வாழ்க தமிழ்!

Monday, September 30, 2013

சாணக்கிய நீதி

             சந்திரகுப்த மௌரியர் காலம் பேரரசுக் கோட்பாடு வளர்ச்சியுற்ற காலம். கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரத்தில் குறிக்கப் பெற்ற "சக்ரவர்த்தி க்ஷேத்திரம்' என்பது மௌரியப் பேரரசைக் குறிப்பதன்று. பொதுவாக "பேரரசு' என்பதற்கு அவர் இட்ட பெயர் அது.

கௌடில்யர் எனும் சாணக்கியர் வழி வழி மன்னராட்சியைப் போற்றினார். சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சி விரைவில் கவிழும் என்பதையும் முன்பே உணர்ந்தி ருந்தார்.

அதனை உறுதிப்படுத்துவதுபோல சந்திரகுப்தரின் அரண்மனைச் சம்பவங்கள் அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்தன.

கருவுற்றிருந்த சந்திரகுப்தரின் மனைவி பட்டத்தரசி சந்திரமதி ஒரு நாள் தேரில் ஏறிச் சென்றபோது, அந்த தேர்ச் சக்கரங் கள் மண்ணில் புதையுண்டன.

நிறைமாத கர்ப்பிணி சந்திரமதி குழந்தை பெறும் நாளை மிகுந்த ஆவலோடு மௌரிய சாம்ராஜ்யமே எதிர்நோக்கி இருந்தது.

ஒரு நாள் சந்திரகுப்த மௌரியர் உணவு உண்டு கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் அப்போது தற்செய லாய் நிறைமாத கர்ப்பிணி சந்திரமதி வந்தமர்ந்தாள். இவர்களுக்கு எதிரே சாணக் கிய முனிவரும் அமர்ந்தி ருந்தார்.

யாரும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியூட்டும் அரசியல் உச்சகட்டம் நிகழ்ந்தது.

சந்திரகுப்தரின் உணவில் என்றும்போல் அன்றும் நஞ்சு கலக்கப்பட்டிருந்தது. நஞ்சு கலந்த உணவை நாள்தோறும் சந்திரகுப்தன் உண்டு பழகியவன் என்பது சந்திரமதிக்குத் தெரியாது.

சந்திரமதி அரசனோடு அன்று தானும் உண்ண ஆசைப்பட்டாள். சந்திரகுப்தன் தன் உணவில் நஞ்சிருப்பதை மறந்தவனாய் சோற்றுருண்டையைக் கையிலெடுத்து நிறைமாத கர்ப்பிணி மனைவிக்கு ஊட்டி னான்.

இதனைக் கண்டு விழிப்படைந்த சாணக்கிய முனிவர் அதிர்ந்து போனார். வயிற்றிலிருக்கும் மௌரிய குல வாரிசுக்கு நஞ்சு பரவிடக் கூடாதே என்ற பதட்டத் தில், அரசி வாயிலிருந்த உருண்டை தொண்டைக்குள் இறங்குவதற்கு முன்பாக அவளது தலையை வாளால் ஒரே வெட்டாக வெட்டி எறிந்தார் சாணக்கியர். அதன்பின் அவளது வயிற்றைக் கிழித்து குழந்தையைப் பாதுகாப் பாக கருவறையிலிருந்து வெளியே எடுத்தார்.

அக்குழந்தையின் உச்சந்தலையில் பனித் துளியினும் சிறிய நஞ்சுத் துளி பரவியிருந்தது. குழந் தையை நஞ்சு தாக்கா விடினும், துளிபோல நஞ்சு தலையில் பரவி யிருந்ததால் அக்குழந் தைக்கு பிந்துசாரன் எனப் பெயரிட்டனர்.

தன் மனைவியின் அகோரச் சாவினால் மனம் உடைந்து போன சந்திரகுப்த மௌரியரும் வாளால் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொண்டு இறந்து போனார்.

சந்திரகுப்த மௌரியரின் இறப்பு குறித்து முரண்பட்ட வேறு செய்திகளும் உண்டு. அவர் ஆட்சியின் இறுதிக் காலத் தில் மகதத்தில் தோன்றிய ஒரு பஞ்சத்தால், பேரரசர் முடி துறந்து ஜைனத் துறவியான பத்ரபாகு என்ற முனிவருடன் மைசூர்ப் பிரதேசத்தில் தங்கியிருந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப்பின் இறந்து போனார் என்ற உறுதிப்படாத செய்தியும் உண்டு.

சந்திரகுப்த மௌரியரையடுத்து அவரது மகன் பிந்துசாரர் பட்டமெய்தி னார். அவர் பட்டமெய்தியபோது வயதில் இளையவராக இருந்த காரணத்தினால் சாணக்கிய முனிவரே ஆட்சி செய்து வந்தார்.

திபெத்தைச் சேர்ந்த பௌத்த வரலாற் றாசிரியர் தாரநாதர் பிந்துசாரரை பெரிய வெற்றி வீரர் என்று குறிக்கிறார். தந்தை விட்டுச் சென்ற பேரரசின் எல்லை களை மேலும் பரப்ப முயன்றார் என்று புகழப்படுகின்றார். பிந்துசாரர் தக்காணத் தின் பெரும் பகுதியைத் தம் ஆட்சியில் அடக்கியிருக்கக் கூடும். ஆதலால் அவர் "அமித்ரகாதா' (பகைவரை அழிப்பவர்) என்ற பட்டப் பெயர் கொண்டார்.

பிந்துசாரர் காலத்து மௌரியப் படைகள் தென்னகத்தில் பாண்டி நாடு வரை பரவி வெற்றி கொண்டன என்ற கருத்து கூட வெளிப் பட்டுள்ளது.

எது எப்படியோ, மௌரியப் பேரரசின் உருவாக்கத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் சாணக்கிய முனிவரின் உதவியும் அவரது அர்த்த சாஸ்திர வழிகாட் டலும்தான் முக்கிய காரணம் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

ராஜ தந்திரங்களும் நீதிகளும் நிறைந்தது தான் அர்த்த சாஸ்திரம். அர்த்த சாஸ்திரத் தில் ராஜ நீதிகளும் தர்மங்களும் சொல்லப் படுவதோடு குடும்ப நீதிகளும் தர்மங்களும் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

அர்த்த சாஸ்திரம் தண்ட நீதியைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறது. தத்துவங்களும் வேதங்க ளும் பொருளாதாரமும் தண்ட நீதியை ஆதாரமாகக் கொண்டே விளங்குகின்றன.

தண்ட நீதியைப் பற்றிய சாஸ்திர ஞானத்தை நன்கு அறிந்த மன்னனால் பிரயோகிக்கப்படும் தண்ட நீதியானது மக்களுக்கு யோக க்ஷேமங்களைக் கொடுக்கும்.

தண்டிப்பவன் இல்லாவிட்டால் வலிமை மிக்கவன் எளியவனை விழுங்கி விடுவான். நல்லபடியாக தண்ட நீதி செலுத்தப்படு மானால் எளியவனும் வலியவன் ஆவான்.

மௌரிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை தனித்தே ஆளக்கூடிய தகுதியும் திறமையும் வாய்க்கப் பெற்றவனாக பிந்துசாரன் வளர்ந்துவிட்ட நிலையில், சாணக்கியருக்கு இவ்வுலக வாழ்வின்மீது வெறுப்புத் தோன்றியது. தவம் மேற்கொள்ள நினைத்தார்.

சிறையிலிருந்த பழைய அமைச்சன் சுபந்துவை விடுதலை செய்து மீண்டும் அமைச்சராக்கினார் சாணக்கியர்.

அரண்மனை வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலுமாகத் தன்னை விடுவித்துக் கொள்வதாகக் கூறி விடை பெற்ற சாணக்கிய முனிவர் கானகம் சென்று கடுந்தவம் மேற்கொண்டார்.

அவரை நோக்கி சீடர்கள் கூட்டம் அலைமோதியது. கடைசியாக சோணை யாற்றங்கரையில் இருந்த மாட்டுப்பட்டி அருகில் கடுந்தவம் மேற்கொண்டார்.

சாணக்கிய முனிவர் சோணையாற்றங் கரையில் கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருந் ததை அமைச்சர் சுபந்து அறிந்தான்.

மகாபதும நந்தனை அழித்து, தன்னை யும் விலங்கிட்டு, சிறையில் நெடுங்காலம் சாணக்கியன் துன்புறுத்தியதை நினைத்தான். சாணக்கிய முனிவரைப் பழிக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் சுபந்துவுக்குத் தோன்றியது.

அன்றைக்கு மாலையில் சாணக்கிய முனிவரைக் காண வழிபடு பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு அமைச்சர் சுபந்து சோணையாற்றங் கரைக்குச் சென்றான்.

சாணக்கிய முனிவரை வலம் வந்து வணங்கி பூஜை செய்தான். முனிவரிடம் விடை பெற்றுத் திரும்பும்போது தன் ஆட்களிடம், ""இந்த முனிவர்கள் இரவில் கண்ணை மூடிக் கடுந்தவம் புரிவர். இது மாரிக்காலமாதலால் குளிரால் அவர்கள் நடுங்க நேரிடும். ஆதலால் வறட்டிகளையும் உலர்ந்த புல்லையும் முனிவர்கள்மீது போர்த்திவிடுங்கள்'' என ஆணையிட்டான்.

அவ்வாறே பணியாட்கள் முனிவர்களின் மேல் ஏராளமான வறட்டி, புல், குப்பைக் கூளங்களைப் போட்டு மூடினர். சுபந்து சிறிது நேரங்கழித்து வந்து அனைவருக்கும் தீ மூட்டிவிட்டுத் திரும்பிப் போய்விட்டான்.

தீ கொழுந்து விட்டெரிந்தது. சாணக்கிய முனிவரும் சீடர்களும் தீயில் கருகி வெந்தனர். ஆயினும், யுகம் தாண்டி- எல்லை தாண்டி ஆட்சி அதிகாரங்களில், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் சுவடுகள் அனைத் திலும் சாணக்கியரின் அர்த்தசாஸ்திரம் தனது ஆளுமையை உரத்த குரலோடு இன்னும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.
                                                                                                                                              -நக்கீரன் இணையச் செய்தி


‘சாணக்கியர்’-

என்று சொன்னவுடன், 
நம்மில் பலர் மனதில் 
தோன்றுவது, 
அவருடைய அவிழ்ந்த குடுமியும் 
அவர் எடுத்த சபதமும்தான்.
‘பாஞ்சாலி’ சபதத்திற்குப் பிறகு 
வரலாற்றுப் பெயர் பெற்ற சபதம் - 
‘சாணக்கிய சபதம்’தான்.
கெளரவ சாம்ராஜ்யத்தை அழித்து, 
தர்மருடைய ஆட்சியை ஏற்படுத்தியது - 
பாஞ்சாலி சபதம். 
நந்தர்களின் ஆட்சியை அழித்து, 
சந்திரகுப்தரை மன்னராக்கி, 
குப்தர் பொற்காலத்திற்கு 
அடிகோலியது - 
‘சாணக்கிய சபதம்’.
சாணக்கியருடைய சபதம் போல், 
அவர் எழுதிய ‘அர்த்த சாஸ்திர’மும் 
உலகப் பிரசித்தி பெற்றவை.
அர்த்த சாஸ்திரம், ஒரு statecraft 
புத்தகம். 
அதாவது அராசங்கமும் அரசனும் 
எப்படி நல்ல ஆட்சி செய்ய வேண்டும் 
என்பதை விளக்கும் நூல்.
இது சரித்திரம் படித்த 
எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்.
பல பேருக்குத் தெரிந்திருக்க 
வாய்ப்பில்லாத விஷயம் — 
இதே சாணக்கியர், மனிதனுடைய 
வாழ்வு வளம்பெற, ஒரு நீதி சாஸ்திர 
நூலையும் இயற்றியிருக்கிறார். 
அதுதான் ‘சாணக்கிய நீதி’ என்ற நூல்.. 
ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் 
வெவ்வேறு சமயங்களிலும் 
பெரிய மஹான்கள்,
மானிடர்கள் நலம்பட
நல்ல கருத்துக்களை
போதித்திருக்கிறார்கள்.
தமிழில் திருக்குறள், 
ஒளவையாரின் நல்வழி, 
மூதுரை ஆகிய நூல்கள், 
உலக நீதி போன்றவை 
பிரசித்தம். 
வடமொழி இலக்கியத்தில், 
சுக்ரநீதி, மனுநீதி, விதுரநீதி 
என்று பல நூல்கள் உள்ளன. 
அவற்றில் சாணக்கிய நீதியும் 
ஒரு சிறந்த நூலாகப் புகழப்படுகிறது. 
இதில், இன்னொரு விஷயம், 
மற்ற நீதிகளின் ஆசிரியர்கள் 
புராண, இதிகாச மனிதர்கள். 
ஆனால் சாணக்கியர், 
ஒரு சரித்திர கால புருஷர். 
2500 ஆண்டுகளுக்கு 
முன் வாழ்ந்தவர். 
அவரைப் பற்றிய கதைகள், 
சரித்திர நிரூபணம் 
இல்லாத கதைகளாக இருந்தாலும், 
அவர் வாழ்ந்த காலம், 
அவர் ஈட்டிய பணிகள், 
அவர் எழுதிய காவிய நூல்கள் 
சரித்திர ஆசிரியர்கள் 
ஏற்றுக்கொண்டவை.
‘சாணக்கிய நீதி’யில் என்ன 
நல்ல விஷயங்கள் 
சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன
என்பதைப் பார்க்கும் முன் 
அதன் ஆசிரியர், சாணக்கியரைப் 
பற்றிக் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்திக்
கொள்வோம்.

கங்கைக் கரை ஓரத்தில் இருக்கும் 
அழகான பாடலிபுத்திர 
(இன்றைய பாட்னா) 
நகரத்தை நோக்கிச் 
சென்றுகொண்டிருக்கிறான் 
ஒரு பிராமணன் — அவிழ்ந்த குடுமி, 
தீட்சயண்யமான கண்கள், 
கோபம் கலந்த மிடுக்கு நடை. 
உச்சி வெயில், பசி, களைப்பு.
வழியில், ஒரு புல் குவியல். 
பிராமணன் அதைப் பார்க்காமல், 
அதன் மேல் கால் வைக்க, 
தடம்புரண்டு கீழே விழப்போனான். 
சாதாரண மனிதர்கள், 
அதைப் பொருட்படுத்தாமல் 
மேலே நடந்துசெல்வார்கள். 
ஆனால், இவன் சாதாரண 
மனிதன் இல்லையே!
கோபம் வந்துவிட்டது. 
கீழே உட்கார்ந்து, ஆழமான 
வேர்களுடன் இருந்த 
அந்தப் புல்குவியலை வேரோடு 
பிடுங்கி, அதற்குத் தீவைத்து, 
அது சாம்பலாக்கும்வரை 
பொறுமையுடன் காத்திருந்து, 
பிறகு அந்தச் சாம்பலை 
நீரில் கரைத்துவிட்டுத் தன் 
பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
யார் அந்தப் பிராமணன்?
அவர்தான், கெளடில்யர், விஷ்ணுகுப்தர் 
என்று அழைக்கப்படும் சாணக்கியர்.. 
எல்லா சாஸ்திரங்களையும் 
கரைத்துக் குடித்தவர். 
அந்தக் காலத்துப் புகழ்வாய்ந்த 
தட்சசீலக் கலாசாலையில் படித்தவர். 
பொருளாதார நிபுணர். 
பிழைப்பைத் தேடி 
பாடலிபுத்திரத்திற்கு வந்தார். 
வந்த இடத்தில் 
பெரிய அவமானம். 
பாடலிபுத்திரத்தை 
ஆண்டுவந்தவர்கள் - நந்தர்கள். 
ஒரு நாள் சாணக்கியர், நந்தர்கள் 
அரண்மனைக்குச் சென்றார். 
அங்கே நந்தர்கள் 
அவரை அவமானப்படுத்தி, 
வெளியே தள்ளினார்கள். 
அப்பொழுது, அவருடைய குடுமி 
அவிழ்ந்து தோளில் புரண்டது.. 
சாணக்கியருக்கு மகா கோபம். 
கம்பீரமான குரலில் 
"ஏ, நந்தர்களே, என்னையா 
அவமதித்தீர்கள். 
இன்று முதல், 
என் முதல் வேலை 
உங்களையும் 
உங்கள் சாம்ராஜ்யத்தையும் 
அடியோடு அழிப்பது தான். 
அதுவரை, இந்த அவிழ்ந்தக் 
குடுமியை மறுபடியும் கட்ட மாட்டேன், 
இது என் சபதம்" என்று கர்ஜித்து 
சபையை விட்டு வெளியேறினார். 
நந்தர்கள் ஆணவத்தினால் 
"ஒரு பிராமணனின் சபதம் 
நம்மை என்ன செய்யும்" 
என்று நையாண்டி செய்தார்கள்.
இதுதான் சாணக்கிய சபதத்தின் 
மூலக் கதை. 
இந்தச் சபதத்தைச் செய்துவிட்டுத் 
திரும்பும் வழியில்தான், 
சாணக்கியர் மேலே சொன்ன
‘புல் சம்ஹாரத்தை’ செய்தார்.
இதை, மறைவிடத்திலிருந்து 
ஒரு இளைஞன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். 
அவனுக்கு ஆச்சரியம் - இந்த மாதிரி 
ஒரு திடச் சித்தம் உள்ள 
மனிதரைப் பார்த்ததில். 
வெளியே வந்து, சாணக்கியரை அணுகி, 
தன்னை ‘சந்திரகுப்தன்’ 
என்று அறிமுகம்செய்துகொண்டான். 
சாணக்கியர், பரிவுடன் சந்திரகுப்தனைப் 
பார்த்து, "குழந்தாய் நீ ஏன் கவலை 
முகத்துடன் இருக்கிறாய்? 
உன் கஷ்டத்தை 
என்னிடம் சொல். என்னால் முடிந்த
உதவியைச் செய்கிறேன்" என்றார்.
சந்திரகுப்தன், 
தன் கதையைச் சொல்லலானான்.
"சுவாமி, நான் சர்வார்த்த சித்தி 
என்ற மன்னரின் பேரன். 
என் தாத்தாவிற்கு சுநந்தா தேவி, 
முரா தேவி என்று 2 மனைவிகள். 
சுநந்தா தேவிக்கு ஒன்பது பிள்ளைகள் - 
நவ நந்தர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். 
முரா தேவிக்கு ஒரே பையன் - 
என் தகப்பனார். 
எனக்கு 100 சகோதரர்கள். 
நந்தர்கள் பொறாமை காரணமாக 
என்னைத் தவிர எல்லாரையும்
கொன்றுவிட்டார்கள். 
நான் தனியாக இருக்கிறேன். 
வாழ்க்கையே வெறுத்துவிட்டது" 
என்று சொன்னான். 
சாணக்கியர், சந்திரகுப்தனைப்
பார்த்து,
"கவலைப் படாதே, நானும் 
இந்த நந்தர்களால் 
அவமானப்படுத்தப்பட்டவன்தான். 
என்னுடைய சபதத்தை 
உன் மூலம் நிறைவேற்றிக்
கொள்கிறேன். 
இன்று முதல், நீதான் என் சீடன்" 
என்றார்.
எப்படி சாணக்கிய சபதம் 
சந்திரகுப்தன் மூலம் சாணக்கியரால் 
நிறைவேற்றப்பட்டது 
என்பது சரித்திரம்.

நந்தர்களை அழித்து, சந்திரகுப்தனை 
அரசனாக்கினது, 
அவர் செய்த பெரிய சாதனை.
சந்திரகுப்தனுக்காக
"மாஸ்டர் பிளான்" 
போட்டது இவர்தான். 
அதில் ஒரு சின்ன 
இடைச்செறுகல் ஏற்பட்டது 
என்பது ஒரு சுவாரசியமான கதை. 
"யானைக்கும் அடி சறுக்கும்" 
என்பதற்கான விளக்கம்.
ஆரம்ப காலத்தில் சந்திரகுப்தனுக்கு 
வெற்றி கிடைக்கவில்லை. 
நந்தர்கள் சைனியம் சந்திரகுப்தனைப் 
படுதோல்வி அடையச் செய்தது.
சாணக்கியருக்குக் கவலை. 
ஒற்றர்களை நாலா பக்கம் அனுப்பி 
வேவுபார்க்கச் சொன்னார். 
ஒரு ஒற்றன் பக்கத்து 
கிராமத்திற்குச் சென்றான். 
அங்கு ஒரு தாயார் தன் மகனுக்குச் 
சுடச்சுட சப்பாத்தி தயார்பண்ணிக் 
கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். 
அந்தப் பையன் சூடான 
சப்பாத்தியை மத்தியிலிருந்து
விண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
சூடு தாங்காமல் கத்தினான். 
அம்மா செல்லக் கோபத்துடன் 
சொன்னாள்.
"நீ ஏன் சந்திரகுப்தன் போர்
செய்வதுபோல் 
சப்பாத்தியைச் சாப்பிடுகிறாய்?" 
என்றாள்.பையன் கேட்டான்,
"அவர் எப்படிப் போர் செய்தார்?" 
என்று.

தாயார் சொன்னாள், 
"சந்திரகுப்தன் தன் யுத்த 
ஏற்பாடுகளில் 
தவறு செய்கிறான் — நீ சப்பாத்தி 
சாப்பிடுகிற மாதிரி. 
சூடான சப்பாத்தியைச் 
சாப்பிட வேண்டுமானால் 
முதலில் விளிம்புகளிலிருந்து 
சாப்பிட ஆரம்பிக்க வேண்டும். 
பிறகு கொஞ்சம்கொஞ்சமாக 
நடுப்பகுதியை நோக்கிச் சாப்பிட 
முயற்சிபண்ண வேண்டும். 
அதற்குள் நடுப்பகுதி ஆறிப்போய் 
நீ சாப்பிடுவதற்குத் தயாராக இருக்கும். 
சந்திரகுப்தன், சுற்றியுள்ள நகரங்களை 
முற்றுகையிடாமல் நேரடியாக, 
நந்தர்களின் மையப் பகுதிகளைத் 
தாக்கித் தோல்வி அடைகிறான். 
வெளிப்புறப் பகுதிகளை வென்று 
தலைநகரத்தை நோக்கிச் சென்றால், 
வெற்றி நிச்சயம். 
அப்படிச் செய்யாததனால்தான், 
எப்பொழுதும் அவன் மையப் பகுதியைத் 
தாக்கினாலும் நந்தர்களால் சூழப்பட்டுத் 
தோல்வியைத் தழுவுகிறான்" என்றாள்.
இதைக் கேட்ட ஒற்றன் சாணக்கியரிடம் 
இதைச் சொல்ல, சாணக்கியரும் 
தன் திட்டத்தை மாற்றி 
சந்திரகுப்தனுக்கு வெற்றி 
கிடைக்கும் வாய்ப்பை
ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்.

இதே மாதிரி திட்டங்கள் தயாரித்து 
கிரேக்கர்களையும் அவர் 
அடக்கி வைத்திருந்தார். 
இந்தச் சமயத்தில்தான், 
புகழ்பெற்ற‘அர்த்த சாஸ்திர’த்தை 
எழுதினார். 
ஒரு அரசன் எப்படி ஆள 
வேண்டும் என்பதற்கான
விரிவுரை இந்த நூலாகும். 
"சாணக்கிய தந்திரம்" என்று 
பரவலாக பேசப்படும் சொல்லிற்கு 
உருவகம் கொடுத்தவர் இவர்தான்.

அரசனையும் அரசாங்கத்தையும் 
பற்றி எழுதிய சாணக்கியர், 
மக்களை மறக்க வில்லை. 
சாணக்கிய நீதி, 
சாணக்கிய சூத்திரங்கள் - 
என்ற 2 நூல்கள் மூலம் 
தன் காலத்து மக்கள் 
எப்படித் தங்கள் வாழ்க்கை 
மேம்படச் செயல்பட 
வேண்டும் என்பதை தெளிவாகச் 
சொல்லியிருக்கிறார்.

சாணக்கிய நீதி,
சாணக்கியர் காலத்திய 
மக்களுக்காக எழுதப்பட்டது. 
ஆனால், அந்த நீதி போதனைகள், 
இன்றைய தலைமுறைக்கும் 
பொருந்தும் என்று நினைக்கும்போது, 
சாணக்கியரின் தீர்க்கதரிசனத்தை
பாராட்டித்தான் ஆகவேண்டும்.
அவருடைய சில கருத்துகள் - 
குறிப்பாக பெண்கள் 
வாழ்க்கை முறைகளைப் 
பற்றியும் வர்ணாசிரம 
கோட்பாடுகளை பற்றியும் - 
இன்றைய சமூகத்திற்கு 
ஒத்துவராமல் இருக்கலாம். 
மறுபடி, ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள 
வேண்டியது — இது அவர் 
வாழ்ந்த காலச் சூழ்நிலைக்காக 
எழுதப்பட்டது.
பாமரன்  /  at  8:02 PM  /  2 கருத்துரைகள்

             சந்திரகுப்த மௌரியர் காலம் பேரரசுக் கோட்பாடு வளர்ச்சியுற்ற காலம். கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரத்தில் குறிக்கப் பெற்ற "சக்ரவர்த்தி க்ஷேத்திரம்' என்பது மௌரியப் பேரரசைக் குறிப்பதன்று. பொதுவாக "பேரரசு' என்பதற்கு அவர் இட்ட பெயர் அது.

கௌடில்யர் எனும் சாணக்கியர் வழி வழி மன்னராட்சியைப் போற்றினார். சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சி விரைவில் கவிழும் என்பதையும் முன்பே உணர்ந்தி ருந்தார்.

அதனை உறுதிப்படுத்துவதுபோல சந்திரகுப்தரின் அரண்மனைச் சம்பவங்கள் அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்தன.

கருவுற்றிருந்த சந்திரகுப்தரின் மனைவி பட்டத்தரசி சந்திரமதி ஒரு நாள் தேரில் ஏறிச் சென்றபோது, அந்த தேர்ச் சக்கரங் கள் மண்ணில் புதையுண்டன.

நிறைமாத கர்ப்பிணி சந்திரமதி குழந்தை பெறும் நாளை மிகுந்த ஆவலோடு மௌரிய சாம்ராஜ்யமே எதிர்நோக்கி இருந்தது.

ஒரு நாள் சந்திரகுப்த மௌரியர் உணவு உண்டு கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் அப்போது தற்செய லாய் நிறைமாத கர்ப்பிணி சந்திரமதி வந்தமர்ந்தாள். இவர்களுக்கு எதிரே சாணக் கிய முனிவரும் அமர்ந்தி ருந்தார்.

யாரும் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியூட்டும் அரசியல் உச்சகட்டம் நிகழ்ந்தது.

சந்திரகுப்தரின் உணவில் என்றும்போல் அன்றும் நஞ்சு கலக்கப்பட்டிருந்தது. நஞ்சு கலந்த உணவை நாள்தோறும் சந்திரகுப்தன் உண்டு பழகியவன் என்பது சந்திரமதிக்குத் தெரியாது.

சந்திரமதி அரசனோடு அன்று தானும் உண்ண ஆசைப்பட்டாள். சந்திரகுப்தன் தன் உணவில் நஞ்சிருப்பதை மறந்தவனாய் சோற்றுருண்டையைக் கையிலெடுத்து நிறைமாத கர்ப்பிணி மனைவிக்கு ஊட்டி னான்.

இதனைக் கண்டு விழிப்படைந்த சாணக்கிய முனிவர் அதிர்ந்து போனார். வயிற்றிலிருக்கும் மௌரிய குல வாரிசுக்கு நஞ்சு பரவிடக் கூடாதே என்ற பதட்டத் தில், அரசி வாயிலிருந்த உருண்டை தொண்டைக்குள் இறங்குவதற்கு முன்பாக அவளது தலையை வாளால் ஒரே வெட்டாக வெட்டி எறிந்தார் சாணக்கியர். அதன்பின் அவளது வயிற்றைக் கிழித்து குழந்தையைப் பாதுகாப் பாக கருவறையிலிருந்து வெளியே எடுத்தார்.

அக்குழந்தையின் உச்சந்தலையில் பனித் துளியினும் சிறிய நஞ்சுத் துளி பரவியிருந்தது. குழந் தையை நஞ்சு தாக்கா விடினும், துளிபோல நஞ்சு தலையில் பரவி யிருந்ததால் அக்குழந் தைக்கு பிந்துசாரன் எனப் பெயரிட்டனர்.

தன் மனைவியின் அகோரச் சாவினால் மனம் உடைந்து போன சந்திரகுப்த மௌரியரும் வாளால் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொண்டு இறந்து போனார்.

சந்திரகுப்த மௌரியரின் இறப்பு குறித்து முரண்பட்ட வேறு செய்திகளும் உண்டு. அவர் ஆட்சியின் இறுதிக் காலத் தில் மகதத்தில் தோன்றிய ஒரு பஞ்சத்தால், பேரரசர் முடி துறந்து ஜைனத் துறவியான பத்ரபாகு என்ற முனிவருடன் மைசூர்ப் பிரதேசத்தில் தங்கியிருந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப்பின் இறந்து போனார் என்ற உறுதிப்படாத செய்தியும் உண்டு.

சந்திரகுப்த மௌரியரையடுத்து அவரது மகன் பிந்துசாரர் பட்டமெய்தி னார். அவர் பட்டமெய்தியபோது வயதில் இளையவராக இருந்த காரணத்தினால் சாணக்கிய முனிவரே ஆட்சி செய்து வந்தார்.

திபெத்தைச் சேர்ந்த பௌத்த வரலாற் றாசிரியர் தாரநாதர் பிந்துசாரரை பெரிய வெற்றி வீரர் என்று குறிக்கிறார். தந்தை விட்டுச் சென்ற பேரரசின் எல்லை களை மேலும் பரப்ப முயன்றார் என்று புகழப்படுகின்றார். பிந்துசாரர் தக்காணத் தின் பெரும் பகுதியைத் தம் ஆட்சியில் அடக்கியிருக்கக் கூடும். ஆதலால் அவர் "அமித்ரகாதா' (பகைவரை அழிப்பவர்) என்ற பட்டப் பெயர் கொண்டார்.

பிந்துசாரர் காலத்து மௌரியப் படைகள் தென்னகத்தில் பாண்டி நாடு வரை பரவி வெற்றி கொண்டன என்ற கருத்து கூட வெளிப் பட்டுள்ளது.

எது எப்படியோ, மௌரியப் பேரரசின் உருவாக்கத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் சாணக்கிய முனிவரின் உதவியும் அவரது அர்த்த சாஸ்திர வழிகாட் டலும்தான் முக்கிய காரணம் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

ராஜ தந்திரங்களும் நீதிகளும் நிறைந்தது தான் அர்த்த சாஸ்திரம். அர்த்த சாஸ்திரத் தில் ராஜ நீதிகளும் தர்மங்களும் சொல்லப் படுவதோடு குடும்ப நீதிகளும் தர்மங்களும் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

அர்த்த சாஸ்திரம் தண்ட நீதியைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறது. தத்துவங்களும் வேதங்க ளும் பொருளாதாரமும் தண்ட நீதியை ஆதாரமாகக் கொண்டே விளங்குகின்றன.

தண்ட நீதியைப் பற்றிய சாஸ்திர ஞானத்தை நன்கு அறிந்த மன்னனால் பிரயோகிக்கப்படும் தண்ட நீதியானது மக்களுக்கு யோக க்ஷேமங்களைக் கொடுக்கும்.

தண்டிப்பவன் இல்லாவிட்டால் வலிமை மிக்கவன் எளியவனை விழுங்கி விடுவான். நல்லபடியாக தண்ட நீதி செலுத்தப்படு மானால் எளியவனும் வலியவன் ஆவான்.

மௌரிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை தனித்தே ஆளக்கூடிய தகுதியும் திறமையும் வாய்க்கப் பெற்றவனாக பிந்துசாரன் வளர்ந்துவிட்ட நிலையில், சாணக்கியருக்கு இவ்வுலக வாழ்வின்மீது வெறுப்புத் தோன்றியது. தவம் மேற்கொள்ள நினைத்தார்.

சிறையிலிருந்த பழைய அமைச்சன் சுபந்துவை விடுதலை செய்து மீண்டும் அமைச்சராக்கினார் சாணக்கியர்.

அரண்மனை வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலுமாகத் தன்னை விடுவித்துக் கொள்வதாகக் கூறி விடை பெற்ற சாணக்கிய முனிவர் கானகம் சென்று கடுந்தவம் மேற்கொண்டார்.

அவரை நோக்கி சீடர்கள் கூட்டம் அலைமோதியது. கடைசியாக சோணை யாற்றங்கரையில் இருந்த மாட்டுப்பட்டி அருகில் கடுந்தவம் மேற்கொண்டார்.

சாணக்கிய முனிவர் சோணையாற்றங் கரையில் கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருந் ததை அமைச்சர் சுபந்து அறிந்தான்.

மகாபதும நந்தனை அழித்து, தன்னை யும் விலங்கிட்டு, சிறையில் நெடுங்காலம் சாணக்கியன் துன்புறுத்தியதை நினைத்தான். சாணக்கிய முனிவரைப் பழிக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் சுபந்துவுக்குத் தோன்றியது.

அன்றைக்கு மாலையில் சாணக்கிய முனிவரைக் காண வழிபடு பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு அமைச்சர் சுபந்து சோணையாற்றங் கரைக்குச் சென்றான்.

சாணக்கிய முனிவரை வலம் வந்து வணங்கி பூஜை செய்தான். முனிவரிடம் விடை பெற்றுத் திரும்பும்போது தன் ஆட்களிடம், ""இந்த முனிவர்கள் இரவில் கண்ணை மூடிக் கடுந்தவம் புரிவர். இது மாரிக்காலமாதலால் குளிரால் அவர்கள் நடுங்க நேரிடும். ஆதலால் வறட்டிகளையும் உலர்ந்த புல்லையும் முனிவர்கள்மீது போர்த்திவிடுங்கள்'' என ஆணையிட்டான்.

அவ்வாறே பணியாட்கள் முனிவர்களின் மேல் ஏராளமான வறட்டி, புல், குப்பைக் கூளங்களைப் போட்டு மூடினர். சுபந்து சிறிது நேரங்கழித்து வந்து அனைவருக்கும் தீ மூட்டிவிட்டுத் திரும்பிப் போய்விட்டான்.

தீ கொழுந்து விட்டெரிந்தது. சாணக்கிய முனிவரும் சீடர்களும் தீயில் கருகி வெந்தனர். ஆயினும், யுகம் தாண்டி- எல்லை தாண்டி ஆட்சி அதிகாரங்களில், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் சுவடுகள் அனைத் திலும் சாணக்கியரின் அர்த்தசாஸ்திரம் தனது ஆளுமையை உரத்த குரலோடு இன்னும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.
                                                                                                                                              -நக்கீரன் இணையச் செய்தி


‘சாணக்கியர்’-

என்று சொன்னவுடன், 
நம்மில் பலர் மனதில் 
தோன்றுவது, 
அவருடைய அவிழ்ந்த குடுமியும் 
அவர் எடுத்த சபதமும்தான்.
‘பாஞ்சாலி’ சபதத்திற்குப் பிறகு 
வரலாற்றுப் பெயர் பெற்ற சபதம் - 
‘சாணக்கிய சபதம்’தான்.
கெளரவ சாம்ராஜ்யத்தை அழித்து, 
தர்மருடைய ஆட்சியை ஏற்படுத்தியது - 
பாஞ்சாலி சபதம். 
நந்தர்களின் ஆட்சியை அழித்து, 
சந்திரகுப்தரை மன்னராக்கி, 
குப்தர் பொற்காலத்திற்கு 
அடிகோலியது - 
‘சாணக்கிய சபதம்’.
சாணக்கியருடைய சபதம் போல், 
அவர் எழுதிய ‘அர்த்த சாஸ்திர’மும் 
உலகப் பிரசித்தி பெற்றவை.
அர்த்த சாஸ்திரம், ஒரு statecraft 
புத்தகம். 
அதாவது அராசங்கமும் அரசனும் 
எப்படி நல்ல ஆட்சி செய்ய வேண்டும் 
என்பதை விளக்கும் நூல்.
இது சரித்திரம் படித்த 
எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்.
பல பேருக்குத் தெரிந்திருக்க 
வாய்ப்பில்லாத விஷயம் — 
இதே சாணக்கியர், மனிதனுடைய 
வாழ்வு வளம்பெற, ஒரு நீதி சாஸ்திர 
நூலையும் இயற்றியிருக்கிறார். 
அதுதான் ‘சாணக்கிய நீதி’ என்ற நூல்.. 
ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் 
வெவ்வேறு சமயங்களிலும் 
பெரிய மஹான்கள்,
மானிடர்கள் நலம்பட
நல்ல கருத்துக்களை
போதித்திருக்கிறார்கள்.
தமிழில் திருக்குறள், 
ஒளவையாரின் நல்வழி, 
மூதுரை ஆகிய நூல்கள், 
உலக நீதி போன்றவை 
பிரசித்தம். 
வடமொழி இலக்கியத்தில், 
சுக்ரநீதி, மனுநீதி, விதுரநீதி 
என்று பல நூல்கள் உள்ளன. 
அவற்றில் சாணக்கிய நீதியும் 
ஒரு சிறந்த நூலாகப் புகழப்படுகிறது. 
இதில், இன்னொரு விஷயம், 
மற்ற நீதிகளின் ஆசிரியர்கள் 
புராண, இதிகாச மனிதர்கள். 
ஆனால் சாணக்கியர், 
ஒரு சரித்திர கால புருஷர். 
2500 ஆண்டுகளுக்கு 
முன் வாழ்ந்தவர். 
அவரைப் பற்றிய கதைகள், 
சரித்திர நிரூபணம் 
இல்லாத கதைகளாக இருந்தாலும், 
அவர் வாழ்ந்த காலம், 
அவர் ஈட்டிய பணிகள், 
அவர் எழுதிய காவிய நூல்கள் 
சரித்திர ஆசிரியர்கள் 
ஏற்றுக்கொண்டவை.
‘சாணக்கிய நீதி’யில் என்ன 
நல்ல விஷயங்கள் 
சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன
என்பதைப் பார்க்கும் முன் 
அதன் ஆசிரியர், சாணக்கியரைப் 
பற்றிக் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்திக்
கொள்வோம்.

கங்கைக் கரை ஓரத்தில் இருக்கும் 
அழகான பாடலிபுத்திர 
(இன்றைய பாட்னா) 
நகரத்தை நோக்கிச் 
சென்றுகொண்டிருக்கிறான் 
ஒரு பிராமணன் — அவிழ்ந்த குடுமி, 
தீட்சயண்யமான கண்கள், 
கோபம் கலந்த மிடுக்கு நடை. 
உச்சி வெயில், பசி, களைப்பு.
வழியில், ஒரு புல் குவியல். 
பிராமணன் அதைப் பார்க்காமல், 
அதன் மேல் கால் வைக்க, 
தடம்புரண்டு கீழே விழப்போனான். 
சாதாரண மனிதர்கள், 
அதைப் பொருட்படுத்தாமல் 
மேலே நடந்துசெல்வார்கள். 
ஆனால், இவன் சாதாரண 
மனிதன் இல்லையே!
கோபம் வந்துவிட்டது. 
கீழே உட்கார்ந்து, ஆழமான 
வேர்களுடன் இருந்த 
அந்தப் புல்குவியலை வேரோடு 
பிடுங்கி, அதற்குத் தீவைத்து, 
அது சாம்பலாக்கும்வரை 
பொறுமையுடன் காத்திருந்து, 
பிறகு அந்தச் சாம்பலை 
நீரில் கரைத்துவிட்டுத் தன் 
பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
யார் அந்தப் பிராமணன்?
அவர்தான், கெளடில்யர், விஷ்ணுகுப்தர் 
என்று அழைக்கப்படும் சாணக்கியர்.. 
எல்லா சாஸ்திரங்களையும் 
கரைத்துக் குடித்தவர். 
அந்தக் காலத்துப் புகழ்வாய்ந்த 
தட்சசீலக் கலாசாலையில் படித்தவர். 
பொருளாதார நிபுணர். 
பிழைப்பைத் தேடி 
பாடலிபுத்திரத்திற்கு வந்தார். 
வந்த இடத்தில் 
பெரிய அவமானம். 
பாடலிபுத்திரத்தை 
ஆண்டுவந்தவர்கள் - நந்தர்கள். 
ஒரு நாள் சாணக்கியர், நந்தர்கள் 
அரண்மனைக்குச் சென்றார். 
அங்கே நந்தர்கள் 
அவரை அவமானப்படுத்தி, 
வெளியே தள்ளினார்கள். 
அப்பொழுது, அவருடைய குடுமி 
அவிழ்ந்து தோளில் புரண்டது.. 
சாணக்கியருக்கு மகா கோபம். 
கம்பீரமான குரலில் 
"ஏ, நந்தர்களே, என்னையா 
அவமதித்தீர்கள். 
இன்று முதல், 
என் முதல் வேலை 
உங்களையும் 
உங்கள் சாம்ராஜ்யத்தையும் 
அடியோடு அழிப்பது தான். 
அதுவரை, இந்த அவிழ்ந்தக் 
குடுமியை மறுபடியும் கட்ட மாட்டேன், 
இது என் சபதம்" என்று கர்ஜித்து 
சபையை விட்டு வெளியேறினார். 
நந்தர்கள் ஆணவத்தினால் 
"ஒரு பிராமணனின் சபதம் 
நம்மை என்ன செய்யும்" 
என்று நையாண்டி செய்தார்கள்.
இதுதான் சாணக்கிய சபதத்தின் 
மூலக் கதை. 
இந்தச் சபதத்தைச் செய்துவிட்டுத் 
திரும்பும் வழியில்தான், 
சாணக்கியர் மேலே சொன்ன
‘புல் சம்ஹாரத்தை’ செய்தார்.
இதை, மறைவிடத்திலிருந்து 
ஒரு இளைஞன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். 
அவனுக்கு ஆச்சரியம் - இந்த மாதிரி 
ஒரு திடச் சித்தம் உள்ள 
மனிதரைப் பார்த்ததில். 
வெளியே வந்து, சாணக்கியரை அணுகி, 
தன்னை ‘சந்திரகுப்தன்’ 
என்று அறிமுகம்செய்துகொண்டான். 
சாணக்கியர், பரிவுடன் சந்திரகுப்தனைப் 
பார்த்து, "குழந்தாய் நீ ஏன் கவலை 
முகத்துடன் இருக்கிறாய்? 
உன் கஷ்டத்தை 
என்னிடம் சொல். என்னால் முடிந்த
உதவியைச் செய்கிறேன்" என்றார்.
சந்திரகுப்தன், 
தன் கதையைச் சொல்லலானான்.
"சுவாமி, நான் சர்வார்த்த சித்தி 
என்ற மன்னரின் பேரன். 
என் தாத்தாவிற்கு சுநந்தா தேவி, 
முரா தேவி என்று 2 மனைவிகள். 
சுநந்தா தேவிக்கு ஒன்பது பிள்ளைகள் - 
நவ நந்தர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். 
முரா தேவிக்கு ஒரே பையன் - 
என் தகப்பனார். 
எனக்கு 100 சகோதரர்கள். 
நந்தர்கள் பொறாமை காரணமாக 
என்னைத் தவிர எல்லாரையும்
கொன்றுவிட்டார்கள். 
நான் தனியாக இருக்கிறேன். 
வாழ்க்கையே வெறுத்துவிட்டது" 
என்று சொன்னான். 
சாணக்கியர், சந்திரகுப்தனைப்
பார்த்து,
"கவலைப் படாதே, நானும் 
இந்த நந்தர்களால் 
அவமானப்படுத்தப்பட்டவன்தான். 
என்னுடைய சபதத்தை 
உன் மூலம் நிறைவேற்றிக்
கொள்கிறேன். 
இன்று முதல், நீதான் என் சீடன்" 
என்றார்.
எப்படி சாணக்கிய சபதம் 
சந்திரகுப்தன் மூலம் சாணக்கியரால் 
நிறைவேற்றப்பட்டது 
என்பது சரித்திரம்.

நந்தர்களை அழித்து, சந்திரகுப்தனை 
அரசனாக்கினது, 
அவர் செய்த பெரிய சாதனை.
சந்திரகுப்தனுக்காக
"மாஸ்டர் பிளான்" 
போட்டது இவர்தான். 
அதில் ஒரு சின்ன 
இடைச்செறுகல் ஏற்பட்டது 
என்பது ஒரு சுவாரசியமான கதை. 
"யானைக்கும் அடி சறுக்கும்" 
என்பதற்கான விளக்கம்.
ஆரம்ப காலத்தில் சந்திரகுப்தனுக்கு 
வெற்றி கிடைக்கவில்லை. 
நந்தர்கள் சைனியம் சந்திரகுப்தனைப் 
படுதோல்வி அடையச் செய்தது.
சாணக்கியருக்குக் கவலை. 
ஒற்றர்களை நாலா பக்கம் அனுப்பி 
வேவுபார்க்கச் சொன்னார். 
ஒரு ஒற்றன் பக்கத்து 
கிராமத்திற்குச் சென்றான். 
அங்கு ஒரு தாயார் தன் மகனுக்குச் 
சுடச்சுட சப்பாத்தி தயார்பண்ணிக் 
கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். 
அந்தப் பையன் சூடான 
சப்பாத்தியை மத்தியிலிருந்து
விண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.
சூடு தாங்காமல் கத்தினான். 
அம்மா செல்லக் கோபத்துடன் 
சொன்னாள்.
"நீ ஏன் சந்திரகுப்தன் போர்
செய்வதுபோல் 
சப்பாத்தியைச் சாப்பிடுகிறாய்?" 
என்றாள்.பையன் கேட்டான்,
"அவர் எப்படிப் போர் செய்தார்?" 
என்று.

தாயார் சொன்னாள், 
"சந்திரகுப்தன் தன் யுத்த 
ஏற்பாடுகளில் 
தவறு செய்கிறான் — நீ சப்பாத்தி 
சாப்பிடுகிற மாதிரி. 
சூடான சப்பாத்தியைச் 
சாப்பிட வேண்டுமானால் 
முதலில் விளிம்புகளிலிருந்து 
சாப்பிட ஆரம்பிக்க வேண்டும். 
பிறகு கொஞ்சம்கொஞ்சமாக 
நடுப்பகுதியை நோக்கிச் சாப்பிட 
முயற்சிபண்ண வேண்டும். 
அதற்குள் நடுப்பகுதி ஆறிப்போய் 
நீ சாப்பிடுவதற்குத் தயாராக இருக்கும். 
சந்திரகுப்தன், சுற்றியுள்ள நகரங்களை 
முற்றுகையிடாமல் நேரடியாக, 
நந்தர்களின் மையப் பகுதிகளைத் 
தாக்கித் தோல்வி அடைகிறான். 
வெளிப்புறப் பகுதிகளை வென்று 
தலைநகரத்தை நோக்கிச் சென்றால், 
வெற்றி நிச்சயம். 
அப்படிச் செய்யாததனால்தான், 
எப்பொழுதும் அவன் மையப் பகுதியைத் 
தாக்கினாலும் நந்தர்களால் சூழப்பட்டுத் 
தோல்வியைத் தழுவுகிறான்" என்றாள்.
இதைக் கேட்ட ஒற்றன் சாணக்கியரிடம் 
இதைச் சொல்ல, சாணக்கியரும் 
தன் திட்டத்தை மாற்றி 
சந்திரகுப்தனுக்கு வெற்றி 
கிடைக்கும் வாய்ப்பை
ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்.

இதே மாதிரி திட்டங்கள் தயாரித்து 
கிரேக்கர்களையும் அவர் 
அடக்கி வைத்திருந்தார். 
இந்தச் சமயத்தில்தான், 
புகழ்பெற்ற‘அர்த்த சாஸ்திர’த்தை 
எழுதினார். 
ஒரு அரசன் எப்படி ஆள 
வேண்டும் என்பதற்கான
விரிவுரை இந்த நூலாகும். 
"சாணக்கிய தந்திரம்" என்று 
பரவலாக பேசப்படும் சொல்லிற்கு 
உருவகம் கொடுத்தவர் இவர்தான்.

அரசனையும் அரசாங்கத்தையும் 
பற்றி எழுதிய சாணக்கியர், 
மக்களை மறக்க வில்லை. 
சாணக்கிய நீதி, 
சாணக்கிய சூத்திரங்கள் - 
என்ற 2 நூல்கள் மூலம் 
தன் காலத்து மக்கள் 
எப்படித் தங்கள் வாழ்க்கை 
மேம்படச் செயல்பட 
வேண்டும் என்பதை தெளிவாகச் 
சொல்லியிருக்கிறார்.

சாணக்கிய நீதி,
சாணக்கியர் காலத்திய 
மக்களுக்காக எழுதப்பட்டது. 
ஆனால், அந்த நீதி போதனைகள், 
இன்றைய தலைமுறைக்கும் 
பொருந்தும் என்று நினைக்கும்போது, 
சாணக்கியரின் தீர்க்கதரிசனத்தை
பாராட்டித்தான் ஆகவேண்டும்.
அவருடைய சில கருத்துகள் - 
குறிப்பாக பெண்கள் 
வாழ்க்கை முறைகளைப் 
பற்றியும் வர்ணாசிரம 
கோட்பாடுகளை பற்றியும் - 
இன்றைய சமூகத்திற்கு 
ஒத்துவராமல் இருக்கலாம். 
மறுபடி, ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள 
வேண்டியது — இது அவர் 
வாழ்ந்த காலச் சூழ்நிலைக்காக 
எழுதப்பட்டது.

2 கருத்து(கள்):

விதுர நீதி கூறும்வாழ்க்கையின் தத்துவம்!








                                 ஒருவன், ஒரு பெருங்காட்டுக்குள் நுழைந்தான். எவராலும் சுலபமாக நுழையமுடியாத காடு அது. அங்கு போன அந்த மனிதன், நன்றாகச் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். சிங்கம், புலி, கரடி முதலான துஷ்ட மிருகங்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இருந்தன. ஒரே கூச்சல். அந்த மிருகங்களின் நடமாட்டத்தையும் கூச்சலையும் கண்டு, மனிதன் மிகவும் பயந்துபோய் அங்குமிங்குமாக ஓடித் தப்பிக்க முயற்சி செய்தான். அப்போது மிகவும் கோரமான அவலட்சணமான - யாவரும் வெறுக்கக்கூடிய பெண் ஒருத்தி ஓடி வந்து, தன் இரு கைகளாலும் அந்த மனிதனைக் கட்டிப் பிடித்தாள். அவளைப் பார்த்துப் பயந்துபோன அந்த மனிதன், திமிறிக்கொண்டு இன்னும் வேகமாக ஓடினான். அவ்வாறு ஓடும்போது, புற்களும் காட்டுக்கொடிகளும் மூடி மறைத்திருந்த பாழுங்கிணறு ஒன்றில் தொபுக்கடீரென விழுந்தான். நல்லவேளையாக, கிணற்றுக்குள் நெருங்கி வளர்ந்திருந்த கொடிகளைப் பிடித்துத் தொங்கி, தப்பித்தான். அவன் மனம் தடக் தடக் என்று பயங்கரமாக அடித்துக் கொண்டது. அப்பாடா! எப்படியோ தப்பிவிட்டோம்! என்ற எண்ணத்தில், கிணற்றில் தொங்கிய மனிதன் கீழே பார்த்தான். அங்கே... அவன் காலடியில் பெரிய பாம்பு தலையைத் தூக்கியபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. தொங்கிக்கொண்டிருந்த மனிதன், அந்தப் பாம்பைப் பார்த்ததும் மேலும் நடுங்கினான். எப்படியாவது மேலே போய்விடலாம் என்ற எண்ணத்தோடு தலை உயர்த்தி மேலே பார்த்தபோது, கிணற்றின் மேலே இன்னொரு ஆபத்து காத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆறு முகங்களும் பன்னிரண்டு கால்களுமாக, பல வண்ணங்களுடன் காணப்பட்ட ஒரு பெரிய விசித்திர யானைதான் அது.

                                 அந்த மனிதன் செய்வதறியாது திகைத்துக்கொண்டிருக்க... கரக்... கரக்... என்று சத்தம் கேட்டது. பார்த்தால்... அவன் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வேர்களைக் கறுப்பும் வெளுப்புமான எலிகள் கடித்து, அறுத்துக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு சோதனைகளும் ஒருபுறம் இருக்க, அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்காத இன்னொன்றும் நடந்தது. ஆம்... உச்சியில் இருந்த தேன்கூடு ஒன்று திடீரென்று சிதைந்து, அதில் இருந்து ஒரு சில தேன் துளிகள், ஆபத்தான நிலையில் தொங்கிக்கொண்டு இருந்த அந்த மனிதனின் நாவில் விழுந்தன. அவ்வளவுதான்... அனைத்து துயரங்களையும் மறந்தவன், தேன் துளிகளைச் சுவைக்க ஆரம்பித்து விட்டான். என்னய்யா மனுஷன் அவன்! பைத்தியக்காரன்! தேனைச் சுவைக்கும் நேரமா இது! அந்த மனிதன் வேறு யாருமல்ல; நாம்தான்! கதையை மற்றொரு முறை நன்றாகப் படியுங்கள். அது சொல்லும் எச்சரிக்கை புரியும்.

                                 கதையில் வரும் காடு என்பது சம்சாரக்காடு. பிறப்பும் இறப்பும் நிறைந்தது. காட்டில் உள்ள துஷ்ட மிருகங்கள் பலவிதமான நோய்களைக் குறிக்கும். அந்த நோய்களில் இருந்து தப்பிப் பிழைப்பதற்காக நாம் படாத பாடுபடுகிறோம். அப்போது அனைவராலும் வெறுக்கப்படும், கோரமான பெண் ஒருத்தி கட்டிப் பிடிக்கிறாள் என்று கதையில் பார்த்தோம் அல்லவா? அந்தப் பெண்- முதுமை, கிழத்தனம் என்பதன் குறியீடு. முதுமை வந்து நம்மைத் தழுவிக் கொள்கிறது. அதில் இருந்தும் தப்பிப் பிழைத்து ஓடலாம் என்று பார்க்கிறோம். ஆனால், உடம்பு நம்மை விடமாட்டேன் என்கிறது. கிணறு என்பது உடம்பைக் குறிக்கும். செயலற்றுப் போய் அதில் விழுந்து விட்டோம். கிணற்றில், கீழே இருக்கும் பெரும் பாம்பு எமன். அவன் எல்லாப் பிராணிகளின் உயிரையும் வாங்கும் அந்தகன். மனிதன் பிடித்துக்கொண்டு தொங்குவதாகச் சொன்ன வேர்கள்- நமக்கு உயிர் வாழ்வதில் இருக்கும் ஆசைகள். அதனால்தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆறு முகங்கள், பன்னிரண்டு கால்கள் உள்ள யானை என்று ஒன்றை பார்தோமே.. அந்த யானை என்பது ஓர் ஆண்டு; ஆறு முகங்கள் என்பது (2 மாதங்களைக் கொண்ட) ஆறு விதமான பருவங்களைக் குறிக்கும்; பன்னிரண்டு கால்கள் என்பது பன்னிரண்டு மாதங்களைக் குறிக்கும். மனிதன் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வேர்களை அறுக்கும் கறுப்பு - வெளுப்பு எலிகள், இரவையும் பகலையும் குறிக்கும். இரவும் பகலும் ஆன காலம் நம் வாழ்நாட்களை அரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

                               தேன் துளிகள் என்பது காமச்சுவை. பலவிதமான விஷயங்களிலும் ஈடுபட்டு ஏதாவது சந்தோஷம் துளி அளவு கிடைத்தாலும் போதும்; அனைத்தையும் மறந்துவிடுகிறோம். அதாவது.. தப்பவே முடியாத நோய்கள், முதுமை, காலம் போன்றவற்றில் இருந்தெல்லாம் தப்பிவிட்டதாக நினைத்து, சின்னஞ் சிறு சந்தோஷங்களில் நம்மை மறந்து இருக்கிறோம். கதை வடிவாகச் சொல்லி இவ்வாறு நம்மை எச்சரிக்கிறது, விதுர நீதி. நீதி நூல்கள் பல இருந்தாலும், அவற்றில் முதலிடம் பிடித்திருப்பது விதுர நீதிதான். அந்த அளவுக்கு மிகவும் உயர்ந்ததான நீதி நூல் இது. 
பாமரன்  /  at  3:05 PM  /  2 கருத்துரைகள்








                                 ஒருவன், ஒரு பெருங்காட்டுக்குள் நுழைந்தான். எவராலும் சுலபமாக நுழையமுடியாத காடு அது. அங்கு போன அந்த மனிதன், நன்றாகச் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். சிங்கம், புலி, கரடி முதலான துஷ்ட மிருகங்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இருந்தன. ஒரே கூச்சல். அந்த மிருகங்களின் நடமாட்டத்தையும் கூச்சலையும் கண்டு, மனிதன் மிகவும் பயந்துபோய் அங்குமிங்குமாக ஓடித் தப்பிக்க முயற்சி செய்தான். அப்போது மிகவும் கோரமான அவலட்சணமான - யாவரும் வெறுக்கக்கூடிய பெண் ஒருத்தி ஓடி வந்து, தன் இரு கைகளாலும் அந்த மனிதனைக் கட்டிப் பிடித்தாள். அவளைப் பார்த்துப் பயந்துபோன அந்த மனிதன், திமிறிக்கொண்டு இன்னும் வேகமாக ஓடினான். அவ்வாறு ஓடும்போது, புற்களும் காட்டுக்கொடிகளும் மூடி மறைத்திருந்த பாழுங்கிணறு ஒன்றில் தொபுக்கடீரென விழுந்தான். நல்லவேளையாக, கிணற்றுக்குள் நெருங்கி வளர்ந்திருந்த கொடிகளைப் பிடித்துத் தொங்கி, தப்பித்தான். அவன் மனம் தடக் தடக் என்று பயங்கரமாக அடித்துக் கொண்டது. அப்பாடா! எப்படியோ தப்பிவிட்டோம்! என்ற எண்ணத்தில், கிணற்றில் தொங்கிய மனிதன் கீழே பார்த்தான். அங்கே... அவன் காலடியில் பெரிய பாம்பு தலையைத் தூக்கியபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. தொங்கிக்கொண்டிருந்த மனிதன், அந்தப் பாம்பைப் பார்த்ததும் மேலும் நடுங்கினான். எப்படியாவது மேலே போய்விடலாம் என்ற எண்ணத்தோடு தலை உயர்த்தி மேலே பார்த்தபோது, கிணற்றின் மேலே இன்னொரு ஆபத்து காத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆறு முகங்களும் பன்னிரண்டு கால்களுமாக, பல வண்ணங்களுடன் காணப்பட்ட ஒரு பெரிய விசித்திர யானைதான் அது.

                                 அந்த மனிதன் செய்வதறியாது திகைத்துக்கொண்டிருக்க... கரக்... கரக்... என்று சத்தம் கேட்டது. பார்த்தால்... அவன் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வேர்களைக் கறுப்பும் வெளுப்புமான எலிகள் கடித்து, அறுத்துக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு சோதனைகளும் ஒருபுறம் இருக்க, அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்காத இன்னொன்றும் நடந்தது. ஆம்... உச்சியில் இருந்த தேன்கூடு ஒன்று திடீரென்று சிதைந்து, அதில் இருந்து ஒரு சில தேன் துளிகள், ஆபத்தான நிலையில் தொங்கிக்கொண்டு இருந்த அந்த மனிதனின் நாவில் விழுந்தன. அவ்வளவுதான்... அனைத்து துயரங்களையும் மறந்தவன், தேன் துளிகளைச் சுவைக்க ஆரம்பித்து விட்டான். என்னய்யா மனுஷன் அவன்! பைத்தியக்காரன்! தேனைச் சுவைக்கும் நேரமா இது! அந்த மனிதன் வேறு யாருமல்ல; நாம்தான்! கதையை மற்றொரு முறை நன்றாகப் படியுங்கள். அது சொல்லும் எச்சரிக்கை புரியும்.

                                 கதையில் வரும் காடு என்பது சம்சாரக்காடு. பிறப்பும் இறப்பும் நிறைந்தது. காட்டில் உள்ள துஷ்ட மிருகங்கள் பலவிதமான நோய்களைக் குறிக்கும். அந்த நோய்களில் இருந்து தப்பிப் பிழைப்பதற்காக நாம் படாத பாடுபடுகிறோம். அப்போது அனைவராலும் வெறுக்கப்படும், கோரமான பெண் ஒருத்தி கட்டிப் பிடிக்கிறாள் என்று கதையில் பார்த்தோம் அல்லவா? அந்தப் பெண்- முதுமை, கிழத்தனம் என்பதன் குறியீடு. முதுமை வந்து நம்மைத் தழுவிக் கொள்கிறது. அதில் இருந்தும் தப்பிப் பிழைத்து ஓடலாம் என்று பார்க்கிறோம். ஆனால், உடம்பு நம்மை விடமாட்டேன் என்கிறது. கிணறு என்பது உடம்பைக் குறிக்கும். செயலற்றுப் போய் அதில் விழுந்து விட்டோம். கிணற்றில், கீழே இருக்கும் பெரும் பாம்பு எமன். அவன் எல்லாப் பிராணிகளின் உயிரையும் வாங்கும் அந்தகன். மனிதன் பிடித்துக்கொண்டு தொங்குவதாகச் சொன்ன வேர்கள்- நமக்கு உயிர் வாழ்வதில் இருக்கும் ஆசைகள். அதனால்தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆறு முகங்கள், பன்னிரண்டு கால்கள் உள்ள யானை என்று ஒன்றை பார்தோமே.. அந்த யானை என்பது ஓர் ஆண்டு; ஆறு முகங்கள் என்பது (2 மாதங்களைக் கொண்ட) ஆறு விதமான பருவங்களைக் குறிக்கும்; பன்னிரண்டு கால்கள் என்பது பன்னிரண்டு மாதங்களைக் குறிக்கும். மனிதன் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வேர்களை அறுக்கும் கறுப்பு - வெளுப்பு எலிகள், இரவையும் பகலையும் குறிக்கும். இரவும் பகலும் ஆன காலம் நம் வாழ்நாட்களை அரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

                               தேன் துளிகள் என்பது காமச்சுவை. பலவிதமான விஷயங்களிலும் ஈடுபட்டு ஏதாவது சந்தோஷம் துளி அளவு கிடைத்தாலும் போதும்; அனைத்தையும் மறந்துவிடுகிறோம். அதாவது.. தப்பவே முடியாத நோய்கள், முதுமை, காலம் போன்றவற்றில் இருந்தெல்லாம் தப்பிவிட்டதாக நினைத்து, சின்னஞ் சிறு சந்தோஷங்களில் நம்மை மறந்து இருக்கிறோம். கதை வடிவாகச் சொல்லி இவ்வாறு நம்மை எச்சரிக்கிறது, விதுர நீதி. நீதி நூல்கள் பல இருந்தாலும், அவற்றில் முதலிடம் பிடித்திருப்பது விதுர நீதிதான். அந்த அளவுக்கு மிகவும் உயர்ந்ததான நீதி நூல் இது. 

2 கருத்து(கள்):

நன்றி மறந்த சிங்கம் . . .


முல்லை மலர் என்ற காட்டில் விறகு வெட்டுவதற்காக சென்று கொண்டிருந்தான் மனிதன் ஒருவன்.


அப்போது காட்டில் எங்கிருந்தோ சிங்கத்தின் கர்ஜினை
கேட்டது. பயத்துடன் ஓடத் தொடங்கினான் மனிதன்.
""மனிதனே பயப்படாதே! இங்கே வா! நான் உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்,'' என்ற குரல் கேட்டது.
தயக்கத்துடன் குரல் வந்த திசையை நோக்கிச் சென்றான் மனிதன்.

அங்கு ஒரு கூண்டில் சிங்கம் அடைப்பட்டு இருந்தது. வேட்டைக்காரர்கள் சிலர் சிங்கத்தை உயிருடன் பிடிப்பதற்காக ஒரு கூண்டு செய்து அதற்குள் ஓர் ஆட்டை விட்டு வைத்திருந்தனர். ஆட்டிற்கு ஆசைப்பட்ட சிங்கம் கூண்டிற்குள் மாட்டிக் கொண்டது.
மனிதனைப் பார்த்த சிங்கம், ""மனிதனே, என்னை இந்தக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்து விடு... நான் உனக்குப் பல உதவிகளைச் செய்வேன்,'' என்றது.
""நீயோ மனிதர்களைக் கொன்று தின்பவன். உன்னை எப்படி நான் விடுவிக்க முடியும்?'' என்றான் மனிதன்.
""மனிதர்களைக் கொல்லும் சுபாவம் எங்களுக்கு உண்டு தான். அதற்காக உயிர்காக்கும் உன்னைக் கூடவா அடித்துக் கொன்றுவிடுவேன். அவ்வளவு நன்றியில்லாதவனா நான்? பயப்படாமல் கூண்டின் கதவைத்திற. உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்,'' என்று நைசாகப் பேசியது சிங்கம்.
சிங்கத்தின் வார்த்தையை உண்மையென்று நம்பிவிட்டான் மனிதன். கூண்டின் கதவைத் திறந்தான். அவ்வளவுதான்! நன்றி கெட்ட சிங்கம் மனிதன் மேல் பாய்வதற்கு தயாராயிற்று.
இதனைக் கண்ட மனிதன், ""சிங்கமே, நீ செய்வது உனக்கே நியாயமா? உன் பேச்சை நம்பி உன்னைக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்தேனே... அதற்கு இதுதானா நீ காட்டும் நன்றி,'' என்றான்.
""என் உயிரைக் காத்துக் கொள்வதற்காக நான் ஆயிரம் பொய் சொல்லுவேன். அதை நீ எவ்வாறு நம்பலாம்? மனிதர்கள் என்றால் பகுத்தறிவுள்ளவர்கள் என்று தானே பொருள். அந்த அறிவைக் கொண்டு இது நல்லது, இது கெட்டது என்று பகுதித்தறிய வேண்டாமா? முட்டாள்தனமான உன் செய்கைக்கு நான் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்?'' என்றது சிங்கம்.
""கடவுள் உன்னை தண்டிப்பார். உன் உயிரை காப்பாற்றிய என்னையே சாப்பிடுவது நியாயமா?'' உன்னை விடுவித்ததற்கு இம்மாதிரி நடந்து கொள்வது முறையல்ல,'' என்றான் மனிதன்.
அவ்வழியாக ஒரு நரி வந்தது.
""இதனிடம் நியாயம் கேட்போம்,'' என்று கூறிய மனிதன் நடந்த கதையனைத்தையும் நரியிடம் கூறினான்.
""எங்கள் தொழில் அனைவரையும் அடித்துக் கொன்று சாப்பிடுவதுதான். இது இவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் கூட என்னைக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்தான். முட்டாள்தனமான இந்தச் செய்கைக்கு உரிய பலனை இவன் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். நீ என்ன சொல்ற நரியாரே...'' என்றது.
அனைத்தையும் கேட்ட நரி ஒன்றும் புரியாததைப் போல் பாவனை செய்தது.
""நீங்கள் இந்த மாதிரி சொன்னால் எனக்கு ஒன்றுமே புரியல. ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்லுங்கள்,'' என்றது நரி.
உடனே சிங்கம் சொல்லத் தொடங்கியது.
""நான் அந்தக் கூண்டிற்குள் அடைந்து கிடந்தேன்...''
""எந்தக் கூண்டிற்குள்?'' என்றது நரி.
""அதோ இருக்கிறதே அந்தக் கூண்டிற்குள்,'' என்றது சிங்கம்.
""எப்படி அடைந்து கிடந்தீர்கள்?'' என்றது நரி.
சிங்கம் விடுவிடுவென்று கூண்டிற்குள் சென்றது. இதுதான் சமயம் என்று கருதிய நரி சட்டென்று கூண்டுக் கதவை இழுத்து மூடியது.
""நரியாரே! இது என்ன அயோக்கியத்தனம்! நியாயம் கூறுவதாகக் கூறி என்னை மறுபடியும் கூண்டில் அடைத்துவிட்டீரே!'' என்று கத்தியது சிங்கம்.
""நீங்கள் பேசாமல் கூண்டிற்குள்ளேயே இருங்கள். நான் ஒன்றும் இந்த மனிதனைப் போல் முட்டாள் அல்ல. உங்களுக்குச் சாதகமாக நியாயம் சொன்னால் முதலில் மனிதனை அடித்துக் கொல்வீர்கள். பிறகு என்னையே அடித்துக் கொன்று விடுவீர்கள். அதனால் தான் உங்களைக் கூண்டிற்குள் செல்லுமாறு செய்து கதவைப் பூட்டி விட்டேன்,'' என்றது நரி.
நன்றி மறந்த சிங்கம் தன் நிலையை நினைத்து நொந்து போனது.
குறள்நீதி: "எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டு; உய்வில்லை செய்நன்றி கொன்ற மகற்கு." ஒருவர் செய்த நன்றியை மறப்பவர்க்கு என்றுமே உயர்வில்லை. ஆகவே, பெற்றவுதவி சிறியதோ/ பெரியதோ என்றுமே நன்றி மறவாது வாழ்வோம்.
பாமரன்  /  at  2:59 PM  /  கருத்துரை இடுக


முல்லை மலர் என்ற காட்டில் விறகு வெட்டுவதற்காக சென்று கொண்டிருந்தான் மனிதன் ஒருவன்.


அப்போது காட்டில் எங்கிருந்தோ சிங்கத்தின் கர்ஜினை
கேட்டது. பயத்துடன் ஓடத் தொடங்கினான் மனிதன்.
""மனிதனே பயப்படாதே! இங்கே வா! நான் உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்,'' என்ற குரல் கேட்டது.
தயக்கத்துடன் குரல் வந்த திசையை நோக்கிச் சென்றான் மனிதன்.

அங்கு ஒரு கூண்டில் சிங்கம் அடைப்பட்டு இருந்தது. வேட்டைக்காரர்கள் சிலர் சிங்கத்தை உயிருடன் பிடிப்பதற்காக ஒரு கூண்டு செய்து அதற்குள் ஓர் ஆட்டை விட்டு வைத்திருந்தனர். ஆட்டிற்கு ஆசைப்பட்ட சிங்கம் கூண்டிற்குள் மாட்டிக் கொண்டது.
மனிதனைப் பார்த்த சிங்கம், ""மனிதனே, என்னை இந்தக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்து விடு... நான் உனக்குப் பல உதவிகளைச் செய்வேன்,'' என்றது.
""நீயோ மனிதர்களைக் கொன்று தின்பவன். உன்னை எப்படி நான் விடுவிக்க முடியும்?'' என்றான் மனிதன்.
""மனிதர்களைக் கொல்லும் சுபாவம் எங்களுக்கு உண்டு தான். அதற்காக உயிர்காக்கும் உன்னைக் கூடவா அடித்துக் கொன்றுவிடுவேன். அவ்வளவு நன்றியில்லாதவனா நான்? பயப்படாமல் கூண்டின் கதவைத்திற. உன்னை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்,'' என்று நைசாகப் பேசியது சிங்கம்.
சிங்கத்தின் வார்த்தையை உண்மையென்று நம்பிவிட்டான் மனிதன். கூண்டின் கதவைத் திறந்தான். அவ்வளவுதான்! நன்றி கெட்ட சிங்கம் மனிதன் மேல் பாய்வதற்கு தயாராயிற்று.
இதனைக் கண்ட மனிதன், ""சிங்கமே, நீ செய்வது உனக்கே நியாயமா? உன் பேச்சை நம்பி உன்னைக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்தேனே... அதற்கு இதுதானா நீ காட்டும் நன்றி,'' என்றான்.
""என் உயிரைக் காத்துக் கொள்வதற்காக நான் ஆயிரம் பொய் சொல்லுவேன். அதை நீ எவ்வாறு நம்பலாம்? மனிதர்கள் என்றால் பகுத்தறிவுள்ளவர்கள் என்று தானே பொருள். அந்த அறிவைக் கொண்டு இது நல்லது, இது கெட்டது என்று பகுதித்தறிய வேண்டாமா? முட்டாள்தனமான உன் செய்கைக்கு நான் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்?'' என்றது சிங்கம்.
""கடவுள் உன்னை தண்டிப்பார். உன் உயிரை காப்பாற்றிய என்னையே சாப்பிடுவது நியாயமா?'' உன்னை விடுவித்ததற்கு இம்மாதிரி நடந்து கொள்வது முறையல்ல,'' என்றான் மனிதன்.
அவ்வழியாக ஒரு நரி வந்தது.
""இதனிடம் நியாயம் கேட்போம்,'' என்று கூறிய மனிதன் நடந்த கதையனைத்தையும் நரியிடம் கூறினான்.
""எங்கள் தொழில் அனைவரையும் அடித்துக் கொன்று சாப்பிடுவதுதான். இது இவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் கூட என்னைக் கூண்டிலிருந்து விடுவித்தான். முட்டாள்தனமான இந்தச் செய்கைக்கு உரிய பலனை இவன் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். நீ என்ன சொல்ற நரியாரே...'' என்றது.
அனைத்தையும் கேட்ட நரி ஒன்றும் புரியாததைப் போல் பாவனை செய்தது.
""நீங்கள் இந்த மாதிரி சொன்னால் எனக்கு ஒன்றுமே புரியல. ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்லுங்கள்,'' என்றது நரி.
உடனே சிங்கம் சொல்லத் தொடங்கியது.
""நான் அந்தக் கூண்டிற்குள் அடைந்து கிடந்தேன்...''
""எந்தக் கூண்டிற்குள்?'' என்றது நரி.
""அதோ இருக்கிறதே அந்தக் கூண்டிற்குள்,'' என்றது சிங்கம்.
""எப்படி அடைந்து கிடந்தீர்கள்?'' என்றது நரி.
சிங்கம் விடுவிடுவென்று கூண்டிற்குள் சென்றது. இதுதான் சமயம் என்று கருதிய நரி சட்டென்று கூண்டுக் கதவை இழுத்து மூடியது.
""நரியாரே! இது என்ன அயோக்கியத்தனம்! நியாயம் கூறுவதாகக் கூறி என்னை மறுபடியும் கூண்டில் அடைத்துவிட்டீரே!'' என்று கத்தியது சிங்கம்.
""நீங்கள் பேசாமல் கூண்டிற்குள்ளேயே இருங்கள். நான் ஒன்றும் இந்த மனிதனைப் போல் முட்டாள் அல்ல. உங்களுக்குச் சாதகமாக நியாயம் சொன்னால் முதலில் மனிதனை அடித்துக் கொல்வீர்கள். பிறகு என்னையே அடித்துக் கொன்று விடுவீர்கள். அதனால் தான் உங்களைக் கூண்டிற்குள் செல்லுமாறு செய்து கதவைப் பூட்டி விட்டேன்,'' என்றது நரி.
நன்றி மறந்த சிங்கம் தன் நிலையை நினைத்து நொந்து போனது.
குறள்நீதி: "எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டு; உய்வில்லை செய்நன்றி கொன்ற மகற்கு." ஒருவர் செய்த நன்றியை மறப்பவர்க்கு என்றுமே உயர்வில்லை. ஆகவே, பெற்றவுதவி சிறியதோ/ பெரியதோ என்றுமே நன்றி மறவாது வாழ்வோம்.

0 கருத்து(கள்):

நல்லா வருவீங்கய்யா நீங்க எல்லாம்?

பேரன் : தாத்தா தூக்கம் வரல ஏதாவது பேசிகிட்டு இருக்கலாம் ? . . .

தாத்தா : சரிடா, என்ன பேசலாம் ? . . .

பேரன் : இல்லை நாம் எப்போதும் 5 பேர் தான் இருப்போமா நம்ம வீட்டுல, நான் நீங்க, அம்மா, அப்பா, தங்கச்சி . . .

தாத்தா : உனக்கு கல்யாணம் ஆனா 6 பேர் ஆகிவிடுவோம்ல . . .

பேரன் : அப்ப தங்கச்சி கல்யாணம் பண்ணி போய்விடுவா அப்ப நாம் 5 பேர் தானே . . .

தாத்தா : உனக்கு குழந்தை பிறக்கும்ல 6 பேர் ஆகி விடுவோம்ல . . .

பேரன் : அப்ப நீ செத்துடுவியே தாத்த 5 பேர் தானே . . .
தாத்தா : உருப்படாதவனே , போய் ஒழுங்கா தூங்குடா . . . !
பாமரன்  /  at  2:54 PM  /  கருத்துரை இடுக

பேரன் : தாத்தா தூக்கம் வரல ஏதாவது பேசிகிட்டு இருக்கலாம் ? . . .

தாத்தா : சரிடா, என்ன பேசலாம் ? . . .

பேரன் : இல்லை நாம் எப்போதும் 5 பேர் தான் இருப்போமா நம்ம வீட்டுல, நான் நீங்க, அம்மா, அப்பா, தங்கச்சி . . .

தாத்தா : உனக்கு கல்யாணம் ஆனா 6 பேர் ஆகிவிடுவோம்ல . . .

பேரன் : அப்ப தங்கச்சி கல்யாணம் பண்ணி போய்விடுவா அப்ப நாம் 5 பேர் தானே . . .

தாத்தா : உனக்கு குழந்தை பிறக்கும்ல 6 பேர் ஆகி விடுவோம்ல . . .

பேரன் : அப்ப நீ செத்துடுவியே தாத்த 5 பேர் தானே . . .
தாத்தா : உருப்படாதவனே , போய் ஒழுங்கா தூங்குடா . . . !

இயல்(கள்): , முழுமையாக வாசிக்க தொடரவும்»

0 கருத்து(கள்):

திருட்டா? கொள்ளையா?


இந்த இரண்டு சொற்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு பலருக்கும் தெரிவதில்லை.

                        பறிகொடுத்தது ஒரு பெரிய தொகை அல்லது கிலோ கணக்கில் நகைகள் என்றால் அது கொள்ளை என்றும், தொகையோ நகையோ குறைவாக இருந்தால் அது திருட்டு என்றும் நினைக்கிறார்கள். அப்படிக் கிடையாது.
                        உங்கள் வீட்டில் உங்களுக்குத் தெரியாமல் நுழைந்து கோடி ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது திருட்டுதான். அதே சமயம், உங்களுக்குத் தெரிந்து, நீங்கள் எதிர்க்கும் பட்சத்தில் வன்முறை மூலம் ஒரு ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது கொள்ளைதான்.
                        சாலையில் போகிறபோக்கில் உங்களிடம் அடித்துச் சென்றால் அது வழிப்பறி. தொடர்பான சில சொற்கள்: களவு, ஜேப்படித் திருட்டு, ஜேப்படித் திருடன், அபகரித்தல், களவாணி, திருடன், திருடி, கொள்ளையர்.
பாமரன்  /  at  2:50 PM  /  கருத்துரை இடுக


இந்த இரண்டு சொற்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு பலருக்கும் தெரிவதில்லை.

                        பறிகொடுத்தது ஒரு பெரிய தொகை அல்லது கிலோ கணக்கில் நகைகள் என்றால் அது கொள்ளை என்றும், தொகையோ நகையோ குறைவாக இருந்தால் அது திருட்டு என்றும் நினைக்கிறார்கள். அப்படிக் கிடையாது.
                        உங்கள் வீட்டில் உங்களுக்குத் தெரியாமல் நுழைந்து கோடி ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது திருட்டுதான். அதே சமயம், உங்களுக்குத் தெரிந்து, நீங்கள் எதிர்க்கும் பட்சத்தில் வன்முறை மூலம் ஒரு ரூபாயை அடித்துச் சென்றாலும் அது கொள்ளைதான்.
                        சாலையில் போகிறபோக்கில் உங்களிடம் அடித்துச் சென்றால் அது வழிப்பறி. தொடர்பான சில சொற்கள்: களவு, ஜேப்படித் திருட்டு, ஜேப்படித் திருடன், அபகரித்தல், களவாணி, திருடன், திருடி, கொள்ளையர்.

0 கருத்து(கள்):

அறிவோம் நம் மொழியை - வலசை என்றால் என்ன?

                  
           வலசை போதல் (Animal migration) என்பது பல இனங்களைச் சேர்ந்த பறவைகள், விலங்குகள் ஆகியவை பருவகாலங்களை ஒட்டி புலம் பெயருவதைக் குறிக்கும். எல்லா விலங்குகளும் பறவைகளும் வெப்பநிலை வேறுபாட்டை உள்ளூர உணர்கின்றன. மேலும் மனிதனைப் போலவே, விலங்கினங்கள்கோடைக்காலத்தைக் குளிர்ந்த இடங்களிலும், குளிர்காலத்தை வெதுவெதுப்பான இடங்களிலும் கழிக்க விரைகின்றன. அவை தங்கள் வாழிடத்தைப் பல்வேறு பருவகாலங்களில் மாற்றிக் கொள்கின்றன. குறிப்பிட்ட காலங்களில் விலங்குகள் அல்லது பறவைகள் தங்களின் வாழிடத்திற்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு குறிப்பிட்ட காரணங்களுக்காக இடப்பெயர்வு செய்வது வலசை போதல் எனப்படும். அவை குழுக்களாகச் செல்லும் போது அவற்றைக் கொன்று தின்னும் உயிரிகளிடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகின்றன. வலசை போகும் பறவைகள், பூமியின் காந்தவிசையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை உணர்கின்றன. அதன் உதவியுடன் அவை தங்களது சேருமிடத்தைக் கண்டறிகின்றன. பந்தயப் புறாக்கள் இந்த முறையில் தான் தனது இருப்பிடத்தை அறிகின்றன.


               இது பறவைகள் புலப்பெயர்வு எனப்படுகின்றது. இவ்வாறு புலம்பெயரும் பறவைகள் இதற்காகப் பல்வேறு உத்திகளைக் கையாளுகின்றன. ஒவ்வொரு வருடமும் பகல் பொழுது குறையும் காலங்களில் உணவு கிடைப்பதும் குறைகிறது. அப்போது பல பறவைகள் வெதுவெதுப்பான நல்ல சாதகமான தட்ப வெப்பநிலையை நோக்கி நீண்ட தூரம் பறந்து செல்லத் தம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்கின்றன. இடப்பெயர்ச்சி துவங்குவதற்கு பல நாட்களுக்கு முன்னதாகவே பறவைகள் பயணத்திற்குத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கின்றன. அதிக உணவை உண்டு, கூடுதலாக ஓர் அடுக்குகொழுப்பை உடலில் சேர்த்துக் கொள்கின்றன சில பறவைகள் கூட்டமாக எப்படி அணிவகுத்துச் செல்வது என்று ஒத்திகைகள் கூடப்பார்க்கின்றன. பிறகு, ஒருநாள் ஆழமான மூதாதைப் பண்புகளின் தூண்டலால் உந்தப்பட்டு முன்பின் அறியாத இடங்களுக்கு செல்லத் துவங்குகின்றன.

                       இடம் பெயரும் பறவைகள் இருவிதமான நேர் உணர்வைப் பெற்றுள்ளன. ஒன்று உள்ளூர் நேரத்தைச் சார்ந்தது. மற்றொன்று பருவ நிலை மாற்றம் தொடர்பானது, மேலும் அவை புவிக்காந்தப்புலத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால் உலகின் சில பகுதிகளில் தீர்க்கரேகைகள் புவி காந்தப் புலத் தன்மைக்கு ஏற்ப அதிகம் மாறுவதில்லை.

      இளம் பறவைகளைக் கொண்டு இலையுதிர் காலத்திலும், வயதான பறவைகளைக்கொண்டு வசந்த காலத்திலும் இடப்பெயர்வு ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆய்வுகளின் படி கால, நேர, இட அடிப்படையில் அமையும் பறவைகளின் வான் பயண உத்திகள், வயதான பறவைகளுக்கு அதிகமாகவே இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. ரீட்வார்ப்லர் என்ற இனப் பறவைகள் தீர்க்க ரேகையைக் கண்டறிவதுடன் இரு அச்சு வான் பயணமுறையை மேற்கொண்டு வசந்த காலத்தில் தத்தம் வாழிடங்களுக்குச் சரியாக வந்து சேர்கின்றன என்று ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.



                  விலங்குகளும் பறவைகளும் உணவு, நீர் போன்றவற்றைத் தேடியும் தகுந்த தட்பவெப்பத்தைத் தேடியும் இடம்பெயர்வதற்கு வலசை என்று பெயர். 

                   இப்போதெல்லாம் வலசை என்ற சொல் பெரும்பாலும் பறவைகள் தொடர்பாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மனிதர்கள் ஒரு நாட்டிலிருந்து இன்னொரு நாட்டில் குடியேறுவதற்குதான் 'வலசை' என்று பழந்தமிழில் பெயர். காலப்போக்கில் பொருள் சற்று மாறி பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் தொடர்பான சொல்லாக 'வலசை' ஆகிவிட்டது. 

                   மனிதர்கள் வேறு நாட்டுக்குக் குடியேறுவதைக் குறிக்க 'புலம்பெயர்தல்' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம். 'வலசை' என்ற சொல்லுக்கு 'குக்கிராமம்' என்ற பொருளும் இருந்திருக்கிறது. சேலம் மாவட்டத்தில் 'வலசையூர்' என்று ஒரு கிராமம் இருக்கிறது. 


பாமரன்  /  at  2:44 PM  /  கருத்துரை இடுக

                  
           வலசை போதல் (Animal migration) என்பது பல இனங்களைச் சேர்ந்த பறவைகள், விலங்குகள் ஆகியவை பருவகாலங்களை ஒட்டி புலம் பெயருவதைக் குறிக்கும். எல்லா விலங்குகளும் பறவைகளும் வெப்பநிலை வேறுபாட்டை உள்ளூர உணர்கின்றன. மேலும் மனிதனைப் போலவே, விலங்கினங்கள்கோடைக்காலத்தைக் குளிர்ந்த இடங்களிலும், குளிர்காலத்தை வெதுவெதுப்பான இடங்களிலும் கழிக்க விரைகின்றன. அவை தங்கள் வாழிடத்தைப் பல்வேறு பருவகாலங்களில் மாற்றிக் கொள்கின்றன. குறிப்பிட்ட காலங்களில் விலங்குகள் அல்லது பறவைகள் தங்களின் வாழிடத்திற்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு குறிப்பிட்ட காரணங்களுக்காக இடப்பெயர்வு செய்வது வலசை போதல் எனப்படும். அவை குழுக்களாகச் செல்லும் போது அவற்றைக் கொன்று தின்னும் உயிரிகளிடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகின்றன. வலசை போகும் பறவைகள், பூமியின் காந்தவிசையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை உணர்கின்றன. அதன் உதவியுடன் அவை தங்களது சேருமிடத்தைக் கண்டறிகின்றன. பந்தயப் புறாக்கள் இந்த முறையில் தான் தனது இருப்பிடத்தை அறிகின்றன.


               இது பறவைகள் புலப்பெயர்வு எனப்படுகின்றது. இவ்வாறு புலம்பெயரும் பறவைகள் இதற்காகப் பல்வேறு உத்திகளைக் கையாளுகின்றன. ஒவ்வொரு வருடமும் பகல் பொழுது குறையும் காலங்களில் உணவு கிடைப்பதும் குறைகிறது. அப்போது பல பறவைகள் வெதுவெதுப்பான நல்ல சாதகமான தட்ப வெப்பநிலையை நோக்கி நீண்ட தூரம் பறந்து செல்லத் தம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்கின்றன. இடப்பெயர்ச்சி துவங்குவதற்கு பல நாட்களுக்கு முன்னதாகவே பறவைகள் பயணத்திற்குத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கின்றன. அதிக உணவை உண்டு, கூடுதலாக ஓர் அடுக்குகொழுப்பை உடலில் சேர்த்துக் கொள்கின்றன சில பறவைகள் கூட்டமாக எப்படி அணிவகுத்துச் செல்வது என்று ஒத்திகைகள் கூடப்பார்க்கின்றன. பிறகு, ஒருநாள் ஆழமான மூதாதைப் பண்புகளின் தூண்டலால் உந்தப்பட்டு முன்பின் அறியாத இடங்களுக்கு செல்லத் துவங்குகின்றன.

                       இடம் பெயரும் பறவைகள் இருவிதமான நேர் உணர்வைப் பெற்றுள்ளன. ஒன்று உள்ளூர் நேரத்தைச் சார்ந்தது. மற்றொன்று பருவ நிலை மாற்றம் தொடர்பானது, மேலும் அவை புவிக்காந்தப்புலத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால் உலகின் சில பகுதிகளில் தீர்க்கரேகைகள் புவி காந்தப் புலத் தன்மைக்கு ஏற்ப அதிகம் மாறுவதில்லை.

      இளம் பறவைகளைக் கொண்டு இலையுதிர் காலத்திலும், வயதான பறவைகளைக்கொண்டு வசந்த காலத்திலும் இடப்பெயர்வு ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆய்வுகளின் படி கால, நேர, இட அடிப்படையில் அமையும் பறவைகளின் வான் பயண உத்திகள், வயதான பறவைகளுக்கு அதிகமாகவே இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. ரீட்வார்ப்லர் என்ற இனப் பறவைகள் தீர்க்க ரேகையைக் கண்டறிவதுடன் இரு அச்சு வான் பயணமுறையை மேற்கொண்டு வசந்த காலத்தில் தத்தம் வாழிடங்களுக்குச் சரியாக வந்து சேர்கின்றன என்று ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.



                  விலங்குகளும் பறவைகளும் உணவு, நீர் போன்றவற்றைத் தேடியும் தகுந்த தட்பவெப்பத்தைத் தேடியும் இடம்பெயர்வதற்கு வலசை என்று பெயர். 

                   இப்போதெல்லாம் வலசை என்ற சொல் பெரும்பாலும் பறவைகள் தொடர்பாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மனிதர்கள் ஒரு நாட்டிலிருந்து இன்னொரு நாட்டில் குடியேறுவதற்குதான் 'வலசை' என்று பழந்தமிழில் பெயர். காலப்போக்கில் பொருள் சற்று மாறி பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் தொடர்பான சொல்லாக 'வலசை' ஆகிவிட்டது. 

                   மனிதர்கள் வேறு நாட்டுக்குக் குடியேறுவதைக் குறிக்க 'புலம்பெயர்தல்' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம். 'வலசை' என்ற சொல்லுக்கு 'குக்கிராமம்' என்ற பொருளும் இருந்திருக்கிறது. சேலம் மாவட்டத்தில் 'வலசையூர்' என்று ஒரு கிராமம் இருக்கிறது. 


0 கருத்து(கள்):

காப்புரிமை © 2013 தமிழ்மொழி - தமிழால் நாமும் நம்மால் தமிழும் பயனுற வேண்டும் இத்தளத்தை நிர்வாகிப்பது தமிழ்மொழி.வலை
. சேவை வழங்குநர் பிளாக்கர்.