www.ThamizhMozhi.Net_LIVE

Saturday, July 2, 2016

அருச்சுனன் சிவனை வில்லால் அடித்த கதை

திருவேட்களம். இது பூலோக கயிலாயம் எனப்படும் சிதம்பரத்திற்கு கிழக்கே 2 கிலோமீட்டர் தொலைவில், அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் இருக்கிறது. காவிரியின் வடகரை தலம். இறைவனின் திருநாமம் பாசுபதநாதர், இறைவியின் திருநாமம் நல்லநாயகி, சற்குணாம்பாள் என்பதாகும். சம்பந்தர், அப்பர் ஆகியோரின் பாடல் பெற்ற தலம் இது.

பாரதப் போர்


மகாபாரதத்தில் துரியோதனன் ஏற்பாட்டின்படி, தருமன் சகுனியோடு பகடையாடினான். பகடை ஆட்டத்தில் தோற்றவர் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசமும், ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் (தலைமறைவு வாழ்க்கை) வாழவேண்டும் என்பது விதி. இதன்படி தோற்ற பாண்டவர்கள் வனவாசம் சென்றனர். வனவாசம் முடிந்து வந்ததும், பாண்டவர்கள் நாட்டிற்கு திரும்பி பங்கு கேட்பார்கள் என்பதால் அவர்களை போர் மூலமாக வீழ்த்த பல்வேறு தேசத்து அரசர்களையும், படைவீரர்களையும் துரியோதனன் திரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
இதுபற்றி பாண்டவர்களுக்கு வியாசர் தெரிவித்தார். பலம் பொருந்திய அவர்களது படைகளுடன் போரிட உங்களுக்கு தெய்வத்தின் அனுக்கிரகமும், பலமான அஸ்திரங்களும் தேவை என்பதையும் அவர் நினைவுறுத்தினார். விரைவாக படையை திரட்டும்படியும், தெய்வீக ஆற்றல் மிகுந்த அஸ்திரங்களை இறைவனிடம் கேட்டுப்பெறும் படியும் அறிவுறுத்தினார். இதற்கான ஆயத்தப்பணியில் பாண்டவர்கள் ஈடுபட்டனர்.

அர்ச்சுனன் தவம்

அர்ச்சுனன், தான் தவம் செய்ய தகுந்த இடம் தேடி அலைந்தான். அப்போது வயது முதிர்ந்த அந்தணர் வேடத்தில் வந்த இந்திரன், சிவனை நோக்கி தியானம் செய்யும்படி கூறினான். தவம் செய்ய உகந்த இடம் எது? என்று தன் மானசீக குருவான கிருஷ்ணரிடம் வேண்டினான் அர்ச்சுனன்.

அவனது வேண்டுதலால் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணர், தில்லை வனமான சிதம்பரத்திற்கு அருகில் உள்ள மூங்கில் வனத்தை தேர்ந்தெடுக்குமாறு கூறி அனுப்பிவைத்தார். கிருஷ்ணர் கூறியபடி அவ்விடத்திற்கு வந்து சேர்ந்த அர்ச்சுனன், ஒற்றைக் காலில் நின்றபடி சிவனை நோக்கி தவம் மேற்கொண்டான்.

அர்ச்சுனன் தவம் செய்வதை அறிந்த துரியோதனன், மூகாசுரன் என்னும் அசுரனை அனுப்பி வைத்தான். அதே நேரத்தில் அர்ச்சுனனுக்கு அருள்புரிவதற்காக ஈசன், வேடுவ வேடம் கொண்டு அங்கு வந்தார். பன்றி உருவம் எடுத்து வந்த அசுரன், அர்ச்சுனனின் தவத்தை கலைக்க முயன்றான். இதை உணர்ந்த அர்ச்சுனன், அந்த பன்றியின் மீது அம்பு தொடுத்தான். அதைக் கண்டு விலகி ஓடிய பன்றியை, அம்பு துரத்திச் சென்று வீழ்த்தியது. கண் விழித்த அர்ச்சுனன், பன்றியைத் தேடி வந்தான். அங்கு அவன் கண்ட காட்சி திகைக்கச் செய்தது. தன்னுடைய அம்பு மட்டுமல்லாது, பன்றியின் மீது மற்றொரு அம்பும் தைத்திருந்தது.

சிவனுடன் மோதல்

அப்போது வேடன் உருவில் இருந்த ஈசன் அங்கு வந்தார். அவர், ‘பன்றியை எய்து வீழ்த்தியது நான்தான். ஆகையால் அதை வீழ்த்திய பெருமை என்னையே சாரும். அது எனக்கே சொந்தம்’ என்றார்.

அர்ச்சுனன் அதை ஏற்க மறுத்தான். இதனால் இரு வருக்கும் இடையே தொடங்கிய சொற்போர், ஒரு கட்டத்தில் வில்போராக மாறியது. இந்த போரில் அர்ச்சுனனால் வெற்றி பெற முடியவில்லை. இதனால் அக்னி தேவனிடம் இருந்து பலம் பொருந்திய காண்டீபத்தை அர்ச்சுனன் பெற்றான். ஆனால் அதை சிவபெருமான் பறித்து இரண்டாக முறித்து எறிந்தார்.  

இதுபொறுக்காத அர்ச்சுனன் முறிந்த அம்பை எடுத்து, ஈசனின் தலையில் அடித்தான். இதையடுத்து ஈசன், தன் காலால் அர்ச்சுனனை உந்தித்தள்ள அவன் மேல்நோக்கிச் சென்றான். அப்போதுதான், வந்திருப்பது சாதாரண வேடன் இல்லை என்பதை அர்ச்சுனன் உணர்ந்தான்.  ஈசனை நினைத்து மனமுருக மன்னிப்பு வேண்டினான். இதையடுத்து அவன் கீழே வரும் வேளையில் அங்கு ஒரு தீர்த்தத்தை உருவாக்கி அதில் விழச்செய்து காப்பாற்றினார்.

பின்னர் இறைவன் அம்பாளுடன் அர்ச்சுனனுக்கு காட்சி கொடுத்தார். மேலும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் அளித்தார். அர்ச்சுனனுடன் இறைவன் களம் புகுந்ததால், இந்த ஊர் திருவேட்களம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இறைவன் பாசுபத அஸ்திரம் வழங்கியதால், பாசுபதநாதர் என்று பெயர் பெற்றார். அர்ச்சுனன் விழுந்த தீர்த்தம் கிருபசாகரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தல விருட்சம் மூங்கில். பாடல்பெற்ற காவிரி வடகரை சிவத்தலங்களில், இது இரண்டாவது திருத்தலமாகும். தலவரலாற்றின் அடிப்படையில் இவ்வாலயம் மகாபாரத வரலாற்றுடன் தொடர்புடையதாகவும், கவுரவர்களை வெல்ல பாண்டவர் களுக்கு வல்லமை அளித்த திருத்தலமாகவும் விளங்குகின்றது.

கோவில் அமைப்பு
மூன்று நிலைகளுடனும் ஐந்து கலசங்களுடனும் கிழக்கு நோக்கி கம்பீரமாக காட்சியளிக்கிறது ராஜகோபுரம். இதற்கு முன்பாக வளர்ந்து நிற்கும் நாகலிங்க மரமும், எதிரில் நான்கு பக்கமும் படிக்கட்டுகளுடன் அழகுற காட்சியளிக்கும் தல தீர்த்தமான கிருபாசாகரமும் கோவிலுக்கு கொள்ளை அழகு சேர்க்கின்றது. கோபுரத்தை வணங்கி உள்ளே சென்றால், துவாஜாரோகண மண்டபமும்,  பிரகார சுற்றில் சித்தி விநாயகர், சோமாஸ்கந்தர், நால்வருடன் சொக்கநாதர்–மீனாட்சி, சுப்பிரமணியர், மகாலட்சுமி, நவக்கிரகம், பைரவர், சந்திர–சூரியர் சன்னிதிகள் உள்ளன.

கர்ப்பக்கிரகம் மற்றும் அர்த்த மண்டபத்தின் கோஷ்டத்தில் உச்சி விநாயகர், நர்த்தன கணபதி, தட்சிணாமூர்த்தி, லிங்கோத்பவர், பிரம்மா, துர்க்கை ஆகியோர் வீற்றிருக்கின்றனர். சண்டிகேஸ்வரர் தனி சன்னிதியில் இருந்து அருள்புரிகிறார். கொடிமரம், பலிபீடம், நந்தியம்பெருமானையும் வணங்கி உள்ளே செல்ல, சபாமண்டபத்தில் வலதுபுறத்தில் கிரீடத்துடன் கூடிய நடராஜரும் சிவகாமியும் தரிசனம் தருகின்றனர். இடதுபக்கத்தில் நால்வர் உள்பட உற்சவ மூர்த்தங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவைகளில் விநாயகர், வள்ளிதேவசேனா சமேத முருகன், சோமாஸ்கந்தர், சற்குணாம்பிகை, அஸ்திரதேவர் ஆகியோரது திருவுருவங்கள் மிக நுட்பமாகவும் நேர்த்தியாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

திருமேனியில் தழும்பு
கருவறையில் இறைவன் சிவலிங்க திருமேனியாக கிழக்கு நோக்கி அருள்பாலிக்கிறார். அர்ச்சுனன் வில்லால் அடித்த தழும்பு இங்குள்ள இறைவன் திருமேனியில் உள்ளது. அம்பிகை சற்குணாம்பிகை தன் இருகரங்களில் நீலோத்பவ மலர், தாமரை மலர் ஏந்தி, மற்ற இருகரங்களில் வரத அபய முத்திரைக்காட்டி அருள்பாலிக்கின்றாள். அம்பிகை சன்னிதியின் நேர் எதிரில் மகாமண்டபத்தில் ஆலயத்தின் தலவரலாற்றுடன் தொடர்புடைய சிற்பங்கள் அழகுற வடிக்கப்பட்டுள்ளன. இறைவனும் இறைவியும் வேடுவ வடிவத்தில் நாய்களுடன் செல்வது, அர்ச்சுனனுடன் போர்புரிவது, அர்ச்சுனன் தவம் செய்வது, மூகாசுரன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்வது, இந்திரன், ரிஷப வாகன காட்சி, அர்ச்சுன அஸ்திரம், அம்புகளை சமர்ப்பணம் செய்வது போன்ற வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய காட்சிகள் அழகுததும்புவதாகவும், கலையுணர்வும் இறையுணர்வும் தருவதாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளன.

சுவாமிக்கும் அம்பிகைக்கும் அடுத்ததாக பிரகாரத்தில் உள்ள முருகன் சன்னிதி மிகவும் சிறப்புக்குரியதாகும். திருவாசியுடன் ஒரே கல்லில் வடிக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சிற்பம் நுணுக்கமான கலைவேலைப்பாடு கொண்டிருக் கிறது. அருணகிரிநாதர் தம் திருப்புகழில் இவ்வாலய முருகனை புகழ்ந்து பாடியுள்ளார். இருகைகளாலும் அம்புவிடக் கூடிய அமைப்பில், அர்ச்சுனனின் சிலை உள்ளது. பாசுபதம் ஏந்திய மூர்த்தியும், அர்ச்சுனன் சிலையும் மிக பழங்காலத்தில் குளத்திலிருந்து கிடைத்ததாக கூறப்படுகின்றது. தலவிருட்சமான மூங்கில் புனர்பூச நட்சத்திரத்திற்குரியது என்பதால், அந்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள் திருவேட்கள நாயகனை தரிசிப்பது விசேஷம். திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், அருணகிரிநாதர் ஆகியோரால் பாடப்பெற்ற இத்தலத்தை, நக்கீரர், பதஞ்சலி, வியாக்கிரபாதர் மற்றும் ஆன்மிக அடியார்கள் பலர் தரிசித்து இறையருள் பெற்றுள்ளனர்.

வைகாசி விழா
நாள்தோறும் ஐந்து கால பூஜைகள் நடந்தேறும் இந்தக் கோவிலின் முக்கிய விழா வைகாசி விசாகமாகும். காலை அர்ச்சுனன் தவத்திற்கு செல்லுதல், மாலை 5 மணியளவில் சுவாமி வேடரூபம், அம்பிகை வேடுவச்சி, பூதகணங்கள் வேடக்கணங்களாகச் செல்லுதல், ஊர்வாழ் பழங்குடியினர் பன்றி வேடம் அணிந்து புராணவரலாறு கலைநிகழ்ச்சியாக நடத்தப்படும். வாண வேடிக்கையுடன் பாசுபதம் வழங்குதல், பஞ்சமூர்த்திகள் வீதிவலம் என்று விழா களை கட்டும். 

காலை 6.45 மணி முதல் 11.30 மணி வரையிலும், மாலை 5.30 மணி முதல் இரவு 8.30 மணி வரையிலும் கோவில் நடை திறந் திருக்கும். சிதம்பரத்திலிருந்து பேருந்து, ஆட்டோ வசதி உள்ளது.

–நெய்வாசல் நெடுஞ்செழியன்.(dailyThanthi)
பாமரன்  /  at  9:56 AM  /  கருத்துரை இடுக

திருவேட்களம். இது பூலோக கயிலாயம் எனப்படும் சிதம்பரத்திற்கு கிழக்கே 2 கிலோமீட்டர் தொலைவில், அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் இருக்கிறது. காவிரியின் வடகரை தலம். இறைவனின் திருநாமம் பாசுபதநாதர், இறைவியின் திருநாமம் நல்லநாயகி, சற்குணாம்பாள் என்பதாகும். சம்பந்தர், அப்பர் ஆகியோரின் பாடல் பெற்ற தலம் இது.

பாரதப் போர்


மகாபாரதத்தில் துரியோதனன் ஏற்பாட்டின்படி, தருமன் சகுனியோடு பகடையாடினான். பகடை ஆட்டத்தில் தோற்றவர் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசமும், ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் (தலைமறைவு வாழ்க்கை) வாழவேண்டும் என்பது விதி. இதன்படி தோற்ற பாண்டவர்கள் வனவாசம் சென்றனர். வனவாசம் முடிந்து வந்ததும், பாண்டவர்கள் நாட்டிற்கு திரும்பி பங்கு கேட்பார்கள் என்பதால் அவர்களை போர் மூலமாக வீழ்த்த பல்வேறு தேசத்து அரசர்களையும், படைவீரர்களையும் துரியோதனன் திரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
இதுபற்றி பாண்டவர்களுக்கு வியாசர் தெரிவித்தார். பலம் பொருந்திய அவர்களது படைகளுடன் போரிட உங்களுக்கு தெய்வத்தின் அனுக்கிரகமும், பலமான அஸ்திரங்களும் தேவை என்பதையும் அவர் நினைவுறுத்தினார். விரைவாக படையை திரட்டும்படியும், தெய்வீக ஆற்றல் மிகுந்த அஸ்திரங்களை இறைவனிடம் கேட்டுப்பெறும் படியும் அறிவுறுத்தினார். இதற்கான ஆயத்தப்பணியில் பாண்டவர்கள் ஈடுபட்டனர்.

அர்ச்சுனன் தவம்

அர்ச்சுனன், தான் தவம் செய்ய தகுந்த இடம் தேடி அலைந்தான். அப்போது வயது முதிர்ந்த அந்தணர் வேடத்தில் வந்த இந்திரன், சிவனை நோக்கி தியானம் செய்யும்படி கூறினான். தவம் செய்ய உகந்த இடம் எது? என்று தன் மானசீக குருவான கிருஷ்ணரிடம் வேண்டினான் அர்ச்சுனன்.

அவனது வேண்டுதலால் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணர், தில்லை வனமான சிதம்பரத்திற்கு அருகில் உள்ள மூங்கில் வனத்தை தேர்ந்தெடுக்குமாறு கூறி அனுப்பிவைத்தார். கிருஷ்ணர் கூறியபடி அவ்விடத்திற்கு வந்து சேர்ந்த அர்ச்சுனன், ஒற்றைக் காலில் நின்றபடி சிவனை நோக்கி தவம் மேற்கொண்டான்.

அர்ச்சுனன் தவம் செய்வதை அறிந்த துரியோதனன், மூகாசுரன் என்னும் அசுரனை அனுப்பி வைத்தான். அதே நேரத்தில் அர்ச்சுனனுக்கு அருள்புரிவதற்காக ஈசன், வேடுவ வேடம் கொண்டு அங்கு வந்தார். பன்றி உருவம் எடுத்து வந்த அசுரன், அர்ச்சுனனின் தவத்தை கலைக்க முயன்றான். இதை உணர்ந்த அர்ச்சுனன், அந்த பன்றியின் மீது அம்பு தொடுத்தான். அதைக் கண்டு விலகி ஓடிய பன்றியை, அம்பு துரத்திச் சென்று வீழ்த்தியது. கண் விழித்த அர்ச்சுனன், பன்றியைத் தேடி வந்தான். அங்கு அவன் கண்ட காட்சி திகைக்கச் செய்தது. தன்னுடைய அம்பு மட்டுமல்லாது, பன்றியின் மீது மற்றொரு அம்பும் தைத்திருந்தது.

சிவனுடன் மோதல்

அப்போது வேடன் உருவில் இருந்த ஈசன் அங்கு வந்தார். அவர், ‘பன்றியை எய்து வீழ்த்தியது நான்தான். ஆகையால் அதை வீழ்த்திய பெருமை என்னையே சாரும். அது எனக்கே சொந்தம்’ என்றார்.

அர்ச்சுனன் அதை ஏற்க மறுத்தான். இதனால் இரு வருக்கும் இடையே தொடங்கிய சொற்போர், ஒரு கட்டத்தில் வில்போராக மாறியது. இந்த போரில் அர்ச்சுனனால் வெற்றி பெற முடியவில்லை. இதனால் அக்னி தேவனிடம் இருந்து பலம் பொருந்திய காண்டீபத்தை அர்ச்சுனன் பெற்றான். ஆனால் அதை சிவபெருமான் பறித்து இரண்டாக முறித்து எறிந்தார்.  

இதுபொறுக்காத அர்ச்சுனன் முறிந்த அம்பை எடுத்து, ஈசனின் தலையில் அடித்தான். இதையடுத்து ஈசன், தன் காலால் அர்ச்சுனனை உந்தித்தள்ள அவன் மேல்நோக்கிச் சென்றான். அப்போதுதான், வந்திருப்பது சாதாரண வேடன் இல்லை என்பதை அர்ச்சுனன் உணர்ந்தான்.  ஈசனை நினைத்து மனமுருக மன்னிப்பு வேண்டினான். இதையடுத்து அவன் கீழே வரும் வேளையில் அங்கு ஒரு தீர்த்தத்தை உருவாக்கி அதில் விழச்செய்து காப்பாற்றினார்.

பின்னர் இறைவன் அம்பாளுடன் அர்ச்சுனனுக்கு காட்சி கொடுத்தார். மேலும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் அளித்தார். அர்ச்சுனனுடன் இறைவன் களம் புகுந்ததால், இந்த ஊர் திருவேட்களம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இறைவன் பாசுபத அஸ்திரம் வழங்கியதால், பாசுபதநாதர் என்று பெயர் பெற்றார். அர்ச்சுனன் விழுந்த தீர்த்தம் கிருபசாகரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தல விருட்சம் மூங்கில். பாடல்பெற்ற காவிரி வடகரை சிவத்தலங்களில், இது இரண்டாவது திருத்தலமாகும். தலவரலாற்றின் அடிப்படையில் இவ்வாலயம் மகாபாரத வரலாற்றுடன் தொடர்புடையதாகவும், கவுரவர்களை வெல்ல பாண்டவர் களுக்கு வல்லமை அளித்த திருத்தலமாகவும் விளங்குகின்றது.

கோவில் அமைப்பு
மூன்று நிலைகளுடனும் ஐந்து கலசங்களுடனும் கிழக்கு நோக்கி கம்பீரமாக காட்சியளிக்கிறது ராஜகோபுரம். இதற்கு முன்பாக வளர்ந்து நிற்கும் நாகலிங்க மரமும், எதிரில் நான்கு பக்கமும் படிக்கட்டுகளுடன் அழகுற காட்சியளிக்கும் தல தீர்த்தமான கிருபாசாகரமும் கோவிலுக்கு கொள்ளை அழகு சேர்க்கின்றது. கோபுரத்தை வணங்கி உள்ளே சென்றால், துவாஜாரோகண மண்டபமும்,  பிரகார சுற்றில் சித்தி விநாயகர், சோமாஸ்கந்தர், நால்வருடன் சொக்கநாதர்–மீனாட்சி, சுப்பிரமணியர், மகாலட்சுமி, நவக்கிரகம், பைரவர், சந்திர–சூரியர் சன்னிதிகள் உள்ளன.

கர்ப்பக்கிரகம் மற்றும் அர்த்த மண்டபத்தின் கோஷ்டத்தில் உச்சி விநாயகர், நர்த்தன கணபதி, தட்சிணாமூர்த்தி, லிங்கோத்பவர், பிரம்மா, துர்க்கை ஆகியோர் வீற்றிருக்கின்றனர். சண்டிகேஸ்வரர் தனி சன்னிதியில் இருந்து அருள்புரிகிறார். கொடிமரம், பலிபீடம், நந்தியம்பெருமானையும் வணங்கி உள்ளே செல்ல, சபாமண்டபத்தில் வலதுபுறத்தில் கிரீடத்துடன் கூடிய நடராஜரும் சிவகாமியும் தரிசனம் தருகின்றனர். இடதுபக்கத்தில் நால்வர் உள்பட உற்சவ மூர்த்தங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவைகளில் விநாயகர், வள்ளிதேவசேனா சமேத முருகன், சோமாஸ்கந்தர், சற்குணாம்பிகை, அஸ்திரதேவர் ஆகியோரது திருவுருவங்கள் மிக நுட்பமாகவும் நேர்த்தியாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

திருமேனியில் தழும்பு
கருவறையில் இறைவன் சிவலிங்க திருமேனியாக கிழக்கு நோக்கி அருள்பாலிக்கிறார். அர்ச்சுனன் வில்லால் அடித்த தழும்பு இங்குள்ள இறைவன் திருமேனியில் உள்ளது. அம்பிகை சற்குணாம்பிகை தன் இருகரங்களில் நீலோத்பவ மலர், தாமரை மலர் ஏந்தி, மற்ற இருகரங்களில் வரத அபய முத்திரைக்காட்டி அருள்பாலிக்கின்றாள். அம்பிகை சன்னிதியின் நேர் எதிரில் மகாமண்டபத்தில் ஆலயத்தின் தலவரலாற்றுடன் தொடர்புடைய சிற்பங்கள் அழகுற வடிக்கப்பட்டுள்ளன. இறைவனும் இறைவியும் வேடுவ வடிவத்தில் நாய்களுடன் செல்வது, அர்ச்சுனனுடன் போர்புரிவது, அர்ச்சுனன் தவம் செய்வது, மூகாசுரன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்வது, இந்திரன், ரிஷப வாகன காட்சி, அர்ச்சுன அஸ்திரம், அம்புகளை சமர்ப்பணம் செய்வது போன்ற வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய காட்சிகள் அழகுததும்புவதாகவும், கலையுணர்வும் இறையுணர்வும் தருவதாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளன.

சுவாமிக்கும் அம்பிகைக்கும் அடுத்ததாக பிரகாரத்தில் உள்ள முருகன் சன்னிதி மிகவும் சிறப்புக்குரியதாகும். திருவாசியுடன் ஒரே கல்லில் வடிக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சிற்பம் நுணுக்கமான கலைவேலைப்பாடு கொண்டிருக் கிறது. அருணகிரிநாதர் தம் திருப்புகழில் இவ்வாலய முருகனை புகழ்ந்து பாடியுள்ளார். இருகைகளாலும் அம்புவிடக் கூடிய அமைப்பில், அர்ச்சுனனின் சிலை உள்ளது. பாசுபதம் ஏந்திய மூர்த்தியும், அர்ச்சுனன் சிலையும் மிக பழங்காலத்தில் குளத்திலிருந்து கிடைத்ததாக கூறப்படுகின்றது. தலவிருட்சமான மூங்கில் புனர்பூச நட்சத்திரத்திற்குரியது என்பதால், அந்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள் திருவேட்கள நாயகனை தரிசிப்பது விசேஷம். திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், அருணகிரிநாதர் ஆகியோரால் பாடப்பெற்ற இத்தலத்தை, நக்கீரர், பதஞ்சலி, வியாக்கிரபாதர் மற்றும் ஆன்மிக அடியார்கள் பலர் தரிசித்து இறையருள் பெற்றுள்ளனர்.

வைகாசி விழா
நாள்தோறும் ஐந்து கால பூஜைகள் நடந்தேறும் இந்தக் கோவிலின் முக்கிய விழா வைகாசி விசாகமாகும். காலை அர்ச்சுனன் தவத்திற்கு செல்லுதல், மாலை 5 மணியளவில் சுவாமி வேடரூபம், அம்பிகை வேடுவச்சி, பூதகணங்கள் வேடக்கணங்களாகச் செல்லுதல், ஊர்வாழ் பழங்குடியினர் பன்றி வேடம் அணிந்து புராணவரலாறு கலைநிகழ்ச்சியாக நடத்தப்படும். வாண வேடிக்கையுடன் பாசுபதம் வழங்குதல், பஞ்சமூர்த்திகள் வீதிவலம் என்று விழா களை கட்டும். 

காலை 6.45 மணி முதல் 11.30 மணி வரையிலும், மாலை 5.30 மணி முதல் இரவு 8.30 மணி வரையிலும் கோவில் நடை திறந் திருக்கும். சிதம்பரத்திலிருந்து பேருந்து, ஆட்டோ வசதி உள்ளது.

–நெய்வாசல் நெடுஞ்செழியன்.(dailyThanthi)

சென்னையில் பார்க்கவேண்டிய பழந்தமிழர் கூடம்.

பழந்தமிழரின் சிறப்புகளையெல்லாம் நாட்டுக்கு எடுத்துக்காட்டும் வகையில் சுடுமண் சிற்பம், சுதை சிற்பம், மற்றும் மரம், கல், உலோகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டும், படிமங்களாக வடிவமைத்த கலைப்பொருட்களைக் கொண்டும் பழந்தமிழர் வாழ்வியல் காட்சிக்கூடம் ஒன்று சென்னையில் அருமையாக இயங்கிவருகிறது.

சென்னை தரமணியில் உள்ள உலகத்தமிழராய்ச்சி நிறுவனத்தின் தரைத்தளத்தில் சுமார் 11ஆயிரம் சதுரஅடியில் காட்சிக்கூடங்கள் அமையப்பெற்றுள்ளது.

பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் சிறப்புகளையும், அறிவு நுட்பங்களையும், கலைக் கூறுகளையும், தொழில்நுட்ப திறன்களையும், இளைய தலைமுறையினருக்கும், வெளிநாட்டினருக்கும் எடுத்துக்காட்டும் விதமாக ஒவியங்கள், நிழற்படங்கள், மரச்சிற்பங்கள், உலோகச் சிற்பங்கள், கற்சிற்பங்கள், சுடுமண் சிற்பங்கள், சுதை வடிவங்கள் மற்றும் புடைப்புச் சிற்பங்கள் போன்றவை எழில்மிகு கலை நயத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
நவீனத் தொழில்நுட்பங்களுடன் கூடிய திரையரங்கு ஒன்றும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு பழந்தமிழர் வாழ்வியல், பழந்தமிழர் மருத்துவம், தமிழர் நீர்மேலாண்மை, ஆட்சித்திறன், போரியல் போன்ற குறும்படங்கள் திரையிட்டுக் காட்டப்டுகின்றன. இந்தப் படங்களை பார்த்துவிட்டு காட்சிக்கூடங்களில் உள்ள சிற்பங்கள் ஒவியங்களை பார்க்கும் போது அதன் சிறப்பு பன் மடங்கு கூடுதலாக புரியும்.


மரச்சிற்பங்களில் முதலில் கவர்ந்து இழுப்பது அற்புதமான வேலைப்பாடுகளுடன் அமைந்துள்ள கதவுதான், அதனைத் தொடர்ந்து காளை, அன்னம், கலைநயமிக்க துாண், யானை குதிரை இணைந்த வடிவம், கற்சங்கலி, பசுவுடன் ஆராய்ச்சி மணி ஆகிய கல் மற்றும் மரச்சிற்பங்கள்தான்.


39 வகையான ஆபரணம் அணிந்த மணிமேகலை ஒரு பக்கமும் அவரே மறுபக்கத்தில் அனைத்தையும் துறந்த துறவியாய் காணப்படும், ஒரே மரத்தில் உருவாக்கிய சிற்பம் மிக அருமை.

பொதுவாக நமது குழந்தைகளுக்கு பழந்தமிழர் வீரவரலாறு அவர்களது மருத்துவதிறன், நீர் மேலாண்மை, நெசவுத்ததொழில் நுட்பம், ஏர்மாடுகள், விருந்தோம்பல், போர்காட்சிகள் போன்றவைகளை எத்தனை நாள் எடுத்துச்சொன்னாலும் புரியாது இங்கு ஒரு நாள் அழைத்துச்சென்றால் எளிதாக அருமையாக புரிந்து கொள்வர்.
அத்துடன் சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களையும் தமிழ் வளர்த்த அவ்வை, தொல்காப்பியர், கபிலர் போன்றவர்களையும் அற்புதமான சிற்ப வடிவில் அறிமுகப்படுத்தலாம்.


பாமரன்  /  at  7:42 AM  /  1 கருத்துரை

பழந்தமிழரின் சிறப்புகளையெல்லாம் நாட்டுக்கு எடுத்துக்காட்டும் வகையில் சுடுமண் சிற்பம், சுதை சிற்பம், மற்றும் மரம், கல், உலோகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டும், படிமங்களாக வடிவமைத்த கலைப்பொருட்களைக் கொண்டும் பழந்தமிழர் வாழ்வியல் காட்சிக்கூடம் ஒன்று சென்னையில் அருமையாக இயங்கிவருகிறது.

சென்னை தரமணியில் உள்ள உலகத்தமிழராய்ச்சி நிறுவனத்தின் தரைத்தளத்தில் சுமார் 11ஆயிரம் சதுரஅடியில் காட்சிக்கூடங்கள் அமையப்பெற்றுள்ளது.

பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் சிறப்புகளையும், அறிவு நுட்பங்களையும், கலைக் கூறுகளையும், தொழில்நுட்ப திறன்களையும், இளைய தலைமுறையினருக்கும், வெளிநாட்டினருக்கும் எடுத்துக்காட்டும் விதமாக ஒவியங்கள், நிழற்படங்கள், மரச்சிற்பங்கள், உலோகச் சிற்பங்கள், கற்சிற்பங்கள், சுடுமண் சிற்பங்கள், சுதை வடிவங்கள் மற்றும் புடைப்புச் சிற்பங்கள் போன்றவை எழில்மிகு கலை நயத்துடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
நவீனத் தொழில்நுட்பங்களுடன் கூடிய திரையரங்கு ஒன்றும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு பழந்தமிழர் வாழ்வியல், பழந்தமிழர் மருத்துவம், தமிழர் நீர்மேலாண்மை, ஆட்சித்திறன், போரியல் போன்ற குறும்படங்கள் திரையிட்டுக் காட்டப்டுகின்றன. இந்தப் படங்களை பார்த்துவிட்டு காட்சிக்கூடங்களில் உள்ள சிற்பங்கள் ஒவியங்களை பார்க்கும் போது அதன் சிறப்பு பன் மடங்கு கூடுதலாக புரியும்.


மரச்சிற்பங்களில் முதலில் கவர்ந்து இழுப்பது அற்புதமான வேலைப்பாடுகளுடன் அமைந்துள்ள கதவுதான், அதனைத் தொடர்ந்து காளை, அன்னம், கலைநயமிக்க துாண், யானை குதிரை இணைந்த வடிவம், கற்சங்கலி, பசுவுடன் ஆராய்ச்சி மணி ஆகிய கல் மற்றும் மரச்சிற்பங்கள்தான்.


39 வகையான ஆபரணம் அணிந்த மணிமேகலை ஒரு பக்கமும் அவரே மறுபக்கத்தில் அனைத்தையும் துறந்த துறவியாய் காணப்படும், ஒரே மரத்தில் உருவாக்கிய சிற்பம் மிக அருமை.

பொதுவாக நமது குழந்தைகளுக்கு பழந்தமிழர் வீரவரலாறு அவர்களது மருத்துவதிறன், நீர் மேலாண்மை, நெசவுத்ததொழில் நுட்பம், ஏர்மாடுகள், விருந்தோம்பல், போர்காட்சிகள் போன்றவைகளை எத்தனை நாள் எடுத்துச்சொன்னாலும் புரியாது இங்கு ஒரு நாள் அழைத்துச்சென்றால் எளிதாக அருமையாக புரிந்து கொள்வர்.
அத்துடன் சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களையும் தமிழ் வளர்த்த அவ்வை, தொல்காப்பியர், கபிலர் போன்றவர்களையும் அற்புதமான சிற்ப வடிவில் அறிமுகப்படுத்தலாம்.


Monday, February 15, 2016

இராமசந்திர கவிராயர் - புலம்பல் கவி

ரொம்பநாளைக்கு முன்னாலே ராமசந்திர கவிராயர் என்றொருவர்
இருந்தார்.
எல்லீசு துரை என்பவருடைய பெயரை நிச்சயம் கேள்விப்பட்டிருக்க 
மாட்டீர்கள். அவர் ஒரு வெள்ளைக்காரர். தமிழில் பாண்டித்தியம் பெற்றவர். அவர் ராமச்சந்திரக் கவிராயர் என்பவரிடம் தமிழை முறைப்படி கற்றார்.
ராமச்சந்திரக் கவிராயர் புகழ்வாய்ந்தவரோ என்னவோ அவர் பாடிய 
சில பாடல்கள் புகழ்வாய்ந்தவை. கெட்டதெல்லாம் ஒரேயடியாக
வந்து தொலைக்கும் என்று பாடிய பாடல் ஒன்று இருக்கிறது. அவரை
சரியாக ஆதரிப்போரில்லை. அவலமாக சில பாடல்களைப் பாடியுள்ளார்.
விரக்தியும், தன்னிரக்கமும் நிறைந்த கையறுநிலைப் பாடல்கள் அவை.
அந்த நிலையிலும் அவர் நகைச்சுவை உணர்வு குறையாமல் இருந்தார்.
பாக்குவெட்டியைப் பாடியுள்ள ஒரே ஆள் அவராகத்தானிருப்பார்.
பொடிடப்பியை மாம்பலக்கவிச்சிங்க நாவலர் பாடியிருக்கிறார்.
ராமச்சந்திர கவிராயருடைய பாக்குவெட்டியை யாரோ ஒளித்து 
வைத்துவிட்டார்கள்.
அதைத் தேடித்தேடியும் காணமுடியாத கவிராயர் அந்த பாக்கு
வெட்டியின் பெருமைகளையும் பயனையும் சிலாகித்துப் பிரலாபித்துப் 
பாடி, அத்தகைய பாக்குவெட்டியை யாராவது எடுத்தால் கொடுத்துவிடும்படி கெஞ்சியிருக்கிறார்.

விறகுதறிக்கக் கறிநறுக்க வெண்சோற்றுப்புக் கடகுவைக்கப்
பிறகு பிளவுகிடைத்ததென்றா னாலாறாகப் பிளந்துகொள்ளப்
பறகுபறகென்றே சொறியப் பதமாயிருந்த பாக்குவெட்டி
இறகுமுளைத்துப் போவதுண்டோ வெடுத்தீராயிற் கொடுப்பீரே!

பாக்குவெட்டி எதற்கெல்லாம் பயன்பட்டிருக்கிறது?

விறகைச் சிறிய துண்டுகளாக வெட்டிக்கொள்ள;
காய்கறி நறுக்க;
சோற்றுக்கு ஊற்றிக்கொள்ள குழம்பு ரசம் மோர் போன்றவைகூட இல்லாத 
நிலை; தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டோ வெறும் சோறாகவோ சாப்பிடும் 
நிலை. ஆனால் அதற்கும் போட்டுக்கொள்ள உப்பு இல்லை. ஆகவே பெட்டிக்கடையிலோ பலசரக்குக்கடையிலோ உப்புக்கு அடைமானமாக 
பாக்குவெட்டியை வைத்து உப்பு வாங்கிவரப் பயன்பட்டிருக்கிறது;
பாக்கு கிடைத்தால் அதனை நான்காகவோ ஆறாகவோ துண்டாக்கிப்
பிளந்துகொள்லலாம்;
முதுகு அரித்தால் முதுகை, 'பறகு பறகு' என்று பாக்குவெட்டியின் 
காம்புகளால் சொறிந்துகொள்ளலாம்; அதற்கு ஏற்றவகையில் அது பதமாக இருந்தது.
இப்படிப் பயனுள்ளதாக இருந்த பாக்குவெட்டிக்கு இறகு முளைத்துப் பறந்தா போய்விட்டது?
யாராவது எடுத்திருந்தால் அதனைத் திருப்பிக் கொடுங்கள்.

அன்புடன்

ஜெயபாரதி

https://groups.yahoo.com/neo/groups/agathiyar/conversations/topics/53639

பொருள் கொடுத்தால் போற்றிப் பாடுவதும் பொருள் கொடாவிடில் தூற்றிப் பாடுவதும் புலவர்களது இயல்பு என்பார்கள். சில சாதுப் புலவர்கள் தகுதி இல்லா தவரைப் பாடச் நேர்ந்ததற்காக சுயபச்சாதாபத்துடன் புலம்புவதும், இறைவனிடம் முறையிடுவதும் உண்டு. 

இராமச்சந்திரக் கவிராயருக்கு இப்படி நிறைய அனுபவம் உண்டு. பணம் படைத்த பலருக்குப் புலவர்களின் அருமையோ அவர்தம் கவிதைகளின் பெருமையோ தெரிவதில்லை. அவர்களுக்குப் பணம்தான் பெரிது. பணம் படைத்திருப்பதால் தாங்களே உயர்ந்தவர்கள் என்று அவர்களுக்கு எண்ணம். அதனால் அவர்கள் புலவர்களை மதிப்ப தில்லை. கவிஞர்கள் உதவி நாடி வந்து விட்டால் ஒரு சமயம் வெறும் கும்பிடு போட்டு அனுப்பி விடுவார்கள்; மற்றொரு சமயம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள்; வேறொரு சமயம் ஏதோ கணக்குப் போடுகிறவர்களைப் போல விரல்களை மடக்கிக் கொண்டு வாயால் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்; பிறிதொரு சமயமோ வேட்டைநாய் போலச் சீறி விழுவார்கள். இவர்கள் மனம் ஒத்து வரும்படி கவிகள் பாடி அவருக்கு அலுத்துப் போய்விட்டது. 'இப்படி நான் எத்தனை நாள் கயவர்களிடம் போய் அலைந்து திரிவது - திருப்பரங்குன்றில் வாழும் மூருகப் பெருமானே' என்று முறையிடுகிறார்: 

வணக்கம் வரும் சில நேரம், 
குமர! கண்ட 
வலிப்பு வரும் சில நேரம்; 
வலியச் செய்யக் 
கணக்கு வரும் சிலநேரம்; 
வேட்டைநாய் போல் 
கடிக்க வரும் சில நேரம்; 
கயவர்க்கெல்லாம் 
இணக்கம்வரும் படிதமிழைப் 
பாடிப் பாடி 
எத்தனை நாள் திரிந்து திரிந்(து) 
உழல்வேன், ஐயா? 
குணக்கடலே! அருட்கடலே! 
அசுர ரான 
குரைகடலை வென்ற பரங்- 
குன்றுளானே! 

( குமர - குமரக் கடவுளே. கண்ட வலிப்பு - கழுத்து வலிப்பு. அசுரரான குரைகடலை - அரக்கர்களன் கடல் போன்ற கூட்டத்தை. குரை - சப்திக்கும்.) 

பொதியமலைச் சாரலில் உள்ள பெரியம்மை கோவிலுக்கும் போய் இராமச்சந்திரக் கவிராயர் தன் தலை விதியை நொந்து கொண்டு புலம்புகிறார். ' புல்லுக் கட்டும், விறகும் சுமந்து பிழைத்தவர்கள் பூர்வபுண்ணிய வசத்தினால் இன்று சீமான்கள் ஆகி விட்டார்கள்.ஏராளமாக விளைந்த நெல்லை மூட்டையாகக் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பண மூட்டையும் சேர்ந்திருக்கிறது. அந்தஸ்தைக்காட்டிக் கொள்ள நீலக் கல்லில் கடுக்கனும் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சொல்லால் கவிதை கட்டும் புலவர்களைக் கண்டு விட்டால், பாய்ந்து கதவை அடைத்துக் கொள்ளுகிறார்கள். புலவரோடு மல்யுத்தம் நிகழ்த்த எதிரே வருகிறார்கள். இப்படிப் பட்ட மடையர்களைப் பாடி நான் காலம் தள்ளவா? இதுதான் என் தலை விதியா?' 

'புல்லுக் கட்டும் 
விறகும் சுமந்தபேர் 
பூர்வ காலத்துப் 
புண்ணிய வசத்தினால், 
நெல்லுக் கட்டும் 
பணக்கட்டும் கண்டபின் 
நீலக்கல்லில் 
கடுக்கனும் போடுவார்; 
சொல்லுக் கட்டும் 
புலவரைக் கண்டக்கால் 
தூரிப் பாய்ந்து 
கதவை அடைத்தெதிர் 
மல்லுக் கட்டும் 
மடையரைப் பாடவோ, 
மலயச் சாரலில் 
வாழ் பெரியம்மையே?' 

( தூரி - நெருங்கி, மலயம் - பொதிகைமலை.) 

இதே கவிராயர் ஒரு பிரபுவிடம் சென்றார். பலவாறாக அவனுக்கு ஏற்பில்லாத பல பெருமைகளை அவன் மீது ஏற்றிப் புகழ்ந்து பாடினார். அப்படியும் பயனில்லை. 'இல்லை' என்று அவன் கைவிரித்துவிட்ட சோகத்தைப் பாடுகிறார்: 

'கல்லாத ஒருவனை நான் கற்றாய் என்றேன்; 
காடுறையும் ஒருவனை நாடாள்வாய் என்றேன்; 
பொல்லாத ஒருவனை நான் நல்லாய் என்றேன்; 
போர் முகத்தை அறியானைப் புலியே என்றேன்; 
மல்லாரும் புயமென்றேன் சூம்பல் தோளை; 
வழங்காத கையனை நான் வள்ளல் என்றேன்; 
இல்லாது சொன்னேனுக்கு 'இல்லை' என்றான் 
யானும் என்றன் குற்றத்தால் ஏகின்றேனே!' 

அட்டாவதானம் சரவணப் பெருமாள் கவிராயர் என்றொரு புலவருக்கு நேர்ந்த அனுபவத்தை அவர் கவிநயத்துடனும் நகைச் சுவையுடனும் பாடியிருக்கிறார். 

பெருஞ்செல்வன் ஒருவன் ஒருநாள் தன் வீட்டில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் ஈயாத உலோபி. ஏழைகளையும் புலவர்க¨ளையும் அருகே அண்ட விட மாட்டான். அவனிடம் பொருட் செல்வம் இருந்ததே ஒழிய கல்விச் செல்வம் இல்லை. அவனைக் காண புலவர் வந்தார். அவர் புலவர் என்று அவனுக்குத் தெரியாது. அதனால் 'வாரும், நீர் யார்' என்று கேட்டுவிட்டான். அது கேட்ட புலவர் 'யான் வித்து வான்' என்றார். அதைக் கேட்டதும் அவனது உடல் மின்சாரம் தாக்கியதுபோல நடுங்கியது; வாய் குழறியது; உள்ளம் ஒடுங்கியது; மதிமோசம் வந்து விட்டதே என்று பதறினான்; மெல்ல சுதாரித்துக் கொண்டு 'நீர் வந்த காரியம் எது?' என்றான். புலவரிடம் பேச்சை வளர்க்க அவன் விரும்பவில்லை. பேச்சு வளர்ந்தால் இந்தப் பொல்லாத புலவர்கள் சொல்லால் மயக்கிப் பணம் பிடுங்கிவிடுவார்கள் என்று பயம். சுருக்கமாய்ப் பேசி அனுப்பி விட எண்ணினான். 

ஆனால் புலவர் அவ்வளவு எளிதில் பதில் சொல்லிவிடுவாரா? கடல் மடை திறந் தாற்போல் புகழுரைகளை அள்ளி வீசலானர். 'விண்ணுகில் காமதேனு என்றொரு பசு இருக்கிறது. அது கேட்டவர்க்கு எதையும் இல்லை என்னாது அளிக்கும் என்பார்கள். அத்தகைய - மண்ணுலகக் காமதேனு நீதான்! விண்ணுலகில் கற்பக விருட்சம் என்றொரு மரம் உண்டு. அதனடியில் நின்று என்ன கேட்டாலும் அது உடனே வழங்கும். நீ மண்ணுலகக் கற்பக விருட்சம்! தேவருலகில் சிந்தாமணி என்றொரு அரிய கல் உள்ளது. அது கேட்டதைக் கொடுக்கும் வள்ளல் தன்மை கொண்டது. அந்த சிந்தாமணி நீயே! அரிச்சந்திரன் என்ற மன்னன் சொன்ன சொல் தவறாதவன். நீயும் அவனைப் போல வாக்குத் தவறாதவன். இந்தக் காலத்து அரிச்சந்திரன் நீதான்!' என்றெல்லாம் புகழ்மொழிகளை எடுத்து விட்டார். இத்தகைய புகழ்மொழிக்கு மயங்காதிருக்கவும் முடியுமா? 

ஆனால் அவனது முகம் மகிழ்ச்சியைக் காட்டுவதற்குப் பதில் சிவந்தது. கண்கள் சினத்தால் சிவப்பேறியது. அவரது புகழுரைகளை எல்லா இகழுரைகளாகக் கருதினான். கோபம் கொப்பளிக்கப் புலவரை நோக்கி, 'யாரைப் பார்த்து மாடு, மரம், கல் என்று கூறினீர்?' என்று கேட்டான். 'அய்யா! நான் எங்கே தங்களை அப்படியெல்லாம் சொன்னேன்?' என்று அச்சத்துடன் கேட்டார். ' காமதேனு என்று அழைத்தீரே- மாடே என்று சொல்லாமல் சொல்கிறீரா? மரமே என்று சொல்லாமல் கற்பக விருட்சமே என்றீர். கல்லே என்று சொல்லாமல் சிந்தாமணியே என்றீர். நீர் குறிப்பினால் சொன்னதை நான் உணரமட்டேன் என்று நினத்தீரா? இதையாவது பொறுத்துக் கொள்ளலாம்- கடைசியாக ஒரு அவதூறு சொன்னீரே அதை மன்னிக்கவே முடியாது. அரிச்சந்திரன் என்றீரே எத்தைய இழிசொல் அது! அரிச்சந்திரன் போல நான் யாருக்காவது அடிமைத் தொழில் செய்தேனா? யார் கையில் என் மனைவியை விற்றேன்? அடாத சொல் சொன்னீரே? இந்த வசை தீருமோ?' என்று கடுமையாய்ப் பேசினான். 

'வாரும் நீர் யார் என்ன வித்துவான் என்னவும் 
மதிமோசம் வந்ததென்றே 
வாய் குழறி மெய்எலாம் நடுக்குற்று நீர் 
வந்த காரியம் எது எனச் 
சீருலாவிய காமதேனுவே தாருவே 
சிந்தாமணிக்கு நிகரே 
செப்புவனத்து அரிச்சந்திரனே எனலும் 
சினந்து இரு கணும் சிவந்தே 
யாரை நீர் மாடு கல் மரம் என்று சொன்னதும் 
அலால் அரிச்சந்திரன் என்றே 
அடாத சொல் சொன்னையே யார்க்கடிமையாகினேன் 
ஆர்கையில் பெண்டு விற்றேன் 
தீருமோ இந்தவசை என்றுரைசெய் வெகுகொடிய 
தீயரைப் பாடி நொந்தேன் 
திருமன்றுள் நடுநின்று நடம் ஒன்று புரிகின்ற 
தில்லை வாழ் நடராசனே`. 

என்று புலம்புகிறார் புலவர். 

இவையெல்லாம் இடைக்காலப் புலவர்களின் புலம்பல். நம் காலத்து நாயகர் ஒருவரின் புலம்பலைப் பார்க்கலமா? 

ஜெமினியின் ஔவையார் படத்துக்கு ஆரம்பத்தில் வசனம் எழுதியவர் பிரபல எழுத்தாளர் புதுமைப்பித்தன். அவரது நண்பரும் ஜெமினியின் கதை இலாகா பொறுப் பாளருமான கொத்தமங்கலம் சுப்புதான் அவரை அப்பணிக்கு திரு வாசனிடம் சிபாரிசு 
செய்தவர். புதுமைப்பித்தனின் பணிக்கான ஊதியமும் திருப்திகரமாக இல்லை; அதற்கான அங்கீகாரமும் கௌரவமாக இல்லை. யாரோ அது பற்றி புதுமைப்பித்தனிடம் கேட்டபோது எரிச்சலோடு புலம்பிய கவிதை இது: 

அவ்வை எனச் சொல்லி 
ஆள்விட்டுக் கூப்பிட்டு 
கவ்வக் கொடுத்தடித்தால் 
கட்டுமா - சவ்வாது 
பொட்டு வச்சுப் பூச்சணிந்து 
பூப்போல ஆடை கட்டும் 
மொட்டைத் தலையனையே 
கேளு. 

கொத்தமங்கலம் சுப்புவைப் பார்த்திராதவர்களுக்கு காட்டப்படும் ஒரு சின்ன சித்திரம் கசப்பின் முழுமையைக் காட்டுகிறதல்லவா! 

-மேலும் சொல்வேன். 

-வே.சபாநாயகம்.

http://ninaivu.blogspot.in/2004/09/8.html
பாமரன்  /  at  7:39 PM  /  கருத்துரை இடுக

ரொம்பநாளைக்கு முன்னாலே ராமசந்திர கவிராயர் என்றொருவர்
இருந்தார்.
எல்லீசு துரை என்பவருடைய பெயரை நிச்சயம் கேள்விப்பட்டிருக்க 
மாட்டீர்கள். அவர் ஒரு வெள்ளைக்காரர். தமிழில் பாண்டித்தியம் பெற்றவர். அவர் ராமச்சந்திரக் கவிராயர் என்பவரிடம் தமிழை முறைப்படி கற்றார்.
ராமச்சந்திரக் கவிராயர் புகழ்வாய்ந்தவரோ என்னவோ அவர் பாடிய 
சில பாடல்கள் புகழ்வாய்ந்தவை. கெட்டதெல்லாம் ஒரேயடியாக
வந்து தொலைக்கும் என்று பாடிய பாடல் ஒன்று இருக்கிறது. அவரை
சரியாக ஆதரிப்போரில்லை. அவலமாக சில பாடல்களைப் பாடியுள்ளார்.
விரக்தியும், தன்னிரக்கமும் நிறைந்த கையறுநிலைப் பாடல்கள் அவை.
அந்த நிலையிலும் அவர் நகைச்சுவை உணர்வு குறையாமல் இருந்தார்.
பாக்குவெட்டியைப் பாடியுள்ள ஒரே ஆள் அவராகத்தானிருப்பார்.
பொடிடப்பியை மாம்பலக்கவிச்சிங்க நாவலர் பாடியிருக்கிறார்.
ராமச்சந்திர கவிராயருடைய பாக்குவெட்டியை யாரோ ஒளித்து 
வைத்துவிட்டார்கள்.
அதைத் தேடித்தேடியும் காணமுடியாத கவிராயர் அந்த பாக்கு
வெட்டியின் பெருமைகளையும் பயனையும் சிலாகித்துப் பிரலாபித்துப் 
பாடி, அத்தகைய பாக்குவெட்டியை யாராவது எடுத்தால் கொடுத்துவிடும்படி கெஞ்சியிருக்கிறார்.

விறகுதறிக்கக் கறிநறுக்க வெண்சோற்றுப்புக் கடகுவைக்கப்
பிறகு பிளவுகிடைத்ததென்றா னாலாறாகப் பிளந்துகொள்ளப்
பறகுபறகென்றே சொறியப் பதமாயிருந்த பாக்குவெட்டி
இறகுமுளைத்துப் போவதுண்டோ வெடுத்தீராயிற் கொடுப்பீரே!

பாக்குவெட்டி எதற்கெல்லாம் பயன்பட்டிருக்கிறது?

விறகைச் சிறிய துண்டுகளாக வெட்டிக்கொள்ள;
காய்கறி நறுக்க;
சோற்றுக்கு ஊற்றிக்கொள்ள குழம்பு ரசம் மோர் போன்றவைகூட இல்லாத 
நிலை; தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டோ வெறும் சோறாகவோ சாப்பிடும் 
நிலை. ஆனால் அதற்கும் போட்டுக்கொள்ள உப்பு இல்லை. ஆகவே பெட்டிக்கடையிலோ பலசரக்குக்கடையிலோ உப்புக்கு அடைமானமாக 
பாக்குவெட்டியை வைத்து உப்பு வாங்கிவரப் பயன்பட்டிருக்கிறது;
பாக்கு கிடைத்தால் அதனை நான்காகவோ ஆறாகவோ துண்டாக்கிப்
பிளந்துகொள்லலாம்;
முதுகு அரித்தால் முதுகை, 'பறகு பறகு' என்று பாக்குவெட்டியின் 
காம்புகளால் சொறிந்துகொள்ளலாம்; அதற்கு ஏற்றவகையில் அது பதமாக இருந்தது.
இப்படிப் பயனுள்ளதாக இருந்த பாக்குவெட்டிக்கு இறகு முளைத்துப் பறந்தா போய்விட்டது?
யாராவது எடுத்திருந்தால் அதனைத் திருப்பிக் கொடுங்கள்.

அன்புடன்

ஜெயபாரதி

https://groups.yahoo.com/neo/groups/agathiyar/conversations/topics/53639

பொருள் கொடுத்தால் போற்றிப் பாடுவதும் பொருள் கொடாவிடில் தூற்றிப் பாடுவதும் புலவர்களது இயல்பு என்பார்கள். சில சாதுப் புலவர்கள் தகுதி இல்லா தவரைப் பாடச் நேர்ந்ததற்காக சுயபச்சாதாபத்துடன் புலம்புவதும், இறைவனிடம் முறையிடுவதும் உண்டு. 

இராமச்சந்திரக் கவிராயருக்கு இப்படி நிறைய அனுபவம் உண்டு. பணம் படைத்த பலருக்குப் புலவர்களின் அருமையோ அவர்தம் கவிதைகளின் பெருமையோ தெரிவதில்லை. அவர்களுக்குப் பணம்தான் பெரிது. பணம் படைத்திருப்பதால் தாங்களே உயர்ந்தவர்கள் என்று அவர்களுக்கு எண்ணம். அதனால் அவர்கள் புலவர்களை மதிப்ப தில்லை. கவிஞர்கள் உதவி நாடி வந்து விட்டால் ஒரு சமயம் வெறும் கும்பிடு போட்டு அனுப்பி விடுவார்கள்; மற்றொரு சமயம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள்; வேறொரு சமயம் ஏதோ கணக்குப் போடுகிறவர்களைப் போல விரல்களை மடக்கிக் கொண்டு வாயால் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்; பிறிதொரு சமயமோ வேட்டைநாய் போலச் சீறி விழுவார்கள். இவர்கள் மனம் ஒத்து வரும்படி கவிகள் பாடி அவருக்கு அலுத்துப் போய்விட்டது. 'இப்படி நான் எத்தனை நாள் கயவர்களிடம் போய் அலைந்து திரிவது - திருப்பரங்குன்றில் வாழும் மூருகப் பெருமானே' என்று முறையிடுகிறார்: 

வணக்கம் வரும் சில நேரம், 
குமர! கண்ட 
வலிப்பு வரும் சில நேரம்; 
வலியச் செய்யக் 
கணக்கு வரும் சிலநேரம்; 
வேட்டைநாய் போல் 
கடிக்க வரும் சில நேரம்; 
கயவர்க்கெல்லாம் 
இணக்கம்வரும் படிதமிழைப் 
பாடிப் பாடி 
எத்தனை நாள் திரிந்து திரிந்(து) 
உழல்வேன், ஐயா? 
குணக்கடலே! அருட்கடலே! 
அசுர ரான 
குரைகடலை வென்ற பரங்- 
குன்றுளானே! 

( குமர - குமரக் கடவுளே. கண்ட வலிப்பு - கழுத்து வலிப்பு. அசுரரான குரைகடலை - அரக்கர்களன் கடல் போன்ற கூட்டத்தை. குரை - சப்திக்கும்.) 

பொதியமலைச் சாரலில் உள்ள பெரியம்மை கோவிலுக்கும் போய் இராமச்சந்திரக் கவிராயர் தன் தலை விதியை நொந்து கொண்டு புலம்புகிறார். ' புல்லுக் கட்டும், விறகும் சுமந்து பிழைத்தவர்கள் பூர்வபுண்ணிய வசத்தினால் இன்று சீமான்கள் ஆகி விட்டார்கள்.ஏராளமாக விளைந்த நெல்லை மூட்டையாகக் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பண மூட்டையும் சேர்ந்திருக்கிறது. அந்தஸ்தைக்காட்டிக் கொள்ள நீலக் கல்லில் கடுக்கனும் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சொல்லால் கவிதை கட்டும் புலவர்களைக் கண்டு விட்டால், பாய்ந்து கதவை அடைத்துக் கொள்ளுகிறார்கள். புலவரோடு மல்யுத்தம் நிகழ்த்த எதிரே வருகிறார்கள். இப்படிப் பட்ட மடையர்களைப் பாடி நான் காலம் தள்ளவா? இதுதான் என் தலை விதியா?' 

'புல்லுக் கட்டும் 
விறகும் சுமந்தபேர் 
பூர்வ காலத்துப் 
புண்ணிய வசத்தினால், 
நெல்லுக் கட்டும் 
பணக்கட்டும் கண்டபின் 
நீலக்கல்லில் 
கடுக்கனும் போடுவார்; 
சொல்லுக் கட்டும் 
புலவரைக் கண்டக்கால் 
தூரிப் பாய்ந்து 
கதவை அடைத்தெதிர் 
மல்லுக் கட்டும் 
மடையரைப் பாடவோ, 
மலயச் சாரலில் 
வாழ் பெரியம்மையே?' 

( தூரி - நெருங்கி, மலயம் - பொதிகைமலை.) 

இதே கவிராயர் ஒரு பிரபுவிடம் சென்றார். பலவாறாக அவனுக்கு ஏற்பில்லாத பல பெருமைகளை அவன் மீது ஏற்றிப் புகழ்ந்து பாடினார். அப்படியும் பயனில்லை. 'இல்லை' என்று அவன் கைவிரித்துவிட்ட சோகத்தைப் பாடுகிறார்: 

'கல்லாத ஒருவனை நான் கற்றாய் என்றேன்; 
காடுறையும் ஒருவனை நாடாள்வாய் என்றேன்; 
பொல்லாத ஒருவனை நான் நல்லாய் என்றேன்; 
போர் முகத்தை அறியானைப் புலியே என்றேன்; 
மல்லாரும் புயமென்றேன் சூம்பல் தோளை; 
வழங்காத கையனை நான் வள்ளல் என்றேன்; 
இல்லாது சொன்னேனுக்கு 'இல்லை' என்றான் 
யானும் என்றன் குற்றத்தால் ஏகின்றேனே!' 

அட்டாவதானம் சரவணப் பெருமாள் கவிராயர் என்றொரு புலவருக்கு நேர்ந்த அனுபவத்தை அவர் கவிநயத்துடனும் நகைச் சுவையுடனும் பாடியிருக்கிறார். 

பெருஞ்செல்வன் ஒருவன் ஒருநாள் தன் வீட்டில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் ஈயாத உலோபி. ஏழைகளையும் புலவர்க¨ளையும் அருகே அண்ட விட மாட்டான். அவனிடம் பொருட் செல்வம் இருந்ததே ஒழிய கல்விச் செல்வம் இல்லை. அவனைக் காண புலவர் வந்தார். அவர் புலவர் என்று அவனுக்குத் தெரியாது. அதனால் 'வாரும், நீர் யார்' என்று கேட்டுவிட்டான். அது கேட்ட புலவர் 'யான் வித்து வான்' என்றார். அதைக் கேட்டதும் அவனது உடல் மின்சாரம் தாக்கியதுபோல நடுங்கியது; வாய் குழறியது; உள்ளம் ஒடுங்கியது; மதிமோசம் வந்து விட்டதே என்று பதறினான்; மெல்ல சுதாரித்துக் கொண்டு 'நீர் வந்த காரியம் எது?' என்றான். புலவரிடம் பேச்சை வளர்க்க அவன் விரும்பவில்லை. பேச்சு வளர்ந்தால் இந்தப் பொல்லாத புலவர்கள் சொல்லால் மயக்கிப் பணம் பிடுங்கிவிடுவார்கள் என்று பயம். சுருக்கமாய்ப் பேசி அனுப்பி விட எண்ணினான். 

ஆனால் புலவர் அவ்வளவு எளிதில் பதில் சொல்லிவிடுவாரா? கடல் மடை திறந் தாற்போல் புகழுரைகளை அள்ளி வீசலானர். 'விண்ணுகில் காமதேனு என்றொரு பசு இருக்கிறது. அது கேட்டவர்க்கு எதையும் இல்லை என்னாது அளிக்கும் என்பார்கள். அத்தகைய - மண்ணுலகக் காமதேனு நீதான்! விண்ணுலகில் கற்பக விருட்சம் என்றொரு மரம் உண்டு. அதனடியில் நின்று என்ன கேட்டாலும் அது உடனே வழங்கும். நீ மண்ணுலகக் கற்பக விருட்சம்! தேவருலகில் சிந்தாமணி என்றொரு அரிய கல் உள்ளது. அது கேட்டதைக் கொடுக்கும் வள்ளல் தன்மை கொண்டது. அந்த சிந்தாமணி நீயே! அரிச்சந்திரன் என்ற மன்னன் சொன்ன சொல் தவறாதவன். நீயும் அவனைப் போல வாக்குத் தவறாதவன். இந்தக் காலத்து அரிச்சந்திரன் நீதான்!' என்றெல்லாம் புகழ்மொழிகளை எடுத்து விட்டார். இத்தகைய புகழ்மொழிக்கு மயங்காதிருக்கவும் முடியுமா? 

ஆனால் அவனது முகம் மகிழ்ச்சியைக் காட்டுவதற்குப் பதில் சிவந்தது. கண்கள் சினத்தால் சிவப்பேறியது. அவரது புகழுரைகளை எல்லா இகழுரைகளாகக் கருதினான். கோபம் கொப்பளிக்கப் புலவரை நோக்கி, 'யாரைப் பார்த்து மாடு, மரம், கல் என்று கூறினீர்?' என்று கேட்டான். 'அய்யா! நான் எங்கே தங்களை அப்படியெல்லாம் சொன்னேன்?' என்று அச்சத்துடன் கேட்டார். ' காமதேனு என்று அழைத்தீரே- மாடே என்று சொல்லாமல் சொல்கிறீரா? மரமே என்று சொல்லாமல் கற்பக விருட்சமே என்றீர். கல்லே என்று சொல்லாமல் சிந்தாமணியே என்றீர். நீர் குறிப்பினால் சொன்னதை நான் உணரமட்டேன் என்று நினத்தீரா? இதையாவது பொறுத்துக் கொள்ளலாம்- கடைசியாக ஒரு அவதூறு சொன்னீரே அதை மன்னிக்கவே முடியாது. அரிச்சந்திரன் என்றீரே எத்தைய இழிசொல் அது! அரிச்சந்திரன் போல நான் யாருக்காவது அடிமைத் தொழில் செய்தேனா? யார் கையில் என் மனைவியை விற்றேன்? அடாத சொல் சொன்னீரே? இந்த வசை தீருமோ?' என்று கடுமையாய்ப் பேசினான். 

'வாரும் நீர் யார் என்ன வித்துவான் என்னவும் 
மதிமோசம் வந்ததென்றே 
வாய் குழறி மெய்எலாம் நடுக்குற்று நீர் 
வந்த காரியம் எது எனச் 
சீருலாவிய காமதேனுவே தாருவே 
சிந்தாமணிக்கு நிகரே 
செப்புவனத்து அரிச்சந்திரனே எனலும் 
சினந்து இரு கணும் சிவந்தே 
யாரை நீர் மாடு கல் மரம் என்று சொன்னதும் 
அலால் அரிச்சந்திரன் என்றே 
அடாத சொல் சொன்னையே யார்க்கடிமையாகினேன் 
ஆர்கையில் பெண்டு விற்றேன் 
தீருமோ இந்தவசை என்றுரைசெய் வெகுகொடிய 
தீயரைப் பாடி நொந்தேன் 
திருமன்றுள் நடுநின்று நடம் ஒன்று புரிகின்ற 
தில்லை வாழ் நடராசனே`. 

என்று புலம்புகிறார் புலவர். 

இவையெல்லாம் இடைக்காலப் புலவர்களின் புலம்பல். நம் காலத்து நாயகர் ஒருவரின் புலம்பலைப் பார்க்கலமா? 

ஜெமினியின் ஔவையார் படத்துக்கு ஆரம்பத்தில் வசனம் எழுதியவர் பிரபல எழுத்தாளர் புதுமைப்பித்தன். அவரது நண்பரும் ஜெமினியின் கதை இலாகா பொறுப் பாளருமான கொத்தமங்கலம் சுப்புதான் அவரை அப்பணிக்கு திரு வாசனிடம் சிபாரிசு 
செய்தவர். புதுமைப்பித்தனின் பணிக்கான ஊதியமும் திருப்திகரமாக இல்லை; அதற்கான அங்கீகாரமும் கௌரவமாக இல்லை. யாரோ அது பற்றி புதுமைப்பித்தனிடம் கேட்டபோது எரிச்சலோடு புலம்பிய கவிதை இது: 

அவ்வை எனச் சொல்லி 
ஆள்விட்டுக் கூப்பிட்டு 
கவ்வக் கொடுத்தடித்தால் 
கட்டுமா - சவ்வாது 
பொட்டு வச்சுப் பூச்சணிந்து 
பூப்போல ஆடை கட்டும் 
மொட்டைத் தலையனையே 
கேளு. 

கொத்தமங்கலம் சுப்புவைப் பார்த்திராதவர்களுக்கு காட்டப்படும் ஒரு சின்ன சித்திரம் கசப்பின் முழுமையைக் காட்டுகிறதல்லவா! 

-மேலும் சொல்வேன். 

-வே.சபாநாயகம்.

http://ninaivu.blogspot.in/2004/09/8.html

Thursday, October 1, 2015

ஏன் இத்தனைக் கடவுள்?

துறவியிடம் சீடன் ஒருவன், குருவே! இறைவன் ஒருவன் என்னும் பொழுது இந்து மதத்தில் இத்தனை கடவுள்கள் ஏன்? எனக்கேட்டான். சீடனே! நீ ஒருவனே! ஆனால், நீ அன்னைக்குப் பிள்ளை, பிள்ளைக்குத் தந்தை, பேரர்க்குப் பாட்டன். மாமிக்கு, மருமகன், மனைவிக்கும் கணவன், தம்பிக்கு அண்ணன் என உனக்கே இத்தனை வடிவம் இருக்கும்போது இறைவனுக்கேனப்பா இருக்கக்கூடாது? சீடன், உண்மையை உணர்ந்தான்
பாமரன்  /  at  8:19 AM  /  2 கருத்துரைகள்

துறவியிடம் சீடன் ஒருவன், குருவே! இறைவன் ஒருவன் என்னும் பொழுது இந்து மதத்தில் இத்தனை கடவுள்கள் ஏன்? எனக்கேட்டான். சீடனே! நீ ஒருவனே! ஆனால், நீ அன்னைக்குப் பிள்ளை, பிள்ளைக்குத் தந்தை, பேரர்க்குப் பாட்டன். மாமிக்கு, மருமகன், மனைவிக்கும் கணவன், தம்பிக்கு அண்ணன் என உனக்கே இத்தனை வடிவம் இருக்கும்போது இறைவனுக்கேனப்பா இருக்கக்கூடாது? சீடன், உண்மையை உணர்ந்தான்

மாணிக்கவாசகரின் பார்வையில் மனித பிறவிகள் ’எ’

ஒருவரின் பிறவிகளை ஏழு என்று குறிப்பிடுகிறார் மாணிக்கவாசகர். தேவர், மனிதர், விலங்கு, பறவை, ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, தாவரம் ஆகியவை யே ஏழுபிறவிகள்.

இதை




புல்லாகிப் பூண்டாகிப் புழுவாகி மரமாகி
பல்விருகமாகி, பறவையாய்ப், பாம்பாகிக்
கல்லாய், மனிதராய்ப் பேயாய் கணங்களாய்
வல்லசுரராகி முனிவராய்த்தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்ததுள்
எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமான்

என்று மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பல பிறவி எடுத்து இளைத்துவிட்டேன் என்று ஈசனிடம் கதறுகிறார்.
பாமரன்  /  at  7:27 AM  /  கருத்துரை இடுக

ஒருவரின் பிறவிகளை ஏழு என்று குறிப்பிடுகிறார் மாணிக்கவாசகர். தேவர், மனிதர், விலங்கு, பறவை, ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, தாவரம் ஆகியவை யே ஏழுபிறவிகள்.

இதை




புல்லாகிப் பூண்டாகிப் புழுவாகி மரமாகி
பல்விருகமாகி, பறவையாய்ப், பாம்பாகிக்
கல்லாய், மனிதராய்ப் பேயாய் கணங்களாய்
வல்லசுரராகி முனிவராய்த்தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்ததுள்
எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமான்

என்று மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். பல பிறவி எடுத்து இளைத்துவிட்டேன் என்று ஈசனிடம் கதறுகிறார்.

Tuesday, September 29, 2015

ஆஞ்சநேயரை சொல்லின் செல்வர் என அழைப்பது ஏன் தெரியுமா?

அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்ட ஆஞ்சநேயர், கண்டேன் சீதையை என்று ராமருக்கு பதிலளித்தார். சீதை உயிரோடும் கற்போடும் இருப்பதை ராமருக்கு தாமதம் இல்லாமல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதே அனுமனின் நோக்கம். எனவே கண்டேன் கற்பினுக்கு அணியை கண்களால் என்ற வார்த்தையை முதலில் சொல்லி விட்டு, பிறகு கற்புடன் இருப்பதையும், யார் சொன்னதையோ கேட்காமல், தன் கண்களால் பார்த்ததையும் உறுதிப்படுத்தினார். இதனால், அனுமனுக்கு சொல்லின் செல்வர் என்ற சிறப்பு பெயர் உண்டானது.

பார்த்தது சீதை தான் என்று அனுமனுக்கும் சந்தேகம் வரக் கூடாது, அனுமன் சீதையை தான் பார்த்தான் என்று இராமனும் நம்ப வேண்டும்.

தெளிவு படுத்தவது கம்பன். . .

சொல்லில் விளையாடுகிறான்.

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக !இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’என்று, அனுமன் பன்னுவான்;

கண்டனென் = நான் கண்டேன்

கற்பினுக்கு அணியை = கற்புக்கு அணிகலமாய் திகழும் சீதையை

கண்களால் = கண்களால். அது என்ன கண்களால் ? எல்லாரும்

கண்களால் தான் பார்ப்பார்கள். அது தான் முதல் வார்த்தையிலேயே சொல்லியாச்சே "கண்டெனன்" அப்படின்னு.

சொல்லுவது கம்பன்.

பயனிலாத சொல்லை சொல்லுவானா ?

அவள் கற்பின் அணி என்பதை அவளுடைய கண்களை கொண்டு நான் கண்டு கொண்டேன் என்று அர்த்தம்.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு போல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்

கண்டெனன் கற்பினுக்கு அணியினை (அவளின்) கண்களால் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

தெண் = தெளிந்த

திரை அலைகடல் = சுருள் சுருளாக அலைகளை கொண்ட கடல்

இலங்கைத் தென் நகர் = இலங்கை என்ற தெற்கில் உள்ள நகரில்

அண்டர் நாயக = தேவர்களின் நாயகனே

இனி, துறத்தி = இனி துறந்துவிடு

ஐயமும் = சந்தேகத்தையும்

பண்டு உள துயரும் = பழைய துயரையும்

என்று, அனுமன் பன்னுவான்; = என்று அனுமன் சொல்லுவான் 
பாமரன்  /  at  6:08 AM  /  1 கருத்துரை

அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்ட ஆஞ்சநேயர், கண்டேன் சீதையை என்று ராமருக்கு பதிலளித்தார். சீதை உயிரோடும் கற்போடும் இருப்பதை ராமருக்கு தாமதம் இல்லாமல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதே அனுமனின் நோக்கம். எனவே கண்டேன் கற்பினுக்கு அணியை கண்களால் என்ற வார்த்தையை முதலில் சொல்லி விட்டு, பிறகு கற்புடன் இருப்பதையும், யார் சொன்னதையோ கேட்காமல், தன் கண்களால் பார்த்ததையும் உறுதிப்படுத்தினார். இதனால், அனுமனுக்கு சொல்லின் செல்வர் என்ற சிறப்பு பெயர் உண்டானது.

பார்த்தது சீதை தான் என்று அனுமனுக்கும் சந்தேகம் வரக் கூடாது, அனுமன் சீதையை தான் பார்த்தான் என்று இராமனும் நம்ப வேண்டும்.

தெளிவு படுத்தவது கம்பன். . .

சொல்லில் விளையாடுகிறான்.

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக !இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’என்று, அனுமன் பன்னுவான்;

கண்டனென் = நான் கண்டேன்

கற்பினுக்கு அணியை = கற்புக்கு அணிகலமாய் திகழும் சீதையை

கண்களால் = கண்களால். அது என்ன கண்களால் ? எல்லாரும்

கண்களால் தான் பார்ப்பார்கள். அது தான் முதல் வார்த்தையிலேயே சொல்லியாச்சே "கண்டெனன்" அப்படின்னு.

சொல்லுவது கம்பன்.

பயனிலாத சொல்லை சொல்லுவானா ?

அவள் கற்பின் அணி என்பதை அவளுடைய கண்களை கொண்டு நான் கண்டு கொண்டேன் என்று அர்த்தம்.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு போல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்

கண்டெனன் கற்பினுக்கு அணியினை (அவளின்) கண்களால் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

தெண் = தெளிந்த

திரை அலைகடல் = சுருள் சுருளாக அலைகளை கொண்ட கடல்

இலங்கைத் தென் நகர் = இலங்கை என்ற தெற்கில் உள்ள நகரில்

அண்டர் நாயக = தேவர்களின் நாயகனே

இனி, துறத்தி = இனி துறந்துவிடு

ஐயமும் = சந்தேகத்தையும்

பண்டு உள துயரும் = பழைய துயரையும்

என்று, அனுமன் பன்னுவான்; = என்று அனுமன் சொல்லுவான் 

Sunday, September 6, 2015

எல்லாம், எங்கும், எதுவும் சிவமயமே!

குறுக்கும், நெடுக்குமாக, கைகளைப் பின்புறம் கட்டியவாறு, ஏதோ ஒரு தவிப்பிற்கு ஆட்பட்டவராய் நடந்துகொண்டிருந்தார் இயற்பகை. கொஞ்சம் விவகாரமான ஆள்தான், பெயருக்கு ஏற்றாற்போலவே தான் செய்கைகளும்! ‘எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்’ என்றோ ‘உலக வழக்கம்’ என்றோ எதையாவது சொல்லி, அவரை எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. ‘அந்தப் பக்கம் போகாதே’ என்று யாராவது எழுதி வைத்திருந்தால், ‘ஏன்? அந்தப் பக்கம் போனால் என்ன?’ என்று யாரையும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டார்; போகக்கூடாது என்று சொன்ன திசையில் போவார். போனால் என்ன நடக்கும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, எழுதி வைத்தவனை அழைத்துத் தட்டிக்கொடுப்பார்.

‘எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்பொருள் காண்பது அறிவு’ என்ற திருக்குறள் வாக்கிற்கேற்ப நடந்துகொள்வார். அப்பேர்ப்பட்டவர்க்கு இன்றைக்கு நடப்பது பெரும் புதிராக இருந்தது. அதிகாலையில் எழும் இயற்பகையார், இறைவனைத் தொழுது, பிறகு காலைக் கடன்கள் முடித்துக் குளித்து, நீறு பூசி, உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதுதற்கு அரியவனை பூஜை செய்யத் தொடங்குவார். ஒரு தேர்ந்த, கிரமமான பூஜையாக இருக்காது அது. அவரின் கண்ணீரால் அபிஷேகம், ததும்புகிற அன்பால், ‘ஐயா, என் அரனே, தேசனே, தேனார் அமுதே, மகாதேவரே...’ என்பதான அரற்றலாக மந்திரங்கள்... வெறும் அன்பு மட்டுமே பேரன்பிற்காக பூஜை செய்வதை இயற்பகையாரின் பூஜையிலே, வழிபாட்டிலே மட்டும்தான் காண முடியும்.

அடியார்க்கும், ஆண்டவர்க்கும் அன்பு செய்வதிலே பெரும் போட்டி இருக்கும் - இதுநாள்வரை யாரும், யாரையும் ஜெயிக்கவே முடியாமல்! ஆனந்தம், அவரின் வீடெங்கும் பரவியிருக்கும். அவரின் துணைவியாருக்கும், பூஜை முடிவதற்குள் ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் கரைபுரண்டோடுவதும் நிச்சயமே. வாழ்வதே சிதம்பர தேவரின் உமையொரு பாகனின் பூஜைக்காகத்தான் என்பதான வாழ்க்கை அவர்களுடையது. இதிலே பூஜை முடித்ததும், அவ்வூரில் தென்படுகிற சிவனடியாரை இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்து பாதபூஜை, அதாவது மகேஸ்வர பூஜை செய்வது. அவருக்கு தெண்டனிட்டு வணங்குவது.

அவருக்கு அமுது படைத்து, வேண்டுவன நல்கி, இறைவனே இதுகாணும் எங்களோடு இருந்தார் என்பதாக அவர்கள் காட்டும் ஞானத்தால் உண்டான பக்தி கேள்விப்படுகையிலேயே இத்தனை ஆனந்தம் என்றால், அனுபவிப்பவர்கள் எத்தனை பேறு பெற்றவர்கள்! ஆக, இயற்பகையார் தினமும் முதல் வேலையாக, ஒரு சிவனடியாரைத் தேடிப் பிடிப்பார். அவருக்கு வேண்டிய எல்லாப் பணிவிடைகளையும் செய்து, அவருக்கு அமுதிட்டு, அவருக்கு மிகவும் வேண்டிய ஏதேனும் ஒன்றைத் தானமாக ஈதல் என்பதைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். மற்றபடி எல்லோரையும்போல உழைப்பது, வாழ்வது எல்லாம் சிவனடியாருக்கு அன்னமிட்ட பின்பே. அது மட்டும் நடக்கவில்லையென்றால் ஒரு வாய்ச்சோறு இறங்காது அவருக்கு.

அவருக்கு மட்டுமல்ல; அவர்தம் துணைவியாருக்கும் கூடத்தான். மொத்தத்தில் சிவனடியாருக்குச் சேவை செய்யாத நாள் அவருக்குப் பெருந் துக்கம், வேதனைப் பெருக்கம்! வாழ்வே கேள்விக்குறி ஆகிப்போகிற துயரம்! ஆனால், இதுகாறும் அதுமாதிரி நடந்ததில்லை, யாரையாவது, எங்காவது காட்டி விடுவார் எம்பெருமான். ஆனால், இன்றைக்குச் சோதனையாய் எவரும் காணோம். அயர்ச்சி மேலிட்டது. லேசாக அச்சம் பிறந்தது. இன்றைக்கு எவருமே வராமல் போய்விடுவார்களோ என்ற கிலேசத்தில் உடல் வியர்த்தது. மனைவியைப் பார்த்தார். அவரும் இவரைப் பார்க்க, இருவர் கண்களிலும் நீர். கணவரின் வேதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் தம் மனைவி கண்ணீர் வடிக்க, சோதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் கண்ணீர் வடிக்க...

வெளியில் குரல் கேட்டது. மெல்லிய குரல்தான். ஆனால், தீர்க்கமான அழுத்தமான குரல். ‘தில்லை அம்பலவா போற்றி! திருச்சிற்றம்பலமே போற்றி’  என்பதான, சொல்வதற்கு மகா மதுரமாகிய சிவநாமத்தை யாரோ சொல்லிக்கொண்டு வீதியோடு செல்ல... பாய்ந்தார் இயற்பகை. விழிகள் வெறிகொண்டு தேடின. குரல் வந்த திக்கில் குவிந்தன. கண்களில் மழையாய் கண்ணீர் கொட்டியது. ‘சம்போ, சங்கரா! சாம்பசிவா’ என அரற்றிக்கொண்டே அங்கு நடந்துசென்றுகொண்டிருந்தார் ஒரு சிவனடியார். வாலிபப் பிரயம் முடிகிற தருணம் நல்ல சிவப்பு. ஓங்கு, தாங்கான தேகமெங்கும் வெண்ணீறு! சாந்தமான முகம்! உலகத்துக் கருணையை எல்லாம் ஒன்று தேக்கிய விழிகள்.

எப்போதும் புன்னகை, கண்டத்தில் உருத்திராக்கம், ஒற்றையாய், மேலாடையாய் ஒரு வெள்ளுடை கணுக்கால் தெரிகிறார்போல் ஒற்றைச் சுற்றாய்க் கட்டிய வேட்டி. இயற்பகை எட்டிக் கைபிடித்து, நிறுத்தினார் அந்தச் சிவனடியாரை. அவர் கால்களில் வேரற்ற மரமாய் விழுந்தார். நட்ட நடுத்தெருவில் போவார், வருவோரெல்லாம் பார்க்க, ஒரு நாய் திடுக்கிட்டு ‘வவ்‘வென்று குரல் கொடுத்து, ஒடுங்கி ஓரமாய் ஓடிப்போய் நின்றது. “ஐயா, என்ன இது’’ பதறிப் போனார் அச்சிவனடியார். “யாது செய்கிறீர்... யார் நீவிர்?’’ சிறிதாய் விகசித்த அதிர்ச்சியோடு அவர் குனிந்து இவரைத் தூக்கி நிறுத்த முயற்சித்தார்.

இயற்பகை முழந்தாளிட்டார். “தங்களைப் பார்த்தது பெரும்பாக்கியம். எந்தையும், நுந்தையுமாகிய ஏகன் அருள்! அடியேன் பெற்ற பாக்கியம் முழுமையாக வேண்டுமானால்...’’ என்று முச்சிரைக்க நிறுத்தினார். அடியார் புன்னகையோடு ஏறிட்டார். ‘எதுவாயினும் கேளப்பா‘ என்று அனுமதி தருகிற புன்னகை. “தேவரீர், எனது இல்லம் எழுந்தருளி, திருவமுது செய்தருள வேண்டும்.’’  “ஓ உனது வீட்டில் அடியேன் அன்னம் ஏற்க வேண்டுமா?’’ சிறிதே யோசித்து, இரு நிமிடங்கழித்து சம்மதமாய்த் தலையாட்டினார் அவர். உடம்பெங்கும் பூரிப்பு, அவரைத் தலைகுனிந்து தம் இல்லத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, இருப்பதிலேயே உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தைத் தேர்வு செய்து அதில் அவரை அமர வைத்ததும், வளைக்கரம் நீண்டது, குடிநீர்க் குவளையோடு.

வேய்ங்குழல் ஒலியாய் இயற்பகையாரின் மனைவியும் “சிவனடிச் சீர்பரவும் பெருந்தகையீர் வருக’’ என்றழைத்து, காலில் விழுந்து வணங்கி, ஆசி பெற்று சாப்பிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய புகுந்தார். ஆயிற்று, சிவனடியார் மிகுந்த திருப்தியோடு, அன்னம் ஏற்று, முடிக்க, அவர் கை, வாய் கழுவப் பாத்திரமும், நீர்க்குவளையும் தந்தார் அம்மையார். அவர் படுக்கப் பாயும், தலையணையும், விசிறியும், நீர்ச் செம்பும் வைத்தபிறகே, இவர்கள் சாப்பிட்டனர். “ஐயா, அமுதமென இனிக்க, மணக்க உணவு படைத்தீர். தில்லை அம்பலவாணர் எப்போதும் உமைக் காப்பார்’’ என்று அந்தச் சிவனடியார் கிளம்ப எத்தனிக்கையில், “பெரியீர்! சற்றே பொறுமையாய் இரும்’’ என்ற இயற்பகை மனைவியோடு சேர்ந்து காலில் விழுந்து வணங்கினார்.

பிறகு “அடியார் பெருமகனே! அன்னம் ஏற்றது மட்டும் போதாது. ஏதேனும் தாங்கள் அடியவனைக் கேட்க வேண்டும் நான் சர்வ நிச்சயமாக தருவேன்’’ என்று இயற்பகை திடமாக உரைத்தார். மனைவியும் கைக்கூப்பி ஆமோதித்தார். புருவம் சுருங்கிற்று வந்தவருக்கு, “யாம் கேட்பதையெல்லாம் உம்மால் தரமுடியாது இயற்பகையாரே.’’ “அப்படி இல்லை ஐயா, எப்பாடு பட்டேனும் தருவோம்.’’ “முடியாது, இயற்பகை, வீணாக அவஸ்தைப்படாதே.’’ சுட்டு விரல் நீட்டி எச்சரித்தவர், இயற்பகையின் மனைவியையும் பார்த்து சிரித்தார், கண்கள் மின்னி அடங்கின. “இல்லை அய்யா. அப்படிச் சொல்லக் கூடாது, நீங்கள் கண்டிப்பாக...’’ துடிப்போடு இயற்பகை சொல்ல... “உன் மனைவியை எனக்குத் தானமாக கொடு,’’ சிவனடியார் குரலில் நெருப்பு.

அவர் அமர்ந்திருந்த வீட்டுக் கூடமெங்கும் நெருப்பை அள்ளிக்கொட்டினாற்போல இருந்தது. இயற்பகையின் மனைவியின் முகம் நிறம் மாறிற்று. அவரின் பேச்சு கேட்ட மாத்திரத்திலேயே ‘இடி’யென முழங்கினார் இயற்பகை. “எம்பெருமானின் பெயரால் எமது மனைவியாகிய இவரை இப்போதே தத்தம் செய்கிறோம்.’’ சிவனடியாரின் உள்ளங்கைகளில் நீர் வார்த்து, மனைவியை அவருடைமை ஆக்கினார் இயற்பகை. ஒரு சலனமும் இல்லாமல், சொல்லப்போனால் ஆனந்தம் வழிகிற முகத்தோடு, அம்மையார் இயற்பகையை ஏறிட்டு நோக்க, அவர் கைக்கூப்பி வணங்கி, “சிவனடியாரொடு செல்வீராக’’ என்றவாரே வழியனுப்பினார். கணவன் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு ஏது? அந்த அம்மாள் சிவனடியாரின் பக்கத்தில் சென்று நின்றார். சிவனடியார் திகைத்துப் போனார்? என்ன இது அநியாயம்?

இது என்ன மாதிரியான பக்தி? பக்தியா அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமா? அடக் கடவுளே! இவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிந்துதான் செய்கிறானா? எத்தனையோ பித்தர்களை பார்த்தாகி விட்டது. இது சித்தத்தை சிவன் பால் வைத்த பித்தம் போலும்... சிவனடியார் “ஐ...யா...நீங்கள் செய்வது என்னவென்று...’’ என்று தயங்கியபடியே கேட்டார். “அறிந்து தான் செய்கிறோம்’’ இயற்பகை சிறிதும் சலனமில்லாமல் திடமாகத் தெரிவித்தார்! தெரிந்து செய்வது என்பது மனதின் பதிவுகளின் எல்லைக்கு உட்பட்டது. புத்தியோடு சம்பந்தப்பட்டது. அறிந்து செய்வது அனுபவத்தினால் உண்டாவது. ஒரு காரியத்தை பலகோணங்களிலும் அனுபவித்து உணர்வது.

“அறிந்து செய்ததா..?’’ சிவனடியாரின் வியப்பு இன்னமும் குறையவில்லை, இருப்பினும், சுதாரித்த வராய்க் கேட்டார் அவர். “எல்லாம் சரி, ஆனால், இந்த வீட்டை விட்டு நான் உன் மனைவியோடு போனால் உன் ஊர்க்காரர்களும், சுற்றத்தாரும் என்னை வெட்டிப்போட்டு விடுவார்கள் தெரியுமா?’’ இயற்பகையின் புருவம் உயர்ந்தது. “இந்த இயற்பகை இருக்கும் வரை அது நடவாது. அச்சம் வேண்டாம் அடியவரே. உருவிய வாளுடன் இயற்பகை ஊரெல்லை வரை உம்முடன் வருவான்.’’ பயணம் துவங்கியது. வானம் இருட்டியது. இனம் புரியாத இறுக்கம் சூழலில் படர்ந்தது. விஷயம் அறிந்து வந்த ஊர்க்காரர்கள், சுற்றத்தார்கள் வாள், வேல், ஈட்டியுடன் சிவனடியார் மீது பாய, இயற்பகையின் வாள் சீற்றம் கொண்டது. பெரும்புயலெனச் சீறியது.

எதிர்த்தோரின் தலைகள் உருண்டன. கை, கால்கள் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டன. குருதி வெள்ளம் எங்கும் சிதறிற்று. சாலையின் ஓரங்களில் நின்ற ஊர் மக்கள் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு, கதறலும், கண்ணீருமாய் அலறினர். “என்ன காரியமடா செய்கிறாய் இயற்பகை, பெயருக்கேற்றாற்போல, இயல்புக்கே பகையானாயே பாதகா’’ - எனும் கூக்குரல்கள், வீறிடல்கள். “எங்கே நடக்குமடா இந்த அநியாயம்? உன் வளர்ப்பில் எங்கே தவறு நடந்தது’’ என்பதாய் சுற்றத்தார் குமுறிக் குமுறி அழ ஆரம்பித்தனர். சண்டமாருதமாய், வெறி கொண்ட வேங்கையாய் நிற்காமல் போரிட்டு... ஊரின் எல்லை வந்தது. மயான அமைதி. சிவனடியார் மெல்லத் திரும்பினார். இயற்பகையைப் பார்த்தார்.

உடலெங்கும் குருதிக் கோலங்கள், வியர்வை ஆறுகள், புழுதிப்படலம்... கூற்றுவன் போன்ற கோலம்... சொன்ன சொல் காப்பாற்ற எதுவரினும் அஞ்சாத நெஞ்சம்.
திடுமென சிவனடியார் இரண்டடிப் பின் நகர்ந்தார். நின்ற நிலையில் அவரின் பிரகாசம் கூடிற்று. பேரொளியில் பிழம்பாகி நின்றார் அந்தச் சிவனடியார். ஒன்றாய் இருந்த ஒளிப்பிழம்பிற்குள் மகாதேவரும், உமையம்மையும், இடப வாகனத்தில்... எல்லாம் மலர்ந்தன. மலைத்தன. கருணை மழை வெள்ளம்போல் பொழிந்தது. அனுபவித்தறியாத ஒரு பேரன்பு எல்லோரையும் தாக்கிற்று. “இயற்பகை உமது பக்தியின் தீவிரத்தை உலகறியச் செய்யவே யாம் வந்தோம்.

உன் அன்பின் தன்மை ஈடில்லாதது. எப்போதும் எம்மோடு நீயும், நின் மனைவியும் இருக்கவே வருக.’’ என்றழைத்தது சிவம், எங்கும் சிவமயம், எல்லாம் சிவமயம்... அருள்மழை... இயற்பகை தயங்கினார். “ஐயனே! பிழை பொறுப்பீர். யான் வெட்டியெறிந்த சுற்றங்கள், ஊரார்கள் இவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு வருவதானால் சரி... இல்லையெனில் உம் புகழ்பாடித் துதித்து இங்கேயே வாழ்கிறேன்,’’ என்றார். “நீ பிடிவாதக்காரனாயிற்றே, சரி ஆகட்டும்’’ என்று பிடிவாதத்தை இயற்பகைக்குள்ளே விதைத்த பெருந்தகை திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். ஜோதிப்பிழம்பு பிரமாண்டமாய் மாற, இயற்பகையால் வெட்டி எறியப்பட்ட ஊரார், உறவினர், இயற்பகை, அவரது அருமை மனைவி எல்லோரும் அப்பிழம்பினுள் கலக்க...

மேற்சொன்ன இயற்பகை என்பவர் சிவனையே எண்ணி, சகலமும் சிவமாய்ப் பார்க்கும் மகா ஞானி. அவர் தம் மனைவி என்பது அவரது  மனதைக் குறிக்கும். சிவனடியாராக வந்த கோலம் மெய்ஞானியான, சத்குருவைக் குறிக்கும். ஆக, ஞான குருவாய் எழுