நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்வளவு அரிதான, விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொருளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டீர்களே. உங்களது கால்களை நான் தொட்டு வணங்க ஆசைப்படுகிறேன்” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் சொன்னார். “உள்ளே வா. நான் அந்த பிச்சைப் பாத்திரத்தை வெளியே தூக்கிப்போட்டதனால்தான் நீ உள்ளே வர முடிந்தது.” என்றார்.

திருடன் விதித்த நிபந்தனை

அந்தத் திருடனுக்கு அவர் சொன்னது புரியவில்லை. அவன் நாகார்ஜூனரை உற்றுப் பார்த்தான். அவரது அமைதியை, அவரது ஆனந்த மனோநிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு விந்தையாக இருந்தது. “ஐயா, உங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாக உள்ளது. உங்களைப் போன்ற ஒருவரை நான் பார்த்ததேயில்லை. எவ்வளவு நிம்மதியுடன் இருக்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒருமையை அடைவதற்கு எனக்கு சாத்தியம் உண்டா. உங்களது தனித்துவத்தையும், கருணையையும், விடுபட்ட நிலையையும் அடைவது எப்படி?” என்று கேட்டான். அத்துடன் ஒரு நிபந்தனையையும் திருடன் விதித்தான்.

“இதுவரை பார்த்த துறவிகள் அத்தனை பேரும் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலை நிறுத்தச் சொல்லியுள்ளனர். ஆன்மிக ரீதியாக என்னால் வளர்ச்சியடைய முடியாததற்குக் காரணம் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலே என்றும் சொல்லியுள்ளனர். அதை மட்டும் என்னிடம் சொல்லாதீர்கள். என்னால் அதை நிறுத்தவே முடியாது. அதுதான் என்னுடைய இயற்கை என்று கருதுகிறேன்.” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் அந்தத் திருடனுக்குப் பதிலளித்தார். “இதுவரை நீ உண்மையான ஒரு துறவியைக் கூடப் பார்க்கவில்லையென்றே நான் சொல்வேன். அவர்கள் அனைவரும் முன்னாள் திருடர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படியில்லையெனில் அவர்கள் ஏன் உன்னுடைய தொழில் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்? நீ திருட்டை விடவேண்டாம். உன்னால் முடிந்ததை எவ்வளவு திறனுடன் செய்ய முடியுமோ அதைத் தொடர்ந்து செய். ஒரு தொழிலில் நிபுணத்துவம் அடைவது நல்லதும்கூட” என்றார்.

நன்றாகத் திருடு

திருடனுக்கு மகத்தான அதிர்ச்சி. “என்ன மனிதர் நீங்கள். நல்லது எது? தீமை எது என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டாமா?” என்று கேட்டான்.

“இது சரி, இது தவறு என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன். நீ திருட விரும்பினால் திருடு. ஆனால் அதைச் செய்யும்போது விழிப்புடன் கவனி. நள்ளிரவில் திருடச் செல்லும்போது மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் கதவுகளையும், பூட்டுகளையும் திற. அப்படியும் உன்னால் திருட முடிந்தால் அதே விழிப்புணர்வுடன் இரு. ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு வா.” என்றார்.

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தத் திருடன் வந்தான். நாகார்ஜூனரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சன்னியாச தீட்சை அளிக்க வேண்டும் என்று நாகார்ஜூனரிடம் கோரினான்.

“திருட்டுத் தொழில் என்ன ஆனது?” என்று கேட்டார் நாகார்ஜூனர்.

“ நீங்கள் தந்திரமான ஆள். என்னால் முடிந்தவரை இருந்துபார்த்தேன். நான் விழிப்புடன் இருக்கும்போது என்னால் திருடவே முடியவில்லை. விழிப்புடன் இருக்கும்போது நான் திருடும் செயல் மொத்தமும் முட்டாள்தனமாகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் உள்ளது. நான் என்ன செய்கிறேன், எதற்காக செய்கிறேன், நாளை நான் இறந்துபோய்விட்டால் இந்தச் சொத்தையெல்லாம் இப்படிச் சேர்த்து என்ன பயன்? என் தேவைக்கு மேலே நான் சம்பாதித்துவிட்டேன் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஏழு நாட்களும் திருடச் சென்ற வீடுகளிலிருந்து வெறும் கையோடு திரும்பினேன். விழிப்புடன் இருப்பதை மிகவும் அழகாக உணர்கிறேன். அதை முதல்முறையாக ருசிக்கிறேன். அது மிகவும் சின்ன ருசிதான். அப்போதுதான் நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய சுவையை அறிந்தவர் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள் நிர்வாணமாக இருந்தாலும் இந்த உலகின் அரசன் நீங்கள்தான் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள்தான் உண்மையான தங்கம். நாங்கள் இதுவரை பொய்யான தங்கத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தேன்” என்றான்.

அந்தத் திருடன் நாகார்ஜூனரின் சீடனானான். புத்த நிலையை அடைந்தான்.

நன்றி: தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் (http://tamil.thehindu.com)
பாமரன்  /  at  8:31 AM  /  1 கருத்துரை

பவுத்த ஞானி நாகார்ஜூனர் பரிநிர்வாணமாக, ஒரேயொரு மரப்பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் வாழ்ந்தவர். அவரை பேரரசர்களும் அரசிகளும் போற்றினர்.

அவர் ஒருமுறை தலைநகரத்துக்குச் சென்றபோது, நாட்டின் அரசி, அவரது கால்களைப் பணிந்து, நீங்கள் வைத்திருக்கும் மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தைப் பார்த்து எனக்கு மிகுந்த சங்கடமாக இருக்கிறது. நீங்கள் ஞானிகளுக்கெல்லாம் ஞானி. உங்களுக்குப் பரிசளிப்பதற்காகவே நான் தங்கத்தில் செய்த திருவோட்டைப் பரிசளிக்கிறேன். வைரங்களும் வைடூரியங்களும் பதிக்கப்பட்ட பாத்திரம் அது. தயவுசெய்து எனது பரிசை மறுதலிக்காதீர் என்றார்.

நாகார்ஜூனர் அந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொண்டார். ராணிக்கோ அதிர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. நாகார்ஜூனர், தனது மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தை அரசிக்குக் கொடுத்து இதை வைத்துக்கொள் என்று ஆணையிட்டார்.

நாகார்ஜூனா அந்தப் பொன்னாலான திருவோட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார். அதன் மகத்துவத்தைக் கூர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்த நாகார்ஜூனரின் தங்கப் பாத்திரத்தை ஒரு திருடன் பார்த்தான். அவன் தந்திரமும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்த தேசமே வியக்கும் திருடன்.

தூக்கி எறியப்பட்ட பொன் திருவோடு

அந்தத் திருடன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

“ எத்தனை அரிதான பரிசு இது. வைரம், வைடூரியம் எல்லாம் பதித்த பிச்சைப்பாத்திரம் . எனது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ அழகிய பொருட்களைப் பார்த்துள்ளேன். ஆனால் இதுபோன்ற அபூர்வத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. இந்த நிர்வாணத் துறவியால் இதை எப்படிப் பாதுக்காக்க முடியும். யாரோ ஒருவருக்குப் போகப்போவதை நானே திருடினால் என்ன?” என்று நினைத்தான்.

நாகார்ஜூனரை அந்தத் திருடன் பின்தொடர்ந்தான். நாகார்ஜூனருக்குத் தன்னைத் தொடரும் திருடனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. நாகார்ஜூனர் ஒரு பாழடைந்த கோயிலை அடைந்தார். அதற்கு சரியான கூரையும் இல்லை. கதவுகளும் இல்லை. பல சுவர்கள் குட்டிச்சுவர்களாக இருந்தன.

திருடன் கோயிலுக்கு வெளியே காத்திருந்தான். சில மணி நேரங்களிலேயே பொன்னாலான பாத்திரம் தன் கைவசப்பட்டு விடும் என்று நினைத்தான். திருடன் ஆசைப்பட்ட பொன்னாலான பாத்திரம் கோயிலுக்கு வெளியே தொப்பென்று வந்து விழுந்தது. திருடனுக்கோ அதிர்ச்சி.

நாகார்ஜூனர்தான் அந்த திருவோட்டை எறிந்திருந்தார். திருடனால் நம்பவே முடியவில்லை. இந்தத் துறவிக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா என்று திருடன் நினைத்தான். அவன் திருடர்களிலேயே பலே திருடன். கவுரவமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணினான். நாகார்ஜூனரிடம் சென்று, “ ஐயா, உங்களிடம் எனது நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்வளவு அரிதான, விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொருளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டீர்களே. உங்களது கால்களை நான் தொட்டு வணங்க ஆசைப்படுகிறேன்” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் சொன்னார். “உள்ளே வா. நான் அந்த பிச்சைப் பாத்திரத்தை வெளியே தூக்கிப்போட்டதனால்தான் நீ உள்ளே வர முடிந்தது.” என்றார்.

திருடன் விதித்த நிபந்தனை

அந்தத் திருடனுக்கு அவர் சொன்னது புரியவில்லை. அவன் நாகார்ஜூனரை உற்றுப் பார்த்தான். அவரது அமைதியை, அவரது ஆனந்த மனோநிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு விந்தையாக இருந்தது. “ஐயா, உங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாக உள்ளது. உங்களைப் போன்ற ஒருவரை நான் பார்த்ததேயில்லை. எவ்வளவு நிம்மதியுடன் இருக்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒருமையை அடைவதற்கு எனக்கு சாத்தியம் உண்டா. உங்களது தனித்துவத்தையும், கருணையையும், விடுபட்ட நிலையையும் அடைவது எப்படி?” என்று கேட்டான். அத்துடன் ஒரு நிபந்தனையையும் திருடன் விதித்தான்.

“இதுவரை பார்த்த துறவிகள் அத்தனை பேரும் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலை நிறுத்தச் சொல்லியுள்ளனர். ஆன்மிக ரீதியாக என்னால் வளர்ச்சியடைய முடியாததற்குக் காரணம் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலே என்றும் சொல்லியுள்ளனர். அதை மட்டும் என்னிடம் சொல்லாதீர்கள். என்னால் அதை நிறுத்தவே முடியாது. அதுதான் என்னுடைய இயற்கை என்று கருதுகிறேன்.” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் அந்தத் திருடனுக்குப் பதிலளித்தார். “இதுவரை நீ உண்மையான ஒரு துறவியைக் கூடப் பார்க்கவில்லையென்றே நான் சொல்வேன். அவர்கள் அனைவரும் முன்னாள் திருடர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படியில்லையெனில் அவர்கள் ஏன் உன்னுடைய தொழில் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்? நீ திருட்டை விடவேண்டாம். உன்னால் முடிந்ததை எவ்வளவு திறனுடன் செய்ய முடியுமோ அதைத் தொடர்ந்து செய். ஒரு தொழிலில் நிபுணத்துவம் அடைவது நல்லதும்கூட” என்றார்.

நன்றாகத் திருடு

திருடனுக்கு மகத்தான அதிர்ச்சி. “என்ன மனிதர் நீங்கள். நல்லது எது? தீமை எது என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டாமா?” என்று கேட்டான்.

“இது சரி, இது தவறு என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன். நீ திருட விரும்பினால் திருடு. ஆனால் அதைச் செய்யும்போது விழிப்புடன் கவனி. நள்ளிரவில் திருடச் செல்லும்போது மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் கதவுகளையும், பூட்டுகளையும் திற. அப்படியும் உன்னால் திருட முடிந்தால் அதே விழிப்புணர்வுடன் இரு. ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு வா.” என்றார்.

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தத் திருடன் வந்தான். நாகார்ஜூனரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சன்னியாச தீட்சை அளிக்க வேண்டும் என்று நாகார்ஜூனரிடம் கோரினான்.

“திருட்டுத் தொழில் என்ன ஆனது?” என்று கேட்டார் நாகார்ஜூனர்.

“ நீங்கள் தந்திரமான ஆள். என்னால் முடிந்தவரை இருந்துபார்த்தேன். நான் விழிப்புடன் இருக்கும்போது என்னால் திருடவே முடியவில்லை. விழிப்புடன் இருக்கும்போது நான் திருடும் செயல் மொத்தமும் முட்டாள்தனமாகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் உள்ளது. நான் என்ன செய்கிறேன், எதற்காக செய்கிறேன், நாளை நான் இறந்துபோய்விட்டால் இந்தச் சொத்தையெல்லாம் இப்படிச் சேர்த்து என்ன பயன்? என் தேவைக்கு மேலே நான் சம்பாதித்துவிட்டேன் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஏழு நாட்களும் திருடச் சென்ற வீடுகளிலிருந்து வெறும் கையோடு திரும்பினேன். விழிப்புடன் இருப்பதை மிகவும் அழகாக உணர்கிறேன். அதை முதல்முறையாக ருசிக்கிறேன். அது மிகவும் சின்ன ருசிதான். அப்போதுதான் நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய சுவையை அறிந்தவர் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள் நிர்வாணமாக இருந்தாலும் இந்த உலகின் அரசன் நீங்கள்தான் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள்தான் உண்மையான தங்கம். நாங்கள் இதுவரை பொய்யான தங்கத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தேன்” என்றான்.

அந்தத் திருடன் நாகார்ஜூனரின் சீடனானான். புத்த நிலையை அடைந்தான்.

நன்றி: தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் (http://tamil.thehindu.com)

1 கருத்து(கள்):

தொகைச் சொல் - விரித்தெழுதுதல் - தமிழிலக்கணம் அறிவோம்

பல கூறுகள் உள் அடங்கிய ஒரு சொல் தொகைச்சொல். ஒரு சொல்லின் கீழ் அடங்கும், வரையறுக்கப் பட்ட சில சொற்கள், தொகைச் சொற்கள் எனப்படும்.
தொகைச்சொல் என்றவுடன் வேற்றுமைத் தொகை ,வினைத்தொகை ,உவமைத்தொகை  என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். தொகை என்னும் சொல்லுக்கு தொகுத்தல் என்று பொருள். தொகுத்து எழுதப்படும் சொல் தொகைச் சொல் எனப்படுகிறது.

உதாரணமாக முத்தமிழ் என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்வோம். இதனை பிரித்து எழுது என்று மாணவர்களுக்கு உரைக்கும் பொழுது மூன்று+தமிழ் என்று எழுதுவர். ஆனால் ( அதனுள் உள்ள பொருளை ) விரித்தெழுது என்று கூறும்போது இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத்தமிழ் என்று எழுதுவர்...
இவ்வாறான தொகைச் சொற்கள் தமிழில் பல உண்டு. தமிழிலக்கியங்களில் மட்டுமன்றி தமிழ் திரையிசைப்பாடல்களிலும், பேச்சு வழக்கிலும் இத்தொகைச் சொற்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றை அடையாளம் கண்டு கொள்ள இதோ சில எடுத்துகாட்டுகள்...

இருவினை  -  நல்வினை, தீவினை; தன்வினை, பிறவினை
இருதிணை   - உயர்திணை, அஃறிணை; அகத்திணை, புறத்திணை.
முத்தமிழ்  - இயல், இசை, நாடகம்.
முப்பால் – அறம்,பொருள், இன்பம்.
மூவிடம்  -  தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை.
மூவேந்தர்    - சேரர், சோழர், பாண்டியர்.
முக்கனி      -     மா, பலா, வாழை.
நாற்றிசை  - கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு.
நானிலம்  -  குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல்.
ஐந்திணை  - குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை.
ஐம்பால்  - ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால்.
ஐம்புலன்   - தொடு உணர்வு, உண்ணல், உயிர்த்தல், காணல், கேட்டல்.
ஐம்பொறி- மெய், வாய், மூக்கு, கண், செவி.
ஐம்பூதம்  - நிலம், நீர், காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு.
அறுசுவை-  இனிப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, உப்பு,, காரம்.










உங்களுக்கு தெரிந்தவற்றையும் உரைக்கலாம் கருத்துரைப் பெட்டியில்....

பாமரன்  /  at  7:26 AM  /  கருத்துரை இடுக

பல கூறுகள் உள் அடங்கிய ஒரு சொல் தொகைச்சொல். ஒரு சொல்லின் கீழ் அடங்கும், வரையறுக்கப் பட்ட சில சொற்கள், தொகைச் சொற்கள் எனப்படும்.
தொகைச்சொல் என்றவுடன் வேற்றுமைத் தொகை ,வினைத்தொகை ,உவமைத்தொகை  என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். தொகை என்னும் சொல்லுக்கு தொகுத்தல் என்று பொருள். தொகுத்து எழுதப்படும் சொல் தொகைச் சொல் எனப்படுகிறது.

உதாரணமாக முத்தமிழ் என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்வோம். இதனை பிரித்து எழுது என்று மாணவர்களுக்கு உரைக்கும் பொழுது மூன்று+தமிழ் என்று எழுதுவர். ஆனால் ( அதனுள் உள்ள பொருளை ) விரித்தெழுது என்று கூறும்போது இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத்தமிழ் என்று எழுதுவர்...
இவ்வாறான தொகைச் சொற்கள் தமிழில் பல உண்டு. தமிழிலக்கியங்களில் மட்டுமன்றி தமிழ் திரையிசைப்பாடல்களிலும், பேச்சு வழக்கிலும் இத்தொகைச் சொற்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றை அடையாளம் கண்டு கொள்ள இதோ சில எடுத்துகாட்டுகள்...

இருவினை  -  நல்வினை, தீவினை; தன்வினை, பிறவினை
இருதிணை   - உயர்திணை, அஃறிணை; அகத்திணை, புறத்திணை.
முத்தமிழ்  - இயல், இசை, நாடகம்.
முப்பால் – அறம்,பொருள், இன்பம்.
மூவிடம்  -  தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை.
மூவேந்தர்    - சேரர், சோழர், பாண்டியர்.
முக்கனி      -     மா, பலா, வாழை.
நாற்றிசை  - கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு.
நானிலம்  -  குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல்.
ஐந்திணை  - குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை.
ஐம்பால்  - ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால்.
ஐம்புலன்   - தொடு உணர்வு, உண்ணல், உயிர்த்தல், காணல், கேட்டல்.
ஐம்பொறி- மெய், வாய், மூக்கு, கண், செவி.
ஐம்பூதம்  - நிலம், நீர், காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு.
அறுசுவை-  இனிப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, உப்பு,, காரம்.










உங்களுக்கு தெரிந்தவற்றையும் உரைக்கலாம் கருத்துரைப் பெட்டியில்....

இயல்(கள்): , , முழுமையாக வாசிக்க தொடரவும்»

0 கருத்து(கள்):

Sunday, August 2, 2015

ஆடிப்பெருக்கும் பன்னிரு தமிழ் மாதங்களும்!

காவிரி நதி பாயும் மாவட்டங்களில் காலங்காலமாக "ஆடிப்பெருக்கு' விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. பொங்கும் புதுப்புனல் கண்டு எங்கும் உற்சாக வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடுகிறது. இதில் அரசன் முதல் ஆண்டி வரை அனைவரும் கலந்து கொள்வார்கள்; புனித நீராடி மகிழ்வார்கள்.

ஒரு சமயம் ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கு நாளில் ஆரூர் மன்னன் கந்தவேள், தன் பரிவாரங்கள் புடைசூழ காவிரியில் புனித நீராடினான். அறிஞர்களும் புலவர்களும் அவனுடன் சேர்ந்து நீராடினர்.

நீராடி முடித்ததும், ஆடி மாதத்தின் சிறப்பைப் பற்றி அறிஞர்கள் தங்கள் கருத்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அப்போது மன்னன் கந்தவேளுக்கு ஓர் எண்ணம் உதித்தது. உடனே, அங்கிருந்த புலவர்களை நோக்கி, ""அறிஞர் பெருமக்களே! உங்களுக்கு ஒரு போட்டி வைக்கிறேன். தமிழ் மாதங்கள் பன்னிரண்டையும் (சித்திரை முதல் பங்குனி வரை) வரிசைப்படுத்தி, இலக்கண - இலக்கியச் சுவையுடன் ஒரு பாடலை இயற்ற வேண்டும். பாடலுக்குரிய பொருளையும் விளக்கமாகக் கூற வேண்டும். அப்பாடல் எல்லோர்க்கும் ஏற்படையதாகவும் இருக்க வேண்டும்''

என்றான்.

புலவர்கள் அக்கணமே பாடல் இயற்ற முனைந்தார்கள். அப்புலவர் கூட்டத்தினருள் "திருவாரூர் சொக்கலிங்கக் கவிராயர்' என்ற புலவர் இருந்தார். அவர், ""மன்னா! தாங்கள் கூறியபடியே நான் ஒரு பாடலை இயற்றியுள்ளேன்'' என்றார்.

மன்னன் உடனே, ""வேறு யாரேனும் பாடல் எழுதியுள்ளீர்களா?''

எனக் கேட்க, யாரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. உடனே மன்னன் சொக்கலிங்கக் கவிராயரைத் தன் அருகே அழைத்து, அப்பாடலைச் பாடச்சொன்னார். புலவரும் பன்னிரு மாதங்கள் அமையப்பெற்ற அப்பாடலைப் பாடினார்.



""மாதஞ்சித் திரைகடலைவை தனள்; நீ அன்பு

வை, கா, சி னம் சிறியாளை யானி பெருக்கும்

போது அம்பன் போராடினானையா வணியாய்ப்

புரட்டாதி ன்கலம் வெறுத்தாள்; ஐப்பசிஇல் என்றே

சாதனை செய் தேசினந்தாள்; கார்த்திகைக்கும் கொடைவேந்

தா, சகிமார் கழியார்; கோதையும் மாசிலாமல்

காதலுடன் சேர்வள் நல்லதிட்டம் உன் பங்கு னிப்பார்

கந்தன் எனும் கலியாண சுந்தரமா முகிலே!'' (தனிப்பாடல்)



என்று பாடியவர், பதம் பிரித்தும் பாடிக்காட்டினார். இப்பாடலின் பொருள்: ""அழகிய தமிழ்க் கடவுளான முருகப்பெருமான் எனக் கூறத்தகுந்த மேகம் போன்று வாரி வழங்கும் கந்தவேள் என்ற கல்யாண சுந்தரம் என்ற கொடையாளியே! அழகு மிகுந்த உன் தலைவியானவள் உன் மீது கொண்ட அளவற்ற காதலாலே அச்சம் கொண்டு, மன்மதனின் முரசாகிய கடலை இகழ்ந்துரைத்தாள். நீ அவள் மீது அன்பு வைத்துக் காத்தருள்வாயாக. அவள் மிகவும் இளமையுடையவள். பிரிவுத் துன்பத்தை மிகுதிப்படுத்துபவனாகிய மலர் அம்புகளையுடைய மன்மதனோடு அவள் போராடுகிறாள். அதனால் ஐயனே, அவள் விரகதாபம் கொண்டு பாம்பு போல உருண்டு, புரண்டு கிடக்கிறாள். பசியில்லை என்று காரணம் கூறி உண்ண மறுத்து, பிடிவாதத்துடன் கோபம் கொண்டு உண்ணும் கலத்தையும் வெறுத்து ஒதுக்குகிறாள்.

மேகமும் வியக்கும் கொடைத்தன்மையை உடைய மன்னவனே, நின்னைப் பெறலாமோ என்ற ஐயத்துடன் மனம் தடுமாறி, அவள் உன் மீது மையல் கொண்டுள்ளாள். ஆதலால், அவள் மீது அன்பு வைத்துக் காப்பாயாக! தோழிகள் உன்னை ஒதுக்கிவிடமாட்டார்கள். அவளும் மாசில்லாத காதலுடன் உன்னைச் சேருவாள். உன் பங்குக்கு நல்ல இன்பமே உனக்குக் கிட்டும். இதை எண்ணிப் பார்ப்பாயாக'' என்றார் புலவர்.

பாட்டுடைத் தலைவனாகத் தன்னை வைத்து, தான் குறிப்பிட்டபடி பாடலைப் பாடிய அப்புலவருக்கு முத்துமாலையைப் பரிசளித்து மகிழ்ந்தான் மன்னன். மற்றையோரும் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்து புலவரைப் பாராட்டினர்.

-டி.எம். இரத்தினவேல்

(நாளை (3.8.2015) ஆடிப்பெருக்கு)

http://www.dinamani.com/

பாமரன்  /  at  1:49 PM  /  2 கருத்துரைகள்

காவிரி நதி பாயும் மாவட்டங்களில் காலங்காலமாக "ஆடிப்பெருக்கு' விழா சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. பொங்கும் புதுப்புனல் கண்டு எங்கும் உற்சாக வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடுகிறது. இதில் அரசன் முதல் ஆண்டி வரை அனைவரும் கலந்து கொள்வார்கள்; புனித நீராடி மகிழ்வார்கள்.

ஒரு சமயம் ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கு நாளில் ஆரூர் மன்னன் கந்தவேள், தன் பரிவாரங்கள் புடைசூழ காவிரியில் புனித நீராடினான். அறிஞர்களும் புலவர்களும் அவனுடன் சேர்ந்து நீராடினர்.

நீராடி முடித்ததும், ஆடி மாதத்தின் சிறப்பைப் பற்றி அறிஞர்கள் தங்கள் கருத்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அப்போது மன்னன் கந்தவேளுக்கு ஓர் எண்ணம் உதித்தது. உடனே, அங்கிருந்த புலவர்களை நோக்கி, ""அறிஞர் பெருமக்களே! உங்களுக்கு ஒரு போட்டி வைக்கிறேன். தமிழ் மாதங்கள் பன்னிரண்டையும் (சித்திரை முதல் பங்குனி வரை) வரிசைப்படுத்தி, இலக்கண - இலக்கியச் சுவையுடன் ஒரு பாடலை இயற்ற வேண்டும். பாடலுக்குரிய பொருளையும் விளக்கமாகக் கூற வேண்டும். அப்பாடல் எல்லோர்க்கும் ஏற்படையதாகவும் இருக்க வேண்டும்''

என்றான்.

புலவர்கள் அக்கணமே பாடல் இயற்ற முனைந்தார்கள். அப்புலவர் கூட்டத்தினருள் "திருவாரூர் சொக்கலிங்கக் கவிராயர்' என்ற புலவர் இருந்தார். அவர், ""மன்னா! தாங்கள் கூறியபடியே நான் ஒரு பாடலை இயற்றியுள்ளேன்'' என்றார்.

மன்னன் உடனே, ""வேறு யாரேனும் பாடல் எழுதியுள்ளீர்களா?''

எனக் கேட்க, யாரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. உடனே மன்னன் சொக்கலிங்கக் கவிராயரைத் தன் அருகே அழைத்து, அப்பாடலைச் பாடச்சொன்னார். புலவரும் பன்னிரு மாதங்கள் அமையப்பெற்ற அப்பாடலைப் பாடினார்.



""மாதஞ்சித் திரைகடலைவை தனள்; நீ அன்பு

வை, கா, சி னம் சிறியாளை யானி பெருக்கும்

போது அம்பன் போராடினானையா வணியாய்ப்

புரட்டாதி ன்கலம் வெறுத்தாள்; ஐப்பசிஇல் என்றே

சாதனை செய் தேசினந்தாள்; கார்த்திகைக்கும் கொடைவேந்

தா, சகிமார் கழியார்; கோதையும் மாசிலாமல்

காதலுடன் சேர்வள் நல்லதிட்டம் உன் பங்கு னிப்பார்

கந்தன் எனும் கலியாண சுந்தரமா முகிலே!'' (தனிப்பாடல்)



என்று பாடியவர், பதம் பிரித்தும் பாடிக்காட்டினார். இப்பாடலின் பொருள்: ""அழகிய தமிழ்க் கடவுளான முருகப்பெருமான் எனக் கூறத்தகுந்த மேகம் போன்று வாரி வழங்கும் கந்தவேள் என்ற கல்யாண சுந்தரம் என்ற கொடையாளியே! அழகு மிகுந்த உன் தலைவியானவள் உன் மீது கொண்ட அளவற்ற காதலாலே அச்சம் கொண்டு, மன்மதனின் முரசாகிய கடலை இகழ்ந்துரைத்தாள். நீ அவள் மீது அன்பு வைத்துக் காத்தருள்வாயாக. அவள் மிகவும் இளமையுடையவள். பிரிவுத் துன்பத்தை மிகுதிப்படுத்துபவனாகிய மலர் அம்புகளையுடைய மன்மதனோடு அவள் போராடுகிறாள். அதனால் ஐயனே, அவள் விரகதாபம் கொண்டு பாம்பு போல உருண்டு, புரண்டு கிடக்கிறாள். பசியில்லை என்று காரணம் கூறி உண்ண மறுத்து, பிடிவாதத்துடன் கோபம் கொண்டு உண்ணும் கலத்தையும் வெறுத்து ஒதுக்குகிறாள்.

மேகமும் வியக்கும் கொடைத்தன்மையை உடைய மன்னவனே, நின்னைப் பெறலாமோ என்ற ஐயத்துடன் மனம் தடுமாறி, அவள் உன் மீது மையல் கொண்டுள்ளாள். ஆதலால், அவள் மீது அன்பு வைத்துக் காப்பாயாக! தோழிகள் உன்னை ஒதுக்கிவிடமாட்டார்கள். அவளும் மாசில்லாத காதலுடன் உன்னைச் சேருவாள். உன் பங்குக்கு நல்ல இன்பமே உனக்குக் கிட்டும். இதை எண்ணிப் பார்ப்பாயாக'' என்றார் புலவர்.

பாட்டுடைத் தலைவனாகத் தன்னை வைத்து, தான் குறிப்பிட்டபடி பாடலைப் பாடிய அப்புலவருக்கு முத்துமாலையைப் பரிசளித்து மகிழ்ந்தான் மன்னன். மற்றையோரும் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்து புலவரைப் பாராட்டினர்.

-டி.எம். இரத்தினவேல்

(நாளை (3.8.2015) ஆடிப்பெருக்கு)

http://www.dinamani.com/

2 கருத்து(கள்):

தமிழிலக்கியத்தில் அறிவியல் கோட்பாடுகள் - ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம்

Add caption
ஒவ்வொரு இலக்கியமும் தான் தோன்றிய சமுதாயத்தை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டு திகழ்கிறது. அறிஞர்களும், "இலக்கியம் என்பது சமுதாயத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி' என்கிறார்கள். எந்த ஓர் இலக்கியமும் தான் தோன்றிய அச்சமுதாயத்தின் பண்பாட்டையும் நாகரிகத்தையும், பொருளாதாரத்தையும், அக்கால மக்களின் அறிவையும், பழக்க வழக்கங்களையும், நம்பிக்கைகளையும் எடுத்துரைப்பனவாய் விளங்குவதைக் காணலாம். இந்த அடிப்படையில்தான் நமது தமிழ் இலக்கியங்களும் விஞ்ஞான பூர்வமாக மிளிர்கின்றன.

20-ஆம் நூற்றாண்டை, "அறிவியல் யுகம்' என்று கூறலாம். அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளும் சாதனைகளும் கணக்கில் அடங்கா. அறிவியல் வளர்ச்சி பெற்று விளங்கும் கருத்துகளுக்கான வித்துக்களை புராணங்கள், இதிகாசங்கள், சங்க இலக்கியம் தொடங்கி ஆரம்பகாலக் கண்ணாடியாக இலக்கியத்தில் காணலாம்.

இன்றைய மேனாட்டு அறிவியல் சிந்தைனையின் சுவடுகூடப் படாத சங்ககாலத் தமிழரிடையே இருந்த அறிவியல் அறிவும் உணர்வும், அதிலும் குறிப்பாக வானவியல் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் கருத்தும் சிந்தனையும் சில நம்மை வியக்க வைக்கின்றன. இன்றைய நிலையில் அறிவியல், இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல், மருத்துவ இயல் என்று பல்துறைகளாகப் பல்கிப் பெருகியுள்ளன. இவ்வறிவியல் சிந்தனைகளை நோக்கும் முன்பு, அறிவியல் பார்வை இலக்கியத்தில் பெற்ற நிலையினை உணர்தல் இன்றியமையாததாகும்.

திருவள்ளுவர்,



எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு. (குறள்.355)



எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு. (குறள்.423)



என்ற குறளிலும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். விருப்பு வெறுப்பற்ற தன்மை உடையது அறிவியல் என்பதைத் தம் சிந்தனையாக வைத்துள்ளார்.

இயற்பியலில் ஒரு பிரிவாக விளங்குவது அணுவியல். அண்மைக்கால அறிவியல் வரலாற்றில் அற்புதமான வளர்ச்சி பெற்று இருப்பது அணுவியலாகும். முதலில் "அணுவைப் பிளக்க இயலாது' என்ற கொள்கை தோன்றியது. பின்னர், ஓர் அறிஞர் அணுவைப் பிளக்க இயலும் என்ற புதிய கருத்தை வெளியிட்டார். இக்கொள்கையுடைய தமிழ்ச் சான்றோர்கள் சிலர் இருந்தமையை இலக்கியத்தில் நாம் காணலாம்.



அணுவைத் துளைத்து ஏழ் கடலைப் புகட்டிக்

குறுகத் தறித்த குறள்.



என்று அணுவாகிய துகளைப் பிளக்க இயலும் என்ற சிந்தனையை நம்முன் வைத்துள்ளார்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒப்புநோக்குக் கொள்கை உடையவராய், தமிழர்களும் இச்சிந்தனை உடையவராய் விளங்கினர் என்பதற்குத் தொல்காப்பியரைச் சான்றாகக் காட்டலாம். முதற்பொருள், கருப்பொருள், உரிப்பொருள் என்று மூன்று பிரிவுகளுள், முதற்பொருள் என்பதனை,



""முதல்எனப் படுவது நிலம்பொழுது இரண்டின்

இயல்பென மொழி இயல்புணர்ந் தோரே''



என்று நிலமும் காலமும் என இருவகையாகப் பிரித்துள்ளார். நீர்ப் பொருளுக்குச் சுருங்கும் தன்மை இல்லை. நீர்ப் பொருளின் இச்சுருங்கா இயல்பை அறிவியல் பூர்வமாகக் கண்டறிந்து கூறியவர் பாஸ்கல் என்னும் அறிஞர். இப் பாஸ்கல் விதிக்குச் சான்றாக,



ஆழ அமுக்கி முகக்கினும் ஆழ்கடல் நீர்

நாழி முகவாது.



என்று ஒளவையின் பாடல் கூறுகிறது. ஆழத்தைப் பொருத்து அழுத்தம் மிகுகின்றது என்ற மற்றொரு அறிவியல் உண்மையும் எடுத்துரைக்கின்றார். உலகில் நிகழும் சாதாரணச் செயல்கள் அனைத்திலும் வேதியியலின் நிகழ்வுகள் உண்டாகின்றன. இவ்விளைவுகளை நம்மால் உணர முடிகிறது. ஆனால், ஏன் என்ற வினாவிற்குக் கற்றவர்கள் தவிர; கல்லாதவர்கள் விடை அளிக்க இயலாது. தமிழ்ச் சான்றோர் பல்துறை அறிவுடையவராய் விளங்கியமையால் இயற்கை நிகழ்வுகளை உற்று நோக்கித் தம் பாடல்களில் தம் முத்திரைகளைப் பதித்துள்ளனர்.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஈடு இணையற்ற கவி பாரதியார். எதிர்காலச் சமுதாயம் அறிவியல் துறையில் என்னென்ன சாதனைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்னும் கனவைத் தம் பாடலின் மூலம் கூறுகிறார்.



வானை அளப்போம் கடல் மீனை அளப்போம்

சந்திர மண்டலத்தியல் கண்டு தெளிவோம்...



என்று பாடியுள்ளமை உணரலாம். இன்று சந்திர மண்டலத்தினையும் தாண்டி மற்ற கோள்களையும் மனிதன் ஆய்வு மேற்கொண்டுள்ளான்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் பயணத்தை விரைவாக்கிய விமானம் பற்றிய சிந்தைகளையும் காணமுடிகிறது. புறநானூறு ஓட்டுநர் இல்லாத வானவூர்தியைப் (புறம்-27) பற்றிய செய்தியினைத் தருகின்றது. அவ்வடிகள்:

வலவன் ஏவா வான வூர்தி

எய்துப என்பதஞ் செய்வினை முடித்தெனக்!



சூரிய ஒளியினால்தான் தாவரங்கள் ஆற்றலைப் பெறுகின்றன. தாவரங்களின் ஒளிச்சேர்க்கைக்குச் சூரிய ஒளி பெரிதும் உதவுகிறது. இக்கருத்தை உணர்ந்தவர் இளங்கோ அடிகள். ஆதலின்,



ஞாயிறு போற்றும் ஞாயிறு போற்றும்

காவிரி நாடன் திகிரிபோல் பொற்கோட்டு

மேரு வலந்திரி தலான்...



என்று ஞாயிற்றைப் போற்றினார்.

தாவரங்கள், ஆற்றல், அறிவியல் மற்றும் அதைப் பற்றிய இலக்கியத்தைப் பற்றி உங்களிடம் விவாதிக்கும்போது என் வீட்டில் அமைந்துள்ள 100 ஆண்டு கண்ட மரத்தைப் பற்றி நான் எழுதிய கவிதை எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

அந்த மரம் சொல்கிறது. ""எனது வாழ்க்கையின் இலட்சியம் என்ன என்று கேட்ட என் அன்பு கலாமே, எனது நூறு வருட வாழ்க்கையின் இலட்சியம் இதுதான். என்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் என் மகிழ்ச்சி. பூக்களைக் கொடுத்தேன், தெளி தேனைக் கொடுத்தேன், நூற்றுக்கணக்கான பறவைகளுக்குப் புகலிடம் கொடுத்தேன். கொடுத்தேன்; கொடுத்தேன்; கொடுத்துக்கொண்டேயிருப்பேன். அதனால் நான் என்றும் எப்பொழுதும் இளைமையாயிருக்கிறேன்; மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.''

மரம் எப்படிக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறதோ, அப்படித்தான் மொழியும். தாய்மொழி ஒவ்வொருவருக்கும் ஆக்கத்தையும், ஊக்கத்தையும், நம்பிக்கையையும் கொடுக்கிறது. அந்த நம்பிக்கைதான், நம் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே, நண்பர்களே! நமது தாய்மொழி தமிழ் மென்மேலும் வளர்ச்சி அடைய வேண்டுமானால், அறிவியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பம் போன்ற உயர்கல்வி ஆராய்ச்சித்துறை சார்ந்த நூல்கள் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட வேண்டும். அந்த நம்பிக்கை பொதுமக்களுக்கும் வர வேண்டும்; கல்வியாளர்களுக்கும் வரவேண்டும்; மருத்துவர்களுக்கும் வர வேண்டும்; ஆட்சியாளர்களுக்கும் வர வேண்டும்.

-ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம்

http://www.dinamani.com/
பாமரன்  /  at  7:08 AM  /  1 கருத்துரை

Add caption
ஒவ்வொரு இலக்கியமும் தான் தோன்றிய சமுதாயத்தை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டு திகழ்கிறது. அறிஞர்களும், "இலக்கியம் என்பது சமுதாயத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி' என்கிறார்கள். எந்த ஓர் இலக்கியமும் தான் தோன்றிய அச்சமுதாயத்தின் பண்பாட்டையும் நாகரிகத்தையும், பொருளாதாரத்தையும், அக்கால மக்களின் அறிவையும், பழக்க வழக்கங்களையும், நம்பிக்கைகளையும் எடுத்துரைப்பனவாய் விளங்குவதைக் காணலாம். இந்த அடிப்படையில்தான் நமது தமிழ் இலக்கியங்களும் விஞ்ஞான பூர்வமாக மிளிர்கின்றன.

20-ஆம் நூற்றாண்டை, "அறிவியல் யுகம்' என்று கூறலாம். அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளும் சாதனைகளும் கணக்கில் அடங்கா. அறிவியல் வளர்ச்சி பெற்று விளங்கும் கருத்துகளுக்கான வித்துக்களை புராணங்கள், இதிகாசங்கள், சங்க இலக்கியம் தொடங்கி ஆரம்பகாலக் கண்ணாடியாக இலக்கியத்தில் காணலாம்.

இன்றைய மேனாட்டு அறிவியல் சிந்தைனையின் சுவடுகூடப் படாத சங்ககாலத் தமிழரிடையே இருந்த அறிவியல் அறிவும் உணர்வும், அதிலும் குறிப்பாக வானவியல் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் கருத்தும் சிந்தனையும் சில நம்மை வியக்க வைக்கின்றன. இன்றைய நிலையில் அறிவியல், இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல், மருத்துவ இயல் என்று பல்துறைகளாகப் பல்கிப் பெருகியுள்ளன. இவ்வறிவியல் சிந்தனைகளை நோக்கும் முன்பு, அறிவியல் பார்வை இலக்கியத்தில் பெற்ற நிலையினை உணர்தல் இன்றியமையாததாகும்.

திருவள்ளுவர்,



எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு. (குறள்.355)



எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு. (குறள்.423)



என்ற குறளிலும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். விருப்பு வெறுப்பற்ற தன்மை உடையது அறிவியல் என்பதைத் தம் சிந்தனையாக வைத்துள்ளார்.

இயற்பியலில் ஒரு பிரிவாக விளங்குவது அணுவியல். அண்மைக்கால அறிவியல் வரலாற்றில் அற்புதமான வளர்ச்சி பெற்று இருப்பது அணுவியலாகும். முதலில் "அணுவைப் பிளக்க இயலாது' என்ற கொள்கை தோன்றியது. பின்னர், ஓர் அறிஞர் அணுவைப் பிளக்க இயலும் என்ற புதிய கருத்தை வெளியிட்டார். இக்கொள்கையுடைய தமிழ்ச் சான்றோர்கள் சிலர் இருந்தமையை இலக்கியத்தில் நாம் காணலாம்.



அணுவைத் துளைத்து ஏழ் கடலைப் புகட்டிக்

குறுகத் தறித்த குறள்.



என்று அணுவாகிய துகளைப் பிளக்க இயலும் என்ற சிந்தனையை நம்முன் வைத்துள்ளார்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒப்புநோக்குக் கொள்கை உடையவராய், தமிழர்களும் இச்சிந்தனை உடையவராய் விளங்கினர் என்பதற்குத் தொல்காப்பியரைச் சான்றாகக் காட்டலாம். முதற்பொருள், கருப்பொருள், உரிப்பொருள் என்று மூன்று பிரிவுகளுள், முதற்பொருள் என்பதனை,



""முதல்எனப் படுவது நிலம்பொழுது இரண்டின்

இயல்பென மொழி இயல்புணர்ந் தோரே''



என்று நிலமும் காலமும் என இருவகையாகப் பிரித்துள்ளார். நீர்ப் பொருளுக்குச் சுருங்கும் தன்மை இல்லை. நீர்ப் பொருளின் இச்சுருங்கா இயல்பை அறிவியல் பூர்வமாகக் கண்டறிந்து கூறியவர் பாஸ்கல் என்னும் அறிஞர். இப் பாஸ்கல் விதிக்குச் சான்றாக,



ஆழ அமுக்கி முகக்கினும் ஆழ்கடல் நீர்

நாழி முகவாது.



என்று ஒளவையின் பாடல் கூறுகிறது. ஆழத்தைப் பொருத்து அழுத்தம் மிகுகின்றது என்ற மற்றொரு அறிவியல் உண்மையும் எடுத்துரைக்கின்றார். உலகில் நிகழும் சாதாரணச் செயல்கள் அனைத்திலும் வேதியியலின் நிகழ்வுகள் உண்டாகின்றன. இவ்விளைவுகளை நம்மால் உணர முடிகிறது. ஆனால், ஏன் என்ற வினாவிற்குக் கற்றவர்கள் தவிர; கல்லாதவர்கள் விடை அளிக்க இயலாது. தமிழ்ச் சான்றோர் பல்துறை அறிவுடையவராய் விளங்கியமையால் இயற்கை நிகழ்வுகளை உற்று நோக்கித் தம் பாடல்களில் தம் முத்திரைகளைப் பதித்துள்ளனர்.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஈடு இணையற்ற கவி பாரதியார். எதிர்காலச் சமுதாயம் அறிவியல் துறையில் என்னென்ன சாதனைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்னும் கனவைத் தம் பாடலின் மூலம் கூறுகிறார்.



வானை அளப்போம் கடல் மீனை அளப்போம்

சந்திர மண்டலத்தியல் கண்டு தெளிவோம்...



என்று பாடியுள்ளமை உணரலாம். இன்று சந்திர மண்டலத்தினையும் தாண்டி மற்ற கோள்களையும் மனிதன் ஆய்வு மேற்கொண்டுள்ளான்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் பயணத்தை விரைவாக்கிய விமானம் பற்றிய சிந்தைகளையும் காணமுடிகிறது. புறநானூறு ஓட்டுநர் இல்லாத வானவூர்தியைப் (புறம்-27) பற்றிய செய்தியினைத் தருகின்றது. அவ்வடிகள்:

வலவன் ஏவா வான வூர்தி

எய்துப என்பதஞ் செய்வினை முடித்தெனக்!



சூரிய ஒளியினால்தான் தாவரங்கள் ஆற்றலைப் பெறுகின்றன. தாவரங்களின் ஒளிச்சேர்க்கைக்குச் சூரிய ஒளி பெரிதும் உதவுகிறது. இக்கருத்தை உணர்ந்தவர் இளங்கோ அடிகள். ஆதலின்,



ஞாயிறு போற்றும் ஞாயிறு போற்றும்

காவிரி நாடன் திகிரிபோல் பொற்கோட்டு

மேரு வலந்திரி தலான்...



என்று ஞாயிற்றைப் போற்றினார்.

தாவரங்கள், ஆற்றல், அறிவியல் மற்றும் அதைப் பற்றிய இலக்கியத்தைப் பற்றி உங்களிடம் விவாதிக்கும்போது என் வீட்டில் அமைந்துள்ள 100 ஆண்டு கண்ட மரத்தைப் பற்றி நான் எழுதிய கவிதை எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

அந்த மரம் சொல்கிறது. ""எனது வாழ்க்கையின் இலட்சியம் என்ன என்று கேட்ட என் அன்பு கலாமே, எனது நூறு வருட வாழ்க்கையின் இலட்சியம் இதுதான். என்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் என் மகிழ்ச்சி. பூக்களைக் கொடுத்தேன், தெளி தேனைக் கொடுத்தேன், நூற்றுக்கணக்கான பறவைகளுக்குப் புகலிடம் கொடுத்தேன். கொடுத்தேன்; கொடுத்தேன்; கொடுத்துக்கொண்டேயிருப்பேன். அதனால் நான் என்றும் எப்பொழுதும் இளைமையாயிருக்கிறேன்; மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.''

மரம் எப்படிக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறதோ, அப்படித்தான் மொழியும். தாய்மொழி ஒவ்வொருவருக்கும் ஆக்கத்தையும், ஊக்கத்தையும், நம்பிக்கையையும் கொடுக்கிறது. அந்த நம்பிக்கைதான், நம் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே, நண்பர்களே! நமது தாய்மொழி தமிழ் மென்மேலும் வளர்ச்சி அடைய வேண்டுமானால், அறிவியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பம் போன்ற உயர்கல்வி ஆராய்ச்சித்துறை சார்ந்த நூல்கள் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட வேண்டும். அந்த நம்பிக்கை பொதுமக்களுக்கும் வர வேண்டும்; கல்வியாளர்களுக்கும் வரவேண்டும்; மருத்துவர்களுக்கும் வர வேண்டும்; ஆட்சியாளர்களுக்கும் வர வேண்டும்.

-ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம்

http://www.dinamani.com/

1 கருத்து(கள்):

Saturday, August 1, 2015

அடுக்குத்தொடர் - தமிழிலக்கணம் அறிவோம்

விளக்கம்:01

ஒரு வாக்கியத்தில் வந்த சொல்லே மீண்டும் வருவது, அடுக்குத் தொடர் ஆகும்.

விளக்கம்:02

செய்யுளிலும் வழக்கிலும் அசைநிலைக்கும், விரைவு வெகுளி (ஆத்திரம்) உவகை அச்சம் அவலம் ஆகிய பொருள் நிலைகளை உணர்த்தும் வண்ணமும், யாப்பிலக்கணத்தின்படி அல்லது பொதுவாக இசையை நிறைவு செய்யும் பொருட்டும் ஒரு சொல் இரண்டு, மூன்று, அல்லது நான்கு முறை அடுக்கி வருவது அடுக்குத்தொடர் எனப்படும்

விளக்கம்: 03

பேசுவோனுக்குத் திடீர் என்று ஓர் உணர்ச்சி ஏற்பட, வாக்கியத்தில் முன்னும் பின்னும் வெவ்வேறு சொற்களை அமைக்காமல், ஒரே சொல்லையே திரும்பத் திரும்ப இருமுறை, மும்முறை கூறுதல் உண்டு. இதுவே அடுக்குத் தொடர் எனப்படும். விரைவு துணிவு போன்ற பொருள் காரணமாக அடுக்குத் தொடர் அமையும் என்கிறார் தொல்காப்பியர் (தொல். சொல். 421, 424).

எடுத்துக்காட்டு :

  1. புலி, புலி என்று ஒருவன் கத்தினான்.

இதில் புலி புலி என்பது அடுக்குத் தொடர் ஆகும்.
புலி என்பது தனித்துப் பார்த்தால், அச்சொல் ஒரு பொருளை மட்டும் தரும்.

     2.அழ. வள்ளியப்பா பாடல்

கூட்டம் கூட்டமாகவே குருவி பறந்து சென்றிடும்
குவியல் குவியலாகவே கொட்டிக் கற்கள் கிடந்திடும்
குலை குலையாய்த் திராட்சைகள் கொடியில் அழகாய்த் தொங்கிடும்
மந்தை மந்தையாகவே மாடு கூடி மேய்ந்திடும்
சாரை சாரையாகவே தரையில் எறும்பு ஊர்ஊர்ந்திடும்

கரணியம்எடுத்துக்காட்டுகள்
அசைநிலைஅன்றே அன்றே
விரைவுப்பொருள்போ போ போ
வெகுளிவிடு விடு விடு
உவகைவாருங்கள் வாருங்கள்
அச்சம்தீத்தீத்தீ
அவலம்வீழ்ந்தேன் வீழ்ந்தேன் வீழ்ந்தேன்
இசைநிறை                     வாழ்த்துதுமே! வாழ்த்துதுமே! வாழ்த்துதுமே!                                                   

திரையிசைப் பாடல்களில் அடுக்குத்தொடர்:



பாமரன்  /  at  12:01 PM  /  2 கருத்துரைகள்

விளக்கம்:01

ஒரு வாக்கியத்தில் வந்த சொல்லே மீண்டும் வருவது, அடுக்குத் தொடர் ஆகும்.

விளக்கம்:02

செய்யுளிலும் வழக்கிலும் அசைநிலைக்கும், விரைவு வெகுளி (ஆத்திரம்) உவகை அச்சம் அவலம் ஆகிய பொருள் நிலைகளை உணர்த்தும் வண்ணமும், யாப்பிலக்கணத்தின்படி அல்லது பொதுவாக இசையை நிறைவு செய்யும் பொருட்டும் ஒரு சொல் இரண்டு, மூன்று, அல்லது நான்கு முறை அடுக்கி வருவது அடுக்குத்தொடர் எனப்படும்

விளக்கம்: 03

பேசுவோனுக்குத் திடீர் என்று ஓர் உணர்ச்சி ஏற்பட, வாக்கியத்தில் முன்னும் பின்னும் வெவ்வேறு சொற்களை அமைக்காமல், ஒரே சொல்லையே திரும்பத் திரும்ப இருமுறை, மும்முறை கூறுதல் உண்டு. இதுவே அடுக்குத் தொடர் எனப்படும். விரைவு துணிவு போன்ற பொருள் காரணமாக அடுக்குத் தொடர் அமையும் என்கிறார் தொல்காப்பியர் (தொல். சொல். 421, 424).

எடுத்துக்காட்டு :

  1. புலி, புலி என்று ஒருவன் கத்தினான்.

இதில் புலி புலி என்பது அடுக்குத் தொடர் ஆகும்.
புலி என்பது தனித்துப் பார்த்தால், அச்சொல் ஒரு பொருளை மட்டும் தரும்.

     2.அழ. வள்ளியப்பா பாடல்

கூட்டம் கூட்டமாகவே குருவி பறந்து சென்றிடும்
குவியல் குவியலாகவே கொட்டிக் கற்கள் கிடந்திடும்
குலை குலையாய்த் திராட்சைகள் கொடியில் அழகாய்த் தொங்கிடும்
மந்தை மந்தையாகவே மாடு கூடி மேய்ந்திடும்
சாரை சாரையாகவே தரையில் எறும்பு ஊர்ஊர்ந்திடும்

கரணியம்எடுத்துக்காட்டுகள்
அசைநிலைஅன்றே அன்றே
விரைவுப்பொருள்போ போ போ
வெகுளிவிடு விடு விடு
உவகைவாருங்கள் வாருங்கள்
அச்சம்தீத்தீத்தீ
அவலம்வீழ்ந்தேன் வீழ்ந்தேன் வீழ்ந்தேன்
இசைநிறை                     வாழ்த்துதுமே! வாழ்த்துதுமே! வாழ்த்துதுமே!                                                   

திரையிசைப் பாடல்களில் அடுக்குத்தொடர்:



இயல்(கள்): , , முழுமையாக வாசிக்க தொடரவும்»

2 கருத்து(கள்):

இரட்டைக்கிளவி - தமிழிலக்கணம் அறிவோம்

விளக்கம் 01:
இரட்டைக்கிளவி என்பது இரட்டைச் சொற்களாய்ச் சேர்ந்து ஒரு தன்மைப் பட்டு நின்று வினைக்கு அடைமொழியாய்க் குறிப்புப் பொருள் உணர்த்தி வருவதாகும். இது இரட்டைச் சொல்லாகவே வரும். பிரித்தால் பொருள் தராது.
விளக்கம் 02:
இரட்டையாகநின்றே பொருளுணர்த்துஞ் சொல்(தொல். சொல். 48.)
விளக்கம் 03:
ஒலிக் குறிப்பில் வரும் இரட்டைமொழி; இரட்டையாக நின்றே பொருள் உணர்த்துஞ் சொல், விறுவிறுப்பு என்றாற் போல் வருவது
விளக்கம் 04:

எ.கா:

  1. நீர் சலசல என ஓடிற்று.
  2. மரம் மடமட என முறிந்தது.
  3. கசகச என வேர்வை, கசகச என மக்கள் பேசிக்கொண்டு
  4. கலகலப்பான பேச்சு
  5. கடகட என சிரித்தான்
  6. கமகம என மணந்தது முல்லை
  7. கரகரத்த குரலில் பேசினான்
  8. கிச்சுகிச்சு மூட்டினாள் பேத்தி
  9. கிசுகிசு ஒன்றை கேட்டேன்
  10. கிடுகிடு பள்ளம் பார்த்தேன்
  11. கிளுகிளு படம் பார்த்தாராம்
  12. கிறுகிறு என்று தலை சுற்றியது
  13. கீசுகீசு என குருவிகள் கத்தின
  14. குசுகுசு என்று அதை சொன்னார்
  15. குடுகுடு கிழவர் வந்தார்
  16. குபுகுபு என குருதி கொட்டியது
  17. கும்கும் என்றும் குத்தினார்
  18. குளுகுளு உதகை சென்றேன்
  19. குறுகுறுத்தது குற்ற நெஞ்சம்
  20. கொழகொழ என்று ஆனது சோறு
  21. கொழுகொழு என்று குட்டி
  22. சதசத என்ற சேற்றில் விழுந்தேன்
  23. சரசர என்று மான்கள் ஓடின
  24. சவசவ என்று முகம் சிவந்தது
  25. சாரைசாரையாக மக்கள் வந்தனர்
  26. சிலுசிலு என் காற்று வீசியது
  27. சுடசுட தோசைக் கொடுத்தாள்
  28. சொரசொரப்பான தாடி
  29. தகதக மின்னும் மேனி
  30. தடதட என் கதவைத் தட்டினான்
  31. தரதர என்று இழுத்து சென்றான்
  32. தளதள என்று ததும்பும் பருவம்
  33. திக்குதிக்கு என் நெஞ்சம் துடிக்கும்
  34. திடுதிடு என நுழைந்தான் (திடு திடு என நுழைவதன் முன் எதிர் முடுகி அவர்களொடு” - திருப்புகழ் )
  35. திபுதிபு என மக்கள் புகுந்தனர்
  36. திருதிரு என விழித்தான்
  37. துறுதுறு என்ற விழிகள்
  38. தைதை என்று ஆடினாள்
  39. தொள தொள என சட்டை அணிந்தார்
  40. நங்குநங்கு எனக் குத்தினான்
  41. நணுகுநணுகு எனும் அளவில் அச்சம் மேலிட (இலக்கியம்)
  42. நறநற என பல்லைக் கடித்தான்
  43. நைநை என்று அழுதாள்
  44. நொகுநொகு (நெகுநெகு) என்று மாவை அரைத்தாள்
  45. பக்பக் என்று நெஞ்சு அடிக்கும்
  46. படபட என இமைகள் கொட்டும்
  47. பரபரப்பு அடைந்தது ஊர்
  48. பளபள என்று பாறை மின்னியது
  49. பிசுபிசுத்தது போராட்டம்
  50. பேந்தப்பேந்த விழித்தான்
  51. பொதபொத பன்றியின் வயிறு
  52. பொலபொல என வடித்தாள் கண்ணீர்
  53. மங்குமங்கு (மாங்கு மாங்கு) என்று வேலை செய்தால் போதுமா?
  54. மசமச என்று நிற்கவில்லை
  55. மடக் மடக் எனவும் குடித்தார்
  56. மடமட என நீரைக் குடித்தார்
  57. மலங்க மலங்க விழித்தான்
  58. மள மள என எல்லாம் நிகழ்ந்தது
  59. மாங்குமாங்கு என்று உழைப்பார்
  60. மினுகு மினுகு என்று செழிப்புற்றிருந்த மேனி (இலக்கியம்)
  61. முணுமுணுத்து அவர் வாய்
  62. மொச்சுமொச்சு என்று தின்றார் பாட்டன்
  63. மொசுமொசு என மயிர்
  64. மொலு மொலென்று அரிக்கிறது சிரங்கு
  65. மொழுமொழு என்று தலை வழுக்கை.
  66. மொறு மொறு என்று சுட்டாள் முறுக்கு
  67. லபக் லபகென்று முழுங்கினார்
  68. லபலப என்று அடித்துக் கொண்டாள்
  69. லபோலபோ என அடித்துக் கொண்டாள்
  70. லொடலொட என்றும் பேசுவாள்
  71. வடவட என வேர்த்தன கைகள்
  72. வதவத என ஈன்றன் குட்டிகள்
  73. வழவழ என்று பேசினாள் கிழவி (“வழ வழ என உமிழ் அமுது கொழ கொழ என ஒழிகி விழ” - திருப்புகழ்)
  74. விக்கி விக்கி அழுதது குழந்தை
  75. விசுவிசு என்று குளிர் அடித்தது
  76. விறுவிறுப்பான கதையாம்
  77. வெடவெட என நடுங்கியது உடல்
  78. வெடுவெடு என நடுங்கினாள்
  79. வெதுவெதுப்பான நீரில் குளித்தாள்
  80. வெலவெல என்று நடுங்கினேன்.
  81. ஜிகிஜிகு ராணி ஜில்ராணி
  82. டப்டப் எனத் துப்பாக்கி வெடித்தது
  83. பட்பட் என அறை விட்டான்
  84. டபடப என்ற ஒலியுடன் மோட்டார் சைக்கிள் சென்றது
  85. படபட என அவன் பேசினான்
  86. டம்டம் என முரசு ஒலித்தது
  87. டமடம என முரசு ஒலித்தது
  88. மடமட என மரம்முறிந்தது  
  89. மடமட என ஒப்புவித்தான்
  90. கடகட எனச் சிரித்தான்
  91. சடசட எனக் கட்டிடம் சரிந்தது
  92. தடதட என ஓடி வந்தான்  
மேலும் அறிய செம்மொழித்தமிழ் பக்கத்திற்கு செல்லவும்
பாமரன்  /  at  11:40 AM  /  கருத்துரை இடுக

விளக்கம் 01:
இரட்டைக்கிளவி என்பது இரட்டைச் சொற்களாய்ச் சேர்ந்து ஒரு தன்மைப் பட்டு நின்று வினைக்கு அடைமொழியாய்க் குறிப்புப் பொருள் உணர்த்தி வருவதாகும். இது இரட்டைச் சொல்லாகவே வரும். பிரித்தால் பொருள் தராது.
விளக்கம் 02:
இரட்டையாகநின்றே பொருளுணர்த்துஞ் சொல்(தொல். சொல். 48.)
விளக்கம் 03:
ஒலிக் குறிப்பில் வரும் இரட்டைமொழி; இரட்டையாக நின்றே பொருள் உணர்த்துஞ் சொல், விறுவிறுப்பு என்றாற் போல் வருவது
விளக்கம் 04:

எ.கா:

  1. நீர் சலசல என ஓடிற்று.
  2. மரம் மடமட என முறிந்தது.
  3. கசகச என வேர்வை, கசகச என மக்கள் பேசிக்கொண்டு
  4. கலகலப்பான பேச்சு
  5. கடகட என சிரித்தான்
  6. கமகம என மணந்தது முல்லை
  7. கரகரத்த குரலில் பேசினான்
  8. கிச்சுகிச்சு மூட்டினாள் பேத்தி
  9. கிசுகிசு ஒன்றை கேட்டேன்
  10. கிடுகிடு பள்ளம் பார்த்தேன்
  11. கிளுகிளு படம் பார்த்தாராம்
  12. கிறுகிறு என்று தலை சுற்றியது
  13. கீசுகீசு என குருவிகள் கத்தின
  14. குசுகுசு என்று அதை சொன்னார்
  15. குடுகுடு கிழவர் வந்தார்
  16. குபுகுபு என குருதி கொட்டியது
  17. கும்கும் என்றும் குத்தினார்
  18. குளுகுளு உதகை சென்றேன்
  19. குறுகுறுத்தது குற்ற நெஞ்சம்
  20. கொழகொழ என்று ஆனது சோறு
  21. கொழுகொழு என்று குட்டி
  22. சதசத என்ற சேற்றில் விழுந்தேன்
  23. சரசர என்று மான்கள் ஓடின
  24. சவசவ என்று முகம் சிவந்தது
  25. சாரைசாரையாக மக்கள் வந்தனர்
  26. சிலுசிலு என் காற்று வீசியது
  27. சுடசுட தோசைக் கொடுத்தாள்
  28. சொரசொரப்பான தாடி
  29. தகதக மின்னும் மேனி
  30. தடதட என் கதவைத் தட்டினான்
  31. தரதர என்று இழுத்து சென்றான்
  32. தளதள என்று ததும்பும் பருவம்
  33. திக்குதிக்கு என் நெஞ்சம் துடிக்கும்
  34. திடுதிடு என நுழைந்தான் (திடு திடு என நுழைவதன் முன் எதிர் முடுகி அவர்களொடு” - திருப்புகழ் )
  35. திபுதிபு என மக்கள் புகுந்தனர்
  36. திருதிரு என விழித்தான்
  37. துறுதுறு என்ற விழிகள்
  38. தைதை என்று ஆடினாள்
  39. தொள தொள என சட்டை அணிந்தார்
  40. நங்குநங்கு எனக் குத்தினான்
  41. நணுகுநணுகு எனும் அளவில் அச்சம் மேலிட (இலக்கியம்)
  42. நறநற என பல்லைக் கடித்தான்
  43. நைநை என்று அழுதாள்
  44. நொகுநொகு (நெகுநெகு) என்று மாவை அரைத்தாள்
  45. பக்பக் என்று நெஞ்சு அடிக்கும்
  46. படபட என இமைகள் கொட்டும்
  47. பரபரப்பு அடைந்தது ஊர்
  48. பளபள என்று பாறை மின்னியது
  49. பிசுபிசுத்தது போராட்டம்
  50. பேந்தப்பேந்த விழித்தான்
  51. பொதபொத பன்றியின் வயிறு
  52. பொலபொல என வடித்தாள் கண்ணீர்
  53. மங்குமங்கு (மாங்கு மாங்கு) என்று வேலை செய்தால் போதுமா?
  54. மசமச என்று நிற்கவில்லை
  55. மடக் மடக் எனவும் குடித்தார்
  56. மடமட என நீரைக் குடித்தார்
  57. மலங்க மலங்க விழித்தான்
  58. மள மள என எல்லாம் நிகழ்ந்தது
  59. மாங்குமாங்கு என்று உழைப்பார்
  60. மினுகு மினுகு என்று செழிப்புற்றிருந்த மேனி (இலக்கியம்)
  61. முணுமுணுத்து அவர் வாய்
  62. மொச்சுமொச்சு என்று தின்றார் பாட்டன்
  63. மொசுமொசு என மயிர்
  64. மொலு மொலென்று அரிக்கிறது சிரங்கு
  65. மொழுமொழு என்று தலை வழுக்கை.
  66. மொறு மொறு என்று சுட்டாள் முறுக்கு
  67. லபக் லபகென்று முழுங்கினார்
  68. லபலப என்று அடித்துக் கொண்டாள்
  69. லபோலபோ என அடித்துக் கொண்டாள்
  70. லொடலொட என்றும் பேசுவாள்
  71. வடவட என வேர்த்தன கைகள்
  72. வதவத என ஈன்றன் குட்டிகள்
  73. வழவழ என்று பேசினாள் கிழவி (“வழ வழ என உமிழ் அமுது கொழ கொழ என ஒழிகி விழ” - திருப்புகழ்)
  74. விக்கி விக்கி அழுதது குழந்தை
  75. விசுவிசு என்று குளிர் அடித்தது
  76. விறுவிறுப்பான கதையாம்
  77. வெடவெட என நடுங்கியது உடல்
  78. வெடுவெடு என நடுங்கினாள்
  79. வெதுவெதுப்பான நீரில் குளித்தாள்
  80. வெலவெல என்று நடுங்கினேன்.
  81. ஜிகிஜிகு ராணி ஜில்ராணி
  82. டப்டப் எனத் துப்பாக்கி வெடித்தது
  83. பட்பட் என அறை விட்டான்
  84. டபடப என்ற ஒலியுடன் மோட்டார் சைக்கிள் சென்றது
  85. படபட என அவன் பேசினான்
  86. டம்டம் என முரசு ஒலித்தது
  87. டமடம என முரசு ஒலித்தது
  88. மடமட என மரம்முறிந்தது  
  89. மடமட என ஒப்புவித்தான்
  90. கடகட எனச் சிரித்தான்
  91. சடசட எனக் கட்டிடம் சரிந்தது
  92. தடதட என ஓடி வந்தான்  
மேலும் அறிய செம்மொழித்தமிழ் பக்கத்திற்கு செல்லவும்

இயல்(கள்): , , முழுமையாக வாசிக்க தொடரவும்»

0 கருத்து(கள்):

காக்கா புடி... என்ன அர்த்தம்?

காக்கா புடி... என்ன அர்த்தம்?ஒரு மாமரத்தின் அடியில் ஒரு பழம் கிடந்தது. அதைச் சுவைத்துப் பார்த்த ஒரு நரி, ஆஹா! மாம்பழம் இவ்வளவு தித்திப்பாக இருக்கிறதே! என்று மகிழ்ந்து, மரத்தை அண்ணாந்து பார்த்தது. நிறைய பழங்கள் பழுத்துத் தொங்கின. நரிக்கு மேலும் சில மாம்பழங்களைச் சுவைத்துப் பார்க்க ஆசை எழுந்தது. மரத்தில் ஒரு காகம் அமர்ந்துஇருந்தது. நரிக்கு அதன் புத்தி வேலை செய்தது. காகத்தை  புகழ்ந்து பேசினால் காரியம் சாதித்துக் கொள்ளலாம் என்று கணக்குப் போட்டது. காகத்தை பார்த்து, பொன்னிற காகமே! நல்ல மயிலின் அழகும், குயிலின் குரலும் கொண்டு விளங்குகிறாயே! என்று புகழ்ந்து தள்ளியது.  இதைக்கேட்ட காகம், உத்தமமான குலத்தில் பிறந்ததால் உனக்கு என் அருமை தெரிந்திருக்கிறது. பாவம்! நடந்து வந்த களைப்பும், அயர்வும் உன் முகத்தில் தெரிகிறது. வயிறு நிறைய மாம்பழங்களைச் சாப்பிடு, என்று கூறி மாம்பழங்களை நரிக்கு கிடைக்கும்படி கொத்திக் கீழே போட்டது. உடனே நரி, என்ன நாம் சொல்லிவிட்டோம். மயில், குயில் என்று புகழ்ந்து பேசினோம். அவ்வளவுதானே! அதற்கு நம்மை உத்தம குலம் என புகழ்ந்ததுடன், பசிக்கு மாம்பழமும் தந்து காகம் அமர்க்களப்படுத்தி விட்டதே! என்று எண்ணியவாறே மாம்பழங்களைச் சுவைத்து மகிழ்ந்தது. இதைத் தான் காக்கா புடிப்பது என சொல்கிறார்கள்.
பாமரன்  /  at  10:30 AM  /  கருத்துரை இடுக

காக்கா புடி... என்ன அர்த்தம்?ஒரு மாமரத்தின் அடியில் ஒரு பழம் கிடந்தது. அதைச் சுவைத்துப் பார்த்த ஒரு நரி, ஆஹா! மாம்பழம் இவ்வளவு தித்திப்பாக இருக்கிறதே! என்று மகிழ்ந்து, மரத்தை அண்ணாந்து பார்த்தது. நிறைய பழங்கள் பழுத்துத் தொங்கின. நரிக்கு மேலும் சில மாம்பழங்களைச் சுவைத்துப் பார்க்க ஆசை எழுந்தது. மரத்தில் ஒரு காகம் அமர்ந்துஇருந்தது. நரிக்கு அதன் புத்தி வேலை செய்தது. காகத்தை  புகழ்ந்து பேசினால் காரியம் சாதித்துக் கொள்ளலாம் என்று கணக்குப் போட்டது. காகத்தை பார்த்து, பொன்னிற காகமே! நல்ல மயிலின் அழகும், குயிலின் குரலும் கொண்டு விளங்குகிறாயே! என்று புகழ்ந்து தள்ளியது.  இதைக்கேட்ட காகம், உத்தமமான குலத்தில் பிறந்ததால் உனக்கு என் அருமை தெரிந்திருக்கிறது. பாவம்! நடந்து வந்த களைப்பும், அயர்வும் உன் முகத்தில் தெரிகிறது. வயிறு நிறைய மாம்பழங்களைச் சாப்பிடு, என்று கூறி மாம்பழங்களை நரிக்கு கிடைக்கும்படி கொத்திக் கீழே போட்டது. உடனே நரி, என்ன நாம் சொல்லிவிட்டோம். மயில், குயில் என்று புகழ்ந்து பேசினோம். அவ்வளவுதானே! அதற்கு நம்மை உத்தம குலம் என புகழ்ந்ததுடன், பசிக்கு மாம்பழமும் தந்து காகம் அமர்க்களப்படுத்தி விட்டதே! என்று எண்ணியவாறே மாம்பழங்களைச் சுவைத்து மகிழ்ந்தது. இதைத் தான் காக்கா புடிப்பது என சொல்கிறார்கள்.

0 கருத்து(கள்):

அறிவியல் மற்றும் ஆன்மீகம் கூறும் பாராசூட்டின் பயன்பாடு!

அந்தக் காலத்தில் அவரோஹிணி என்ற குடை இருந்தது. இந்தக் குடை எதற்குப் பயன்பட்டது தெரியுமா! இப்போதைய ஆகாய விமானத்துக்கு அடிப்படை, அந்தக்காலத்தில் நம் மண்ணில் இருந்த புஷ்பக விமானம். குபேரனிடம் இருந்த இந்த விமானத்தை ராவணன் பறித்துக் கொண்டதாகவும், சீதையை அதில் கடத்திச் சென்றதாகவும் ராமாயணம் கூறுகிறது. இன்றைய நிஜம் தான், நாளைய வரலாறு என்பது முக்காலமும் உண்மை. இன்று சுனாமி என்ற பெயரில் வருவது அக்காலத்தில் பிரளயம் எனப்பட்டது. இதை எப்படி நம்புகிறோமோ, அதே போல புஷ்பக விமானத்தையும் நம்பி தான் ஆக வேண்டும். ஏன்! நாத்திகர்கள் கூட சுவாரஸ்யமாகப் படிக்கும் சிலப்பதிகாரத்தின் முடிவில், கண்ணகியை வானவர்கள் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றிச் சென்றதாக கதை முடிகிறது.

விமானத்தில் பழுது ஏற்பட்டாலோ, போருக்குச் செல்லும் போதோ, சாகசங்கள் செய்யவோ மேலிருந்து கீழே குதிக்க இப்போது பாராசூட் பயன்படுத்துகிறார்கள். இந்த பாராசூட்டின் அன்றையப் பெயர் தான் அவரோஹிணி. அகஸ்திய சம்ஹிதை என்ற நூலில், இந்தக் குடையின் பயன் பற்றியும், அன்று அது எவ்வாறு பயன் படுத்தப்பட்டது பற்றியும் தகவல் சொல்லியுள்ளார்கள். ப்ருஹத் சம்ஹிதை என்ற நூல் இருக்கிறது. இதில் ஒரு ஆச்சரியமான தகவல் என்ன தெரியுமா! இந்தக்காலத்தில் பெரிசுகள் எல்லாம் தங்கள் நரையை மறைக்க கருப்பு மை (டை) பூசிக் கொள்கிறார்களே! அதை தயாரிக்கும் முறை பற்றி சொல்லியுள்ளார்கள். அது மட்டுமல்ல! பொடுகை போக்கும் சீயக்காய் பற்றியும் இதில் தகவல் உண்டு. இப்போது அது தான் ஷாம்பு என்ற பெயரில் அவதாரம் எடுத்திருக்கிறது. எல்லாமே நம்மிடம் அன்று இருந்தது கலப்படமே இல்லாமல்! இன்று நம் அறிவு முதிர்ச்சியின் பயனாய் என்ன நடக்கிறது என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள்.
பாமரன்  /  at  10:23 AM  /  கருத்துரை இடுக

அந்தக் காலத்தில் அவரோஹிணி என்ற குடை இருந்தது. இந்தக் குடை எதற்குப் பயன்பட்டது தெரியுமா! இப்போதைய ஆகாய விமானத்துக்கு அடிப்படை, அந்தக்காலத்தில் நம் மண்ணில் இருந்த புஷ்பக விமானம். குபேரனிடம் இருந்த இந்த விமானத்தை ராவணன் பறித்துக் கொண்டதாகவும், சீதையை அதில் கடத்திச் சென்றதாகவும் ராமாயணம் கூறுகிறது. இன்றைய நிஜம் தான், நாளைய வரலாறு என்பது முக்காலமும் உண்மை. இன்று சுனாமி என்ற பெயரில் வருவது அக்காலத்தில் பிரளயம் எனப்பட்டது. இதை எப்படி நம்புகிறோமோ, அதே போல புஷ்பக விமானத்தையும் நம்பி தான் ஆக வேண்டும். ஏன்! நாத்திகர்கள் கூட சுவாரஸ்யமாகப் படிக்கும் சிலப்பதிகாரத்தின் முடிவில், கண்ணகியை வானவர்கள் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றிச் சென்றதாக கதை முடிகிறது.

விமானத்தில் பழுது ஏற்பட்டாலோ, போருக்குச் செல்லும் போதோ, சாகசங்கள் செய்யவோ மேலிருந்து கீழே குதிக்க இப்போது பாராசூட் பயன்படுத்துகிறார்கள். இந்த பாராசூட்டின் அன்றையப் பெயர் தான் அவரோஹிணி. அகஸ்திய சம்ஹிதை என்ற நூலில், இந்தக் குடையின் பயன் பற்றியும், அன்று அது எவ்வாறு பயன் படுத்தப்பட்டது பற்றியும் தகவல் சொல்லியுள்ளார்கள். ப்ருஹத் சம்ஹிதை என்ற நூல் இருக்கிறது. இதில் ஒரு ஆச்சரியமான தகவல் என்ன தெரியுமா! இந்தக்காலத்தில் பெரிசுகள் எல்லாம் தங்கள் நரையை மறைக்க கருப்பு மை (டை) பூசிக் கொள்கிறார்களே! அதை தயாரிக்கும் முறை பற்றி சொல்லியுள்ளார்கள். அது மட்டுமல்ல! பொடுகை போக்கும் சீயக்காய் பற்றியும் இதில் தகவல் உண்டு. இப்போது அது தான் ஷாம்பு என்ற பெயரில் அவதாரம் எடுத்திருக்கிறது. எல்லாமே நம்மிடம் அன்று இருந்தது கலப்படமே இல்லாமல்! இன்று நம் அறிவு முதிர்ச்சியின் பயனாய் என்ன நடக்கிறது என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள்.

0 கருத்து(கள்):

Thursday, July 30, 2015

கழுகு மலை - குடவரை கோயில். . .

தமிழகத்தின் தென்பழனி என்றழைக்கப்படும் கழுகுமலை கழுகாசல முர்த்தி குடவரை கோயில் பிரசித்தி பெற்ற கோயிலாகும். 15 அடி உயரத்தில் முன் மண்டபம்,  அர்த்தமண்டபம், கருவறை ஆகியவைகளை குடைந்து எடுக்கப்பட்ட குடவரைகோயிலில் ஒரு முகமும் ஆறுகைகளும் கொண்டு மயில் மீது அமர்ந்து மேற்கு நோக்கி அமர்ந்த நிலையில் குமரன் இருக்கிறார். செவ்வாய் தோஷம் நீக்கும் பெருமானாக விளங்குகிறார். இதற்கு தென்மேற்கில் ஜம்புலிங்கேஸ்வரர், அகிலாண்டேஸ்வரி சன்னதிகளோடு சிவன் ஆலயம் உள்ளது. கி.பி12ம் தூற்றாண்டில் சோழர், பாண்டியர் காலத்தில் இக்கோயில் உருவாக்கப்பட்டது. 

இக்கோயிலுக்கு இரண்டு நுழைவாயில்கள் உள்ளன. மேலவாயிலின் நுழைவில் வடக்கு பக்கத்தில் வசந்த மண்டபமும் அதனருகில் குமார தெப்பமும் அமைந்துள்ளது. இத்திருக்கோயிலில் கந்தசஷ்டி, திருக்கார்த்திகை, தைப்பூசம், பங்குனி உத்திர தேரோட்டம், வைகாசி விசாகம் ஆகிய விழாக்கள் சிறப்பாக நடைபெறும். தைப்பூசத்தில் சிறிய தேரும், பங்குனி உத்திரத்தில் பெரிய தேரும் வலம் வரும். கந்தசஷ்டி திருவிழா முடிந்ததும் தெய்வானை திருக்கல்யாணமும், பங்குனி உத்திர திருவிழா நிறைவில் வள்ளி பிராட்டியின் திருக்கல்யாணமும் நடைபெறும். 

வெட்டுவான் கோயில்

கழுகுமலை சுற்றுலா மலை மீது உள்ள வெட்டுவான் கோயில் எல்லோராவில் உள்ள கைலாசநாதர் கோயிலைப் போன்றது. மலையை குடைந்து கட்டப்பட்டுள்ளது. பெரியமலைப்பாறையில் ஏறக்குறைய 7.50மீட்டர் ஆழத்திற்கு சமமாக வெட்டி எடுத்து, அதன் நடுப்பகுதியை கோயிலாக செதுக்கியுள்ளனர். இது பாண்டிய மன்னரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒற்றைக் கற்கோயிலாகும். இதில் கருவறையும், அர்த்தமண்டபமும் உள்ளன. இதன் காலம் கி.பி 8-ம் தூற்றாண்டாகும். கோபுரம், விமானத்தில் நடன மங்கையர்கள் பலவித இசைக்கருவிகளை இசைக்கும் இசை வாணர்கள் ஆகியோரின் சிற்பங்கள் அழகாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன. தென்புறம் அமர்ந்த நிலையில் மிருதங்கம் வாசிப்பது போன்று தட்சிணாமூர்த்தி உருவம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

விமானத்தின் மேற்கு திசையில் நரசிம்மரும் வடக்கில் பிரம்மனும் காட்சி தருகின்றனர். விமானத்தின் நான்கு பக்கங்களிலும் நந்தி சிலைகள் உள்ளன. கோயில் பணி முற்றுப் பெறவில்லை. இக்கலை சிற்பங்கள் பாண்டிய மன்னன் பராந்தக நெடுஞ்சடையன் காலத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்டவையாகும். இவற்றைக் காண வெளிநாடுகளில் இருந்தும் ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகள் இங்கு வந்து செல்கின்றனர். கலைச்சிற்பங்கள் தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. மேலும் சிற்பிகளான தந்தை, மகன் இருவரும் சிற்பங்களை செதுக்கியதாகவும், தந்தை வெட்டுவான் கோயிலின் தென்புறமுள்ள சமணர் சிற்பங்களை செதுக்கியதாகவும், மகன் வெட்டுவான் கோயிலை செதுக்கியதாகவும், தந்தையை விட மகன் அழகாக சிற்பங்களை செதுக்கியதால் பொறாமை கொண்ட தந்தை மகனை உளியால் தாக்கி கொன்றதாகவும் செவிவழி செய்தியாக இப்பகுதி மக்கள் கூறுகின்றனர். 

சமணர் சிற்பங்கள்

மலையின் நடுப்பகுதியில் வடக்கு நோக்கி விசுவநாதர் குடவரையும், குகைப்பள்ளி குடவரையும் அமைந்துள்ளது. குகைப்பள்ளியில் சமண முனிவர்கள் வாழ்விடமாக அமைத்து, அதிலே கல்லால் செதுக்கப்பட்டபடுக்கையும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதனருகில் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்த சமண துறவிகளின் குடைப்பு சிற்பங்கள் ஐந்து தொகுதிகளாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆதிநாதர், நேமிநாதர், மகாவீரர் போன்ற சமண முனிவர்களுடைய சிற்பங்களும், அம்பிகாவதி, பத்மாவதி போன்ற பெண் உருவசிலைகளும் அழகுற செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் 103 கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன. சர்வகலா சாலை இங்கு நிறுவி குழுவானை நல்லூர் சாலை என பெயரிட்டு குணசாகரர் என்ற சமண முனிவர் தோற்றுவித்த கல்விச்சாலை இங்கு உறைவிடப்பள்ளியாக நடைபெற்றுள்ளது. கி.பி866 முதல் 911 வரை பாண்டிய மன்னன் பராந்தக வீரநாராயணன் காலத்தில் இக்கல்வெட்டுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. முற்காலத்தில் கழுகுமலை நெற்ச்சுரநாடு, அரைமலை, கஜமலை போன்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு வந்தது. 
பாமரன்  /  at  4:56 PM  /  கருத்துரை இடுக

தமிழகத்தின் தென்பழனி என்றழைக்கப்படும் கழுகுமலை கழுகாசல முர்த்தி குடவரை கோயில் பிரசித்தி பெற்ற கோயிலாகும். 15 அடி உயரத்தில் முன் மண்டபம்,  அர்த்தமண்டபம், கருவறை ஆகியவைகளை குடைந்து எடுக்கப்பட்ட குடவரைகோயிலில் ஒரு முகமும் ஆறுகைகளும் கொண்டு மயில் மீது அமர்ந்து மேற்கு நோக்கி அமர்ந்த நிலையில் குமரன் இருக்கிறார். செவ்வாய் தோஷம் நீக்கும் பெருமானாக விளங்குகிறார். இதற்கு தென்மேற்கில் ஜம்புலிங்கேஸ்வரர், அகிலாண்டேஸ்வரி சன்னதிகளோடு சிவன் ஆலயம் உள்ளது. கி.பி12ம் தூற்றாண்டில் சோழர், பாண்டியர் காலத்தில் இக்கோயில் உருவாக்கப்பட்டது. 

இக்கோயிலுக்கு இரண்டு நுழைவாயில்கள் உள்ளன. மேலவாயிலின் நுழைவில் வடக்கு பக்கத்தில் வசந்த மண்டபமும் அதனருகில் குமார தெப்பமும் அமைந்துள்ளது. இத்திருக்கோயிலில் கந்தசஷ்டி, திருக்கார்த்திகை, தைப்பூசம், பங்குனி உத்திர தேரோட்டம், வைகாசி விசாகம் ஆகிய விழாக்கள் சிறப்பாக நடைபெறும். தைப்பூசத்தில் சிறிய தேரும், பங்குனி உத்திரத்தில் பெரிய தேரும் வலம் வரும். கந்தசஷ்டி திருவிழா முடிந்ததும் தெய்வானை திருக்கல்யாணமும், பங்குனி உத்திர திருவிழா நிறைவில் வள்ளி பிராட்டியின் திருக்கல்யாணமும் நடைபெறும். 

வெட்டுவான் கோயில்

கழுகுமலை சுற்றுலா மலை மீது உள்ள வெட்டுவான் கோயில் எல்லோராவில் உள்ள கைலாசநாதர் கோயிலைப் போன்றது. மலையை குடைந்து கட்டப்பட்டுள்ளது. பெரியமலைப்பாறையில் ஏறக்குறைய 7.50மீட்டர் ஆழத்திற்கு சமமாக வெட்டி எடுத்து, அதன் நடுப்பகுதியை கோயிலாக செதுக்கியுள்ளனர். இது பாண்டிய மன்னரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒற்றைக் கற்கோயிலாகும். இதில் கருவறையும், அர்த்தமண்டபமும் உள்ளன. இதன் காலம் கி.பி 8-ம் தூற்றாண்டாகும். கோபுரம், விமானத்தில் நடன மங்கையர்கள் பலவித இசைக்கருவிகளை இசைக்கும் இசை வாணர்கள் ஆகியோரின் சிற்பங்கள் அழகாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன. தென்புறம் அமர்ந்த நிலையில் மிருதங்கம் வாசிப்பது போன்று தட்சிணாமூர்த்தி உருவம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

விமானத்தின் மேற்கு திசையில் நரசிம்மரும் வடக்கில் பிரம்மனும் காட்சி தருகின்றனர். விமானத்தின் நான்கு பக்கங்களிலும் நந்தி சிலைகள் உள்ளன. கோயில் பணி முற்றுப் பெறவில்லை. இக்கலை சிற்பங்கள் பாண்டிய மன்னன் பராந்தக நெடுஞ்சடையன் காலத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்டவையாகும். இவற்றைக் காண வெளிநாடுகளில் இருந்தும் ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகள் இங்கு வந்து செல்கின்றனர். கலைச்சிற்பங்கள் தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. மேலும் சிற்பிகளான தந்தை, மகன் இருவரும் சிற்பங்களை செதுக்கியதாகவும், தந்தை வெட்டுவான் கோயிலின் தென்புறமுள்ள சமணர் சிற்பங்களை செதுக்கியதாகவும், மகன் வெட்டுவான் கோயிலை செதுக்கியதாகவும், தந்தையை விட மகன் அழகாக சிற்பங்களை செதுக்கியதால் பொறாமை கொண்ட தந்தை மகனை உளியால் தாக்கி கொன்றதாகவும் செவிவழி செய்தியாக இப்பகுதி மக்கள் கூறுகின்றனர். 

சமணர் சிற்பங்கள்

மலையின் நடுப்பகுதியில் வடக்கு நோக்கி விசுவநாதர் குடவரையும், குகைப்பள்ளி குடவரையும் அமைந்துள்ளது. குகைப்பள்ளியில் சமண முனிவர்கள் வாழ்விடமாக அமைத்து, அதிலே கல்லால் செதுக்கப்பட்டபடுக்கையும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதனருகில் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்த சமண துறவிகளின் குடைப்பு சிற்பங்கள் ஐந்து தொகுதிகளாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆதிநாதர், நேமிநாதர், மகாவீரர் போன்ற சமண முனிவர்களுடைய சிற்பங்களும், அம்பிகாவதி, பத்மாவதி போன்ற பெண் உருவசிலைகளும் அழகுற செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் 103 கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன. சர்வகலா சாலை இங்கு நிறுவி குழுவானை நல்லூர் சாலை என பெயரிட்டு குணசாகரர் என்ற சமண முனிவர் தோற்றுவித்த கல்விச்சாலை இங்கு உறைவிடப்பள்ளியாக நடைபெற்றுள்ளது. கி.பி866 முதல் 911 வரை பாண்டிய மன்னன் பராந்தக வீரநாராயணன் காலத்தில் இக்கல்வெட்டுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. முற்காலத்தில் கழுகுமலை நெற்ச்சுரநாடு, அரைமலை, கஜமலை போன்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு வந்தது. 

0 கருத்து(கள்):

ஐயப்பனின் அவதார பிறப்பு

சிவபெருமானை எண்ணி கடும் தவம் புரிந்தான் பத்மாசுரன் என்ற கொடிய அரக்கன். அவன் தவத்தை மெச்சி அவன்முன் தோன்றினார் சிவபெருமான்.  பத்மாசுரனிடம் உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமென்று கேட்டார். அதற்கு அரக்கன் ‘எவர் தலை மீது நான் கையை வைக்கின்றேனோ அவர் அக்கணமே எரிந்து  சாம்பலாக வேண்டும். அந்த வரத்தை எனக்கு தந்தருள வேண்டும் என்று கேட்டான். சிவபெருமானும் அரக்கன் கேட்ட வரத்தை தந்தருளினார். இந்த நிலையில்  அரக்கன் பத்மாசுரன் மனதில் ஒரு நினைப்பு தோன்றியது. வரம் தந்த சிவனிடம் வரத்தின் மகிமையை சோதித்து பார்க்க எண்ணினான். இதையடுத்து பத்மாசுரன் சிவபெருமான் தலை மீது கை வைக்க முயன்றான்.  சிவபெருமான் அவனுக்கு பயந்து ஓடி ஒளிந்து கொண்டார். இதை அறிந்த திருமால் மோகினி வடிவில் அவ்வரக்கனை மயக்கி, அவனை தன் தலைமீதே தன்  கையை வைக்கும்படி செய்து பத்மாசுரனை எரித்து சாம்பலாக்கினார். இதையடுத்து சிவபெருமான் மோகினி உருவில் இருந்த திருமாலின் அழகில் மயங்கினார். இதன்மூலம் இருபெரும் சக்திகள் இணைய ஒரு பெரும் சக்தி வடிவமாக குழந்தை ஒன்று தோன்றியது. அக்குழந்தைக்கு பிரம்மன் ‘தர்மசாஸ்தா’ என்று பெயர்  சூட்டினார். சிவபெருமான் அக்குழந்தைக்கு தன் கழுத்தில் இருந்த மணிமாலையை அணிவித்து, அக்குழந்தை பிறந்ததற்கான காரணத்தை எடுத்து கூறி பம்பை  நதிக்கரையில் விட்டு மறைந்தார். அக்குழந்தைதான் சபரிமலை வாசனாகிய ஐயப்பன் எனும் மணிகண்டன். ஐயப்பன் பிறந்ததின் முக்கிய நோக்கம் பிரம்மனிடம்  வரம்பெற்ற மகிஷியை அழிப்பது ஒன்றேயாகும்.

மணிகண்டனை கண்டெடுத்த பந்தள மன்னன்

பந்தள நாட்டை நீதி நெறியுடன் ஆண்டு வந்தார் மன்னன் ராஜசேகரன். சிறந்த சிவபக்தர். தனக்கு பிள்ளையில்லா குறையை தீர்க்கும்படி சிவபெருமானை  தொடர்ந்து தியானித்து வந்தார். அவர் ஒருநாள் வேட்டையாட காட்டிற்கு சென்றார். அச்சமயம் பம்பை நதிக்கரைக்கு அருகே ஒரு குழந்தை அழும் சத்தம்  கேட்டது. அக்குழந்தையை மன்னர் ராஜசேகரன் காணும்படி செய்தார் சிவபெருமான். தெய்வீக அம்சமும், அழகும் நிறைந்த அக்குழந்தை தமக்கு கிடைத்ததை  எண்ணி மன்னன் அகம் மகிழ்ந்தான். அப்போது இறைவன் அடியார் உருவில் அங்கு வந்தார். குழந்தையை நீ மணியுடன் கண்டெடுத்ததால் அக்குழந்தைக்கு மணிகண்டன் என பெயரிட்டு அழைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டனார். மணிகண்டன்  பந்தள நாட்டிற்கு வந்ததின் காரணமாக ராணி கருவுற்று ஒரு ஆண் குழந்தையை பெற்றெடுத்தாள். இருகுழந்தைகளையும் ராணி கண்ணும் கருத்துமாக, கண்ணின்  மணிகளாக போற்றி பாதுகாத்து வளர்த்து வந்தார். தனது இரு பிள்ளைகளையும் தக்க பருவத்தில் குருகுலத்தில் சேர்த்து கல்வி பயில செய்தார்.  ஐயப்பனை  வணங்கிய குரு தன்னிடம் மாணவனாக வந்துள்ள ஐயப்பன் தெய்வ அவதாரம் என்பதை அறிந்து கொண்டார் குருநாதர். ஐயப்பனுக்கு மானசீகமாக தொண்டு புரியலானார். ஒரு சமயத்தில் குரு தனது மகனின் நிலையை எண்ணி கண்ணீர் வடித்தார். இதனை கண்ட ஐயப்பன் மனம்  உருகினார். குருவின்  மகன் வாய்பேச முடியாதை அறிந்து, தனது தாய், தந்தையான சிவபெருமான் - திருமாலை வேண்டி குரு மகனின் ஊனத்தை  குணப்படுத்தினார். இதனை கண்ட குரு, ஐயப்பா ஐயப்பா என் கண்கண்ட தெய்வமே என்று கைகூப்பி வணங்கினார். 

மகிஷிக்கு வரமளித்த பிரம்மதேவர்

ஐயப்பனின் அவதார மகிமை மிகவும் விசேஷமானது. மகிஷாசுரன் என்ற கொடும் அரக்கன் தேவர்களுக்கு தொடர்ந்து தொல்லை கொடுத்து வந்தான். தேவர்கள்  நாள்தோறும் துன்பத்தை அனுபவித்து தாங்க முடியாத துயரத்தில் தவித்தனர். இதையடுத்து துர்க்காதேவி மகிஷாசுரனை வதைத்து சம்ஹாரம் செய்தார்.  இதனால் கோபம் கொண்ட அவனது தங்கை மகிஷி கடும் தவம் புரியலானாள். அவள் செய்த தவத்தின் பயனாய் பிரம்மதேவர் அவள் கண்முன் தோன்றினார்.  அவளிடம் என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு மகிஷி, பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மச்சரியம் இருந்து மனிதர்களுக்கு சேவை புரிய  கூடியவனாகவும், அரிக்கும், சிவனுக்கும் பிறக்கும் மகனாகவும் இருக்கும் ஒருவனிடமின்றி வேறு யாராலும், தன் அழிவு இருக்க கூடாது என்று வரத்தை  பெற்றாள். வரம்பெற்ற மகிஷி அந்த மமதையால் தேவர்களை பெரும் துன்பத்திற்கு ஆளாக்கினாள். அவள் தரும் தொல்லை தாங்காத தேவர்கள் திருமாலிடம்தஞ்சமடைந்தனர். அவர்களை காப்பதாக வாக்கு கொடுத்தார் திருமால்.

மந்திரியின் சூழ்ச்சியில் சிக்கிய ஐயப்பன் 

மணிகண்டன் குருகுலத்தில் கல்வி பயின்று சகல கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்று சிறந்த மாணவனாக விளங்கினார். பின்னர் அரண்மனைக்கு திரும்பினார்.  தந்தையான பந்தளமகாராஜாவின் பிரிய மகனாக வளர்ந்து வந்தார். நாட்டு மக்களுக்கு சகல நலன்களும் கிடைக்க அரசியல் நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட்டு தனது  புத்திமதிகளை வழங்கினார். இது பந்தள மகாராஜா ராஜசேகரனின் மனதை குளிர்வித்தது. தனது மணிகண்டன் சிறந்த மன்னனாக விளங்குவான் என்று அகம்  மகிழ்ந்தார். இதையடுத்து மன்னர் ராஜசேகரன் மணிகண்டனுக்கு மகிடம் சூட்ட தன் மனைவியிடம் ஆலோசனை நடத்தினார்.இதை அறிந்த துர்மந்திரி ஒருவர் சதி செயலில் இறங்கினார். மகாராணியின் மனதை கெடுத்து மணிகண்டனை அழித்துவிட திட்டமிட்டார். ஒரு கட்டத்தில் தன்  சூழ்ச்சியால் மணிகண்டனுக்கு பாலில் கடும் விஷம் கலந்து குடிக்க செய்தார். விஷம் அருந்தியதால் உடல் நலிந்த மணிகண்டனை குணப்படுத்த எந்த  மருந்தாலும் முடியாது போனது. நிலைமையை உணர்ந்த சிவபெருமான் துறவி உருவில் அரண்மனைக்கு வந்து திருநீறு அணிவித்து மணிகண்டனை  குணப்படுத்தினார். பின்னர் தனது விஸ்வரூப தரிசனத்தை மணிகண்டனிடம் காண்பித்து அவதார நோக்கம் குறித்து விளக்கிவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்தார்.அதன்பின் மந்திரத்தாலும், தந்திரத்தாலும் மணிகண்டனை சதிகாரர்கள் கொல்ல முயன்றனர். அவர்கள் முயற்சியாவும் பயனற்று போயின. இதனால் அவர்கள்  முழுவதுமாக சோர்வுற்றனர். பின்னர் முடிவாக ஒரு சதிசெயலில் இறங்கினர்.அரசியாருக்கு தலைவழி என்றும், புலிப்பால் கொண்டு வந்தால்தான் அரசியாரின்  தலைவழியை போக்க முடியும் என்றும் கூறி மருத்துவர் ஒருவரை சொல்ல வைத்தனர். இதன்மூலம் மணிகண்டனை கானகத்துக்கு அனுப்ப திட்டமிட்டனர்.

மகிஷியை வதம் செய்த ஐயப்பன்

தாயின் வேண்டுகோளை நிராகரிக்க விரும்பாத ஐயப்பன், தந்தையின் அனுமதி பெற்று புலிப்பால் கொண்டு வர இருமுடி தலையில் தாங்கி கானகத்துக்கு தனியே  புறப்பட்டார். பெரும் கொள்ளைக்காரனாகிய வாவரை கானகத்தில் கண்டார். அவனை நல்லவனாக திருத்தி அவரை தன் நண்பனாக்கி கொண்டார். இந்த காட்டில்  தேவர்களுக்கு தீராத தொல்லை கொடுக்கும் எருமை உருக்கொண்ட மகிஷியை மணிகண்டன் சந்தித்தார். அவரை கண்டதும் மகிஷி ஆவேசமடைந்து கொலை  புரியும் நோக்கில் போர் புரிந்தாள். முடிவில் மகிஷியை மணிகண்டன் வதம் செய்தார். அதனால் சாபவிமோசனம் அடைந்த மகிஷி, அழகிய மங்கையாக  உருமாறினார். தன்னை மணந்து கொள்ளும்படி மணிகண்டனை வேண்டினாள். அவளிடம் தான் கொண்டுள்ள பிரம்மச்சரிய விரதத்தையும், தன் அவதார நோக்கத்தையும் மணிகண்டன் எடுத்து கூறினார். எப்போது என்னுடைய சபரிமலை  சன்னதிக்கு ஒரு கன்னிசாமி கூட வராமல் இருக்கின்றனரோ அப்போது உன்னை நான் மணந்து கொள்கிறேன் என்று கூறினார். தன் சகோதரியாக பாவித்து  அவளுக்கு தன் வலப்பக்கத்தில் மஞ்சமாதா என்ற பெயரில் வீற்றிருக்கும் இடத்தை அருளுவதாக வாக்கு அளித்தார்.

ஐயப்பனின் புலியாக மாறிய தேவர்கள்

மகிஷியை அழித்த மணிகண்டனை தேவர்கள் வாழ்த்தி வணங்கினர். பின்னர் தேவர்கள் யாவரும் புலிகளின் வடிவமாக மாறி மணிகண்டனுடன் பந்தள நாடு  சென்றனர். ஐயப்பன் பெரும் புலிக்கூட்டத்துடன் வருவதை கண்ட நாட்டு மக்கள் பயந்து நடுநடுங்கி மன்னரிடம் சென்று முறையிட்டனர். பந்தள மன்னன்  மணிகண்டனின் மகிமையை அறிந்து அவரை வரவேற்று மார்புற கட்டி தழுவி கொண்டார். இந்த நிலையில் சூழ்ச்சி வெளிப்பட்டதால் மந்திரி உட்பட சதிச்செயல்  புரிந்தவர்கள் மணிகண்டனின் காலில் விழுந்து வணங்கினர். மணிகண்டனும் அவர்களை மன்னித்தார். புலிக்கூட்டமாக உருவாறி வந்த தேவர்களை திரும்ப வழி  அனுப்பி வைத்தார் மணிகண்டன்.

காந்தமலையில் ஜோதி ரூபமாக காட்சி 

பந்தளமன்னன் ராஜசேகரன் ஐயப்பனுக்கு நடந்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினார். ஐயப்பன் மன்னனிடம் தன் அவதாரம் நோக்கம் முடிவுற்றதை எடுத்து  கூறினார். மகனை பிரிய மனமில்லாத பந்தளமன்னன் தன் ராஜ்ய எல்லைக்குள் இருந்து என்றும் காட்சி கொடுக்க வேண்டும் என்று ஐயப்பனிடம் வேண்டினார்.  அதற்கு ஐயப்பன் தான் எய்தும் அம்பு விழும் இடத்தில் பதினெட்டு படிகள் அமைத்து கோயில் அமைக்க வேண்டும் என்றார். மேலும் தன்னை காணவரும்  பக்தர்கள் ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து இருமுடி தாங்கிதான் கோயிலுக்கு வர வேண்டும் என்று கூறி மறைந்தார். பந்தளமன்னர் ஐயப்பனின் கட்டளைப்படி  அவ்விடத்திலே கோயில் அமைத்து கும்பாபிஷேகம் நடத்தினார்.கும்பாபிஷேக தினத்தன்று ஜோதி ரூபமாக மணிகண்டன், சாஸ்தாவின் விக்ரகத்தினுள் ஐக்கியமானார். அப்போது ஐயப்பனின் அசரீரியாக, பந்தள மன்னன்  மற்றும் மக்களின் வேண்டுதலின் பேரில் நான் வருடம் ஒருமுறை மகர சங்கராந்தி தினத்தன்று சூரியன் மறையும் நேரத்தில் காந்தமலை மீது ஜோதி ரூபமாக  காட்சி கொடுத்து அருள் புரிவேன் என்று கூறியதாக ஐயப்பன் வரலாற்றில் கூறப்படுகிறது. அதேபோன்று அன்று முதல் இன்று வரை ஒவ்வொரு வருடமும் மகா  சங்கராந்தியன்று காந்தமலையில் ஜோதி வடிவமாக காட்சி கொடுக்கிறார் ஐயப்பன்.

- மணிகண்டன் (SRC: Dinakaran )
பாமரன்  /  at  4:49 PM  /  கருத்துரை இடுக

சிவபெருமானை எண்ணி கடும் தவம் புரிந்தான் பத்மாசுரன் என்ற கொடிய அரக்கன். அவன் தவத்தை மெச்சி அவன்முன் தோன்றினார் சிவபெருமான்.  பத்மாசுரனிடம் உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமென்று கேட்டார். அதற்கு அரக்கன் ‘எவர் தலை மீது நான் கையை வைக்கின்றேனோ அவர் அக்கணமே எரிந்து  சாம்பலாக வேண்டும். அந்த வரத்தை எனக்கு தந்தருள வேண்டும் என்று கேட்டான். சிவபெருமானும் அரக்கன் கேட்ட வரத்தை தந்தருளினார். இந்த நிலையில்  அரக்கன் பத்மாசுரன் மனதில் ஒரு நினைப்பு தோன்றியது. வரம் தந்த சிவனிடம் வரத்தின் மகிமையை சோதித்து பார்க்க எண்ணினான். இதையடுத்து பத்மாசுரன் சிவபெருமான் தலை மீது கை வைக்க முயன்றான்.  சிவபெருமான் அவனுக்கு பயந்து ஓடி ஒளிந்து கொண்டார். இதை அறிந்த திருமால் மோகினி வடிவில் அவ்வரக்கனை மயக்கி, அவனை தன் தலைமீதே தன்  கையை வைக்கும்படி செய்து பத்மாசுரனை எரித்து சாம்பலாக்கினார். இதையடுத்து சிவபெருமான் மோகினி உருவில் இருந்த திருமாலின் அழகில் மயங்கினார். இதன்மூலம் இருபெரும் சக்திகள் இணைய ஒரு பெரும் சக்தி வடிவமாக குழந்தை ஒன்று தோன்றியது. அக்குழந்தைக்கு பிரம்மன் ‘தர்மசாஸ்தா’ என்று பெயர்  சூட்டினார். சிவபெருமான் அக்குழந்தைக்கு தன் கழுத்தில் இருந்த மணிமாலையை அணிவித்து, அக்குழந்தை பிறந்ததற்கான காரணத்தை எடுத்து கூறி பம்பை  நதிக்கரையில் விட்டு மறைந்தார். அக்குழந்தைதான் சபரிமலை வாசனாகிய ஐயப்பன் எனும் மணிகண்டன். ஐயப்பன் பிறந்ததின் முக்கிய நோக்கம் பிரம்மனிடம்  வரம்பெற்ற மகிஷியை அழிப்பது ஒன்றேயாகும்.

மணிகண்டனை கண்டெடுத்த பந்தள மன்னன்

பந்தள நாட்டை நீதி நெறியுடன் ஆண்டு வந்தார் மன்னன் ராஜசேகரன். சிறந்த சிவபக்தர். தனக்கு பிள்ளையில்லா குறையை தீர்க்கும்படி சிவபெருமானை  தொடர்ந்து தியானித்து வந்தார். அவர் ஒருநாள் வேட்டையாட காட்டிற்கு சென்றார். அச்சமயம் பம்பை நதிக்கரைக்கு அருகே ஒரு குழந்தை அழும் சத்தம்  கேட்டது. அக்குழந்தையை மன்னர் ராஜசேகரன் காணும்படி செய்தார் சிவபெருமான். தெய்வீக அம்சமும், அழகும் நிறைந்த அக்குழந்தை தமக்கு கிடைத்ததை  எண்ணி மன்னன் அகம் மகிழ்ந்தான். அப்போது இறைவன் அடியார் உருவில் அங்கு வந்தார். குழந்தையை நீ மணியுடன் கண்டெடுத்ததால் அக்குழந்தைக்கு மணிகண்டன் என பெயரிட்டு அழைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டனார். மணிகண்டன்  பந்தள நாட்டிற்கு வந்ததின் காரணமாக ராணி கருவுற்று ஒரு ஆண் குழந்தையை பெற்றெடுத்தாள். இருகுழந்தைகளையும் ராணி கண்ணும் கருத்துமாக, கண்ணின்  மணிகளாக போற்றி பாதுகாத்து வளர்த்து வந்தார். தனது இரு பிள்ளைகளையும் தக்க பருவத்தில் குருகுலத்தில் சேர்த்து கல்வி பயில செய்தார்.  ஐயப்பனை  வணங்கிய குரு தன்னிடம் மாணவனாக வந்துள்ள ஐயப்பன் தெய்வ அவதாரம் என்பதை அறிந்து கொண்டார் குருநாதர். ஐயப்பனுக்கு மானசீகமாக தொண்டு புரியலானார். ஒரு சமயத்தில் குரு தனது மகனின் நிலையை எண்ணி கண்ணீர் வடித்தார். இதனை கண்ட ஐயப்பன் மனம்  உருகினார். குருவின்  மகன் வாய்பேச முடியாதை அறிந்து, தனது தாய், தந்தையான சிவபெருமான் - திருமாலை வேண்டி குரு மகனின் ஊனத்தை  குணப்படுத்தினார். இதனை கண்ட குரு, ஐயப்பா ஐயப்பா என் கண்கண்ட தெய்வமே என்று கைகூப்பி வணங்கினார். 

மகிஷிக்கு வரமளித்த பிரம்மதேவர்

ஐயப்பனின் அவதார மகிமை மிகவும் விசேஷமானது. மகிஷாசுரன் என்ற கொடும் அரக்கன் தேவர்களுக்கு தொடர்ந்து தொல்லை கொடுத்து வந்தான். தேவர்கள்  நாள்தோறும் துன்பத்தை அனுபவித்து தாங்க முடியாத துயரத்தில் தவித்தனர். இதையடுத்து துர்க்காதேவி மகிஷாசுரனை வதைத்து சம்ஹாரம் செய்தார்.  இதனால் கோபம் கொண்ட அவனது தங்கை மகிஷி கடும் தவம் புரியலானாள். அவள் செய்த தவத்தின் பயனாய் பிரம்மதேவர் அவள் கண்முன் தோன்றினார்.  அவளிடம் என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு மகிஷி, பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மச்சரியம் இருந்து மனிதர்களுக்கு சேவை புரிய  கூடியவனாகவும், அரிக்கும், சிவனுக்கும் பிறக்கும் மகனாகவும் இருக்கும் ஒருவனிடமின்றி வேறு யாராலும், தன் அழிவு இருக்க கூடாது என்று வரத்தை  பெற்றாள். வரம்பெற்ற மகிஷி அந்த மமதையால் தேவர்களை பெரும் துன்பத்திற்கு ஆளாக்கினாள். அவள் தரும் தொல்லை தாங்காத தேவர்கள் திருமாலிடம்தஞ்சமடைந்தனர். அவர்களை காப்பதாக வாக்கு கொடுத்தார் திருமால்.

மந்திரியின் சூழ்ச்சியில் சிக்கிய ஐயப்பன் 

மணிகண்டன் குருகுலத்தில் கல்வி பயின்று சகல கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்று சிறந்த மாணவனாக விளங்கினார். பின்னர் அரண்மனைக்கு திரும்பினார்.  தந்தையான பந்தளமகாராஜாவின் பிரிய மகனாக வளர்ந்து வந்தார். நாட்டு மக்களுக்கு சகல நலன்களும் கிடைக்க அரசியல் நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட்டு தனது  புத்திமதிகளை வழங்கினார். இது பந்தள மகாராஜா ராஜசேகரனின் மனதை குளிர்வித்தது. தனது மணிகண்டன் சிறந்த மன்னனாக விளங்குவான் என்று அகம்  மகிழ்ந்தார். இதையடுத்து மன்னர் ராஜசேகரன் மணிகண்டனுக்கு மகிடம் சூட்ட தன் மனைவியிடம் ஆலோசனை நடத்தினார்.இதை அறிந்த துர்மந்திரி ஒருவர் சதி செயலில் இறங்கினார். மகாராணியின் மனதை கெடுத்து மணிகண்டனை அழித்துவிட திட்டமிட்டார். ஒரு கட்டத்தில் தன்  சூழ்ச்சியால் மணிகண்டனுக்கு பாலில் கடும் விஷம் கலந்து குடிக்க செய்தார். விஷம் அருந்தியதால் உடல் நலிந்த மணிகண்டனை குணப்படுத்த எந்த  மருந்தாலும் முடியாது போனது. நிலைமையை உணர்ந்த சிவபெருமான் துறவி உருவில் அரண்மனைக்கு வந்து திருநீறு அணிவித்து மணிகண்டனை  குணப்படுத்தினார். பின்னர் தனது விஸ்வரூப தரிசனத்தை மணிகண்டனிடம் காண்பித்து அவதார நோக்கம் குறித்து விளக்கிவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்தார்.அதன்பின் மந்திரத்தாலும், தந்திரத்தாலும் மணிகண்டனை சதிகாரர்கள் கொல்ல முயன்றனர். அவர்கள் முயற்சியாவும் பயனற்று போயின. இதனால் அவர்கள்  முழுவதுமாக சோர்வுற்றனர். பின்னர் முடிவாக ஒரு சதிசெயலில் இறங்கினர்.அரசியாருக்கு தலைவழி என்றும், புலிப்பால் கொண்டு வந்தால்தான் அரசியாரின்  தலைவழியை போக்க முடியும் என்றும் கூறி மருத்துவர் ஒருவரை சொல்ல வைத்தனர். இதன்மூலம் மணிகண்டனை கானகத்துக்கு அனுப்ப திட்டமிட்டனர்.

மகிஷியை வதம் செய்த ஐயப்பன்

தாயின் வேண்டுகோளை நிராகரிக்க விரும்பாத ஐயப்பன், தந்தையின் அனுமதி பெற்று புலிப்பால் கொண்டு வர இருமுடி தலையில் தாங்கி கானகத்துக்கு தனியே  புறப்பட்டார். பெரும் கொள்ளைக்காரனாகிய வாவரை கானகத்தில் கண்டார். அவனை நல்லவனாக திருத்தி அவரை தன் நண்பனாக்கி கொண்டார். இந்த காட்டில்  தேவர்களுக்கு தீராத தொல்லை கொடுக்கும் எருமை உருக்கொண்ட மகிஷியை மணிகண்டன் சந்தித்தார். அவரை கண்டதும் மகிஷி ஆவேசமடைந்து கொலை  புரியும் நோக்கில் போர் புரிந்தாள். முடிவில் மகிஷியை மணிகண்டன் வதம் செய்தார். அதனால் சாபவிமோசனம் அடைந்த மகிஷி, அழகிய மங்கையாக  உருமாறினார். தன்னை மணந்து கொள்ளும்படி மணிகண்டனை வேண்டினாள். அவளிடம் தான் கொண்டுள்ள பிரம்மச்சரிய விரதத்தையும், தன் அவதார நோக்கத்தையும் மணிகண்டன் எடுத்து கூறினார். எப்போது என்னுடைய சபரிமலை  சன்னதிக்கு ஒரு கன்னிசாமி கூட வராமல் இருக்கின்றனரோ அப்போது உன்னை நான் மணந்து கொள்கிறேன் என்று கூறினார். தன் சகோதரியாக பாவித்து  அவளுக்கு தன் வலப்பக்கத்தில் மஞ்சமாதா என்ற பெயரில் வீற்றிருக்கும் இடத்தை அருளுவதாக வாக்கு அளித்தார்.

ஐயப்பனின் புலியாக மாறிய தேவர்கள்

மகிஷியை அழித்த மணிகண்டனை தேவர்கள் வாழ்த்தி வணங்கினர். பின்னர் தேவர்கள் யாவரும் புலிகளின் வடிவமாக மாறி மணிகண்டனுடன் பந்தள நாடு  சென்றனர். ஐயப்பன் பெரும் புலிக்கூட்டத்துடன் வருவதை கண்ட நாட்டு மக்கள் பயந்து நடுநடுங்கி மன்னரிடம் சென்று முறையிட்டனர். பந்தள மன்னன்  மணிகண்டனின் மகிமையை அறிந்து அவரை வரவேற்று மார்புற கட்டி தழுவி கொண்டார். இந்த நிலையில் சூழ்ச்சி வெளிப்பட்டதால் மந்திரி உட்பட சதிச்செயல்  புரிந்தவர்கள் மணிகண்டனின் காலில் விழுந்து வணங்கினர். மணிகண்டனும் அவர்களை மன்னித்தார். புலிக்கூட்டமாக உருவாறி வந்த தேவர்களை திரும்ப வழி  அனுப்பி வைத்தார் மணிகண்டன்.

காந்தமலையில் ஜோதி ரூபமாக காட்சி 

பந்தளமன்னன் ராஜசேகரன் ஐயப்பனுக்கு நடந்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினார். ஐயப்பன் மன்னனிடம் தன் அவதாரம் நோக்கம் முடிவுற்றதை எடுத்து  கூறினார். மகனை பிரிய மனமில்லாத பந்தளமன்னன் தன் ராஜ்ய எல்லைக்குள் இருந்து என்றும் காட்சி கொடுக்க வேண்டும் என்று ஐயப்பனிடம் வேண்டினார்.  அதற்கு ஐயப்பன் தான் எய்தும் அம்பு விழும் இடத்தில் பதினெட்டு படிகள் அமைத்து கோயில் அமைக்க வேண்டும் என்றார். மேலும் தன்னை காணவரும்  பக்தர்கள் ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து இருமுடி தாங்கிதான் கோயிலுக்கு வர வேண்டும் என்று கூறி மறைந்தார். பந்தளமன்னர் ஐயப்பனின் கட்டளைப்படி  அவ்விடத்திலே கோயில் அமைத்து கும்பாபிஷேகம் நடத்தினார்.கும்பாபிஷேக தினத்தன்று ஜோதி ரூபமாக மணிகண்டன், சாஸ்தாவின் விக்ரகத்தினுள் ஐக்கியமானார். அப்போது ஐயப்பனின் அசரீரியாக, பந்தள மன்னன்  மற்றும் மக்களின் வேண்டுதலின் பேரில் நான் வருடம் ஒருமுறை மகர சங்கராந்தி தினத்தன்று சூரியன் மறையும் நேரத்தில் காந்தமலை மீது ஜோதி ரூபமாக  காட்சி கொடுத்து அருள் புரிவேன் என்று கூறியதாக ஐயப்பன் வரலாற்றில் கூறப்படுகிறது. அதேபோன்று அன்று முதல் இன்று வரை ஒவ்வொரு வருடமும் மகா  சங்கராந்தியன்று காந்தமலையில் ஜோதி வடிவமாக காட்சி கொடுக்கிறார் ஐயப்பன்.

- மணிகண்டன் (SRC: Dinakaran )

0 கருத்து(கள்):

ஆசாரக்கோவையில் அறிவியல்

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்று ஆசாரக்கோவை. பெருவாயின் முள்ளியாரால் இயற்றப்பட்டது. மனிதன் வாழ்வில் பின்பற்றவேண்டிய பல்வகை ஆசாரங்களை (ஒழுக்கங்களை) பற்றிக் கூறுகிறது. இவ்வொழுக்கங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, அவற்றின் பின்னணியாக அறிவியலைத் துணைகொள்ளும் பெருவாயின் முள்ளியாரின் திறன் சிந்தனைக்குரியது.
ஆசாரக்கோவை, சிறப்பான எட்டு ஒழுக்கங்களைக் குறிப்பிடுகிறது. அவை: நன்றி மறவாமை, பொறுமை, இனிய சொல், எந்த உயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாமை, கல்வி, ஒப்புரவறிதல், அறிவுடைமை, நல்ல இனத்தோடு நட்பு கொள்ளுதல். இவற்றோடு ஆசாரக்கோவை குறிப்பிடும் ஒழுக்கங்களைப் புற ஒழுக்கம், அகவொழுக்கம் என்று நாம் வகைசெய்து கொள்வது நலம் பயக்கும்.
புற ஒழுக்கம் உடல் சார்ந்தும், அகவொழுக்கம் மனம், நடத்தை, செயல் சார்ந்தும் அமைகிறது. இவற்றின் பின்னணியில் அறிவியலை இணைத்து ஆசாரக்கோவை வலியுறுத்துவதில் சிலவற்றைக் காண்போம்.
நீராடுதலின் முறை, ஆடையுடுத்தும் முறை, உணவு உண்ணும்முறை இவற்றைக் குறிப்பிடும்போது செய்ய வேண்டியவை, செய்யக்கூடாதவை எனும் பகுப்பில் எடுத்துரைக்கிறது. எப்போது நீராட வேண்டும் என்பது பின்வரும் பாடலில் விளக்கப்படுகிறது.

தேவர் வழிபாடு, தீக்கனா, வாலாமை;
உண்டது கான்றல், மயிர்களைதல், ஊண்பொழுது;
வைகு துயிலோடு, இணைவிழைச்சு, கீழ்மக்கள்;
மெய்யுறல், ஏனை மயலுறல், ஈரைந்தும்
ஐயுறாது ஆடுக நீர். (பா.10)

இதில் குறிப்பிடும் சில இக்காலத்திற்குப் பொருந்தாதவை. அதைவிடுத்து மற்றவற்றைக் காணலாம். இவற்றின்போது "துளிகூட ஐயம் இல்லாமல் நீராடுக' எனக் குறிப்பிடுவது உடல் நலம் குறித்ததாகும். இல்லையெனில் அது நோய் உண்டாக்கும் என்பதை ஆசிரியர் உணர்த்துகிறார்.
"தூய்மை இல்லாத காலத்து, உண்ட உணவை வாந்தியெடுத்தபோது, மயிர் களைந்த போது, நெடுநேரம் தூங்கியபோது, புணர்ந்த போதும், மலம், சிறுநீர் கழித்தபோதும்' - இச்சமயங்களில் அவசியம் நீராட வேண்டும். இல்லையெனில் நோய் ஏற்படுத்தும் நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். பல்வகை தொற்றுக் கிருமிகளிலிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள மேற்குறிப்பிட்ட செயல்களுக்குப் பிறகு நீராட வேண்டும் என்கிறார் ஆசாரக்கோவை ஆசிரியர்.
அதேபோன்று ஆடையை உடுத்தித்தான் நீராட வேண்டுமாம். அதுவும் ஓர் ஆடையல்ல; ஈராடை அணிந்துதான் நீராட வேண்டுமாம். நீராடும் நீரில் வாய் எச்சிலை உமிழக்கூடாது. அவ்வாறு உமிழ்வது கெடுதலாகும் என்கிறார்.
உணவு உண்ணும் முறையைக் குறிப்பிடும்போது, உடலுக்குக் கெடுதல் விளைவிக்காத முறை குறிப்பிடப்படுகிறது. நீரில் குளித்து, காலைக் கழுவி, வாயைத் துடைத்து உண்ண வேண்டும் என்கிறார். உண்ணும்போது தூங்காமலும், அசையாமலும், நன்கு அமர்ந்து, வேறொன்றையும் பார்க்காமலும், சொல்லாமலும் உணவைக் கையால் எடுத்து (ஸ்பூன் அல்ல) நன்கு உண்க எனும்போது உடம்பும் மனமும் ஒத்திருக்கும் நிலையில் நன்கு மென்று தின்னும் உணவே சிறந்தது - செரிமானத்துக்குரியது என்று அறிவியலும் ஆன்மிகமும் குறிப்பிடுவதைத்தான் ஆசாரக்கோவை ஆசிரியரும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
உண்ணக்கூடாத முறைகள் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது படுத்தபடி, நின்ற வண்ணம், வெட்டவெளியில் இருந்து உண்ணக்கூடாது; கட்டிலின் மேல் அமர்ந்தும் உண்ணக்கூடாது. உணவு உண்ணும்போது ஒருநிலையில் அமர்வது உடல் உறுப்புகளின் நிலைப்பாட்டைச் சுட்டுவதாகும். எல்லாமும் ஒருமித்த நிலையில் இருக்க உண்பது உடலுக்கு நலம் பயப்பதாகும். சாப்பிடும் உணவில் இனிப்பான உணவை முதலிலும், கசப்பான உணவை இறுதியிலும், மற்ற சுவையுள்ள உணவுகளை இடையிடையேயும் உண்ணல் வேண்டும் என்கிறார்.
இனிப்பிலுள்ள சர்க்கரைத் தன்மை கசப்பிலுள்ள கசப்புத்தன்மை மற்ற சுவைகள் இவை மேற்குறிப்பிட்டவாறு உண்ணும்போது அதனதன் அளவில் செரிமானம் ஆகும். உடலுக்குக் கேடு விளைவிக்காது. எனவேதான் இனிப்புத் தோலைக் கொண்டுள்ள பழங்களின் விதைகள் அவ்வினிப்புக்கு மாற்றாக துவர்ப்பு சுவையைக் கொண்டுள்ளன என்பது அறிவியல் தரும் தகவலாகும். சான்றாக ஒரு நாவல் பழத்தைச் சாப்பிடும்போது அதன் விதையையும் சேர்த்து சாப்பிட்டால் அப்பழத்தின் இனிப்பு, பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக உடலுக்கு நல்ல பலனை அளிக்கும் என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள்.

கைப்பன எல்லாங் கடை, தலை தித்திப்ப
மெச்சும் வகையால் ஒழிந்த இடையாகத்
துய்க்க முறைவகையால் ஊண். (பா.25)

உண்டபின்பு வாயில் நீர் குடித்து, அது உள்ளே போகாவண்ணம் நன்கு கொப்பளித்து எச்சில் நீங்க வாயைத் துடைக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று முறை செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது வாயில் உணவுத்துகள்கள் தங்கி நோயை உண்டாக்காமல் இருக்க வழிவகுக்கும். இவைதவிர நீரைக் குடிக்கும் முறை, படுக்கும்முறை, காலையில் செய்ய வேண்டியவை, மாலையில் செய்ய வேண்டியவை எனப் பலவற்றையும் வகைப்படுத்திக் கூறியுள்ளார்.
சங்க காலத்தில் இயற்றப்பட்ட அனைத்து இலக்கியங்களும் அறிவியல் செய்திகளை உள்ளடக்கியே படைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதற்கு மேலும் ஒரு சான்றாக ஆசாரக்கோவை திகழ்கிறது.
-முனைவர் க. அன்பழகன்
பாமரன்  /  at  6:22 AM  /  கருத்துரை இடுக

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்று ஆசாரக்கோவை. பெருவாயின் முள்ளியாரால் இயற்றப்பட்டது. மனிதன் வாழ்வில் பின்பற்றவேண்டிய பல்வகை ஆசாரங்களை (ஒழுக்கங்களை) பற்றிக் கூறுகிறது. இவ்வொழுக்கங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, அவற்றின் பின்னணியாக அறிவியலைத் துணைகொள்ளும் பெருவாயின் முள்ளியாரின் திறன் சிந்தனைக்குரியது.
ஆசாரக்கோவை, சிறப்பான எட்டு ஒழுக்கங்களைக் குறிப்பிடுகிறது. அவை: நன்றி மறவாமை, பொறுமை, இனிய சொல், எந்த உயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாமை, கல்வி, ஒப்புரவறிதல், அறிவுடைமை, நல்ல இனத்தோடு நட்பு கொள்ளுதல். இவற்றோடு ஆசாரக்கோவை குறிப்பிடும் ஒழுக்கங்களைப் புற ஒழுக்கம், அகவொழுக்கம் என்று நாம் வகைசெய்து கொள்வது நலம் பயக்கும்.
புற ஒழுக்கம் உடல் சார்ந்தும், அகவொழுக்கம் மனம், நடத்தை, செயல் சார்ந்தும் அமைகிறது. இவற்றின் பின்னணியில் அறிவியலை இணைத்து ஆசாரக்கோவை வலியுறுத்துவதில் சிலவற்றைக் காண்போம்.
நீராடுதலின் முறை, ஆடையுடுத்தும் முறை, உணவு உண்ணும்முறை இவற்றைக் குறிப்பிடும்போது செய்ய வேண்டியவை, செய்யக்கூடாதவை எனும் பகுப்பில் எடுத்துரைக்கிறது. எப்போது நீராட வேண்டும் என்பது பின்வரும் பாடலில் விளக்கப்படுகிறது.

தேவர் வழிபாடு, தீக்கனா, வாலாமை;
உண்டது கான்றல், மயிர்களைதல், ஊண்பொழுது;
வைகு துயிலோடு, இணைவிழைச்சு, கீழ்மக்கள்;
மெய்யுறல், ஏனை மயலுறல், ஈரைந்தும்
ஐயுறாது ஆடுக நீர். (பா.10)

இதில் குறிப்பிடும் சில இக்காலத்திற்குப் பொருந்தாதவை. அதைவிடுத்து மற்றவற்றைக் காணலாம். இவற்றின்போது "துளிகூட ஐயம் இல்லாமல் நீராடுக' எனக் குறிப்பிடுவது உடல் நலம் குறித்ததாகும். இல்லையெனில் அது நோய் உண்டாக்கும் என்பதை ஆசிரியர் உணர்த்துகிறார்.
"தூய்மை இல்லாத காலத்து, உண்ட உணவை வாந்தியெடுத்தபோது, மயிர் களைந்த போது, நெடுநேரம் தூங்கியபோது, புணர்ந்த போதும், மலம், சிறுநீர் கழித்தபோதும்' - இச்சமயங்களில் அவசியம் நீராட வேண்டும். இல்லையெனில் நோய் ஏற்படுத்தும் நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். பல்வகை தொற்றுக் கிருமிகளிலிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள மேற்குறிப்பிட்ட செயல்களுக்குப் பிறகு நீராட வேண்டும் என்கிறார் ஆசாரக்கோவை ஆசிரியர்.
அதேபோன்று ஆடையை உடுத்தித்தான் நீராட வேண்டுமாம். அதுவும் ஓர் ஆடையல்ல; ஈராடை அணிந்துதான் நீராட வேண்டுமாம். நீராடும் நீரில் வாய் எச்சிலை உமிழக்கூடாது. அவ்வாறு உமிழ்வது கெடுதலாகும் என்கிறார்.
உணவு உண்ணும் முறையைக் குறிப்பிடும்போது, உடலுக்குக் கெடுதல் விளைவிக்காத முறை குறிப்பிடப்படுகிறது. நீரில் குளித்து, காலைக் கழுவி, வாயைத் துடைத்து உண்ண வேண்டும் என்கிறார். உண்ணும்போது தூங்காமலும், அசையாமலும், நன்கு அமர்ந்து, வேறொன்றையும் பார்க்காமலும், சொல்லாமலும் உணவைக் கையால் எடுத்து (ஸ்பூன் அல்ல) நன்கு உண்க எனும்போது உடம்பும் மனமும் ஒத்திருக்கும் நிலையில் நன்கு மென்று தின்னும் உணவே சிறந்தது - செரிமானத்துக்குரியது என்று அறிவியலும் ஆன்மிகமும் குறிப்பிடுவதைத்தான் ஆசாரக்கோவை ஆசிரியரும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
உண்ணக்கூடாத முறைகள் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது படுத்தபடி, நின்ற வண்ணம், வெட்டவெளியில் இருந்து உண்ணக்கூடாது; கட்டிலின் மேல் அமர்ந்தும் உண்ணக்கூடாது. உணவு உண்ணும்போது ஒருநிலையில் அமர்வது உடல் உறுப்புகளின் நிலைப்பாட்டைச் சுட்டுவதாகும். எல்லாமும் ஒருமித்த நிலையில் இருக்க உண்பது உடலுக்கு நலம் பயப்பதாகும். சாப்பிடும் உணவில் இனிப்பான உணவை முதலிலும், கசப்பான உணவை இறுதியிலும், மற்ற சுவையுள்ள உணவுகளை இடையிடையேயும் உண்ணல் வேண்டும் என்கிறார்.
இனிப்பிலுள்ள சர்க்கரைத் தன்மை கசப்பிலுள்ள கசப்புத்தன்மை மற்ற சுவைகள் இவை மேற்குறிப்பிட்டவாறு உண்ணும்போது அதனதன் அளவில் செரிமானம் ஆகும். உடலுக்குக் கேடு விளைவிக்காது. எனவேதான் இனிப்புத் தோலைக் கொண்டுள்ள பழங்களின் விதைகள் அவ்வினிப்புக்கு மாற்றாக துவர்ப்பு சுவையைக் கொண்டுள்ளன என்பது அறிவியல் தரும் தகவலாகும். சான்றாக ஒரு நாவல் பழத்தைச் சாப்பிடும்போது அதன் விதையையும் சேர்த்து சாப்பிட்டால் அப்பழத்தின் இனிப்பு, பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக உடலுக்கு நல்ல பலனை அளிக்கும் என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள்.

கைப்பன எல்லாங் கடை, தலை தித்திப்ப
மெச்சும் வகையால் ஒழிந்த இடையாகத்
துய்க்க முறைவகையால் ஊண். (பா.25)

உண்டபின்பு வாயில் நீர் குடித்து, அது உள்ளே போகாவண்ணம் நன்கு கொப்பளித்து எச்சில் நீங்க வாயைத் துடைக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று முறை செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது வாயில் உணவுத்துகள்கள் தங்கி நோயை உண்டாக்காமல் இருக்க வழிவகுக்கும். இவைதவிர நீரைக் குடிக்கும் முறை, படுக்கும்முறை, காலையில் செய்ய வேண்டியவை, மாலையில் செய்ய வேண்டியவை எனப் பலவற்றையும் வகைப்படுத்திக் கூறியுள்ளார்.
சங்க காலத்தில் இயற்றப்பட்ட அனைத்து இலக்கியங்களும் அறிவியல் செய்திகளை உள்ளடக்கியே படைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதற்கு மேலும் ஒரு சான்றாக ஆசாரக்கோவை திகழ்கிறது.
-முனைவர் க. அன்பழகன்

0 கருத்து(கள்):

காப்புரிமை © 2013 தமிழ்மொழி - தமிழால் நாமும் நம்மால் தமிழும் பயனுற வேண்டும் இத்தளத்தை நிர்வாகிப்பது தமிழ்மொழி.வலை
. சேவை வழங்குநர் பிளாக்கர்.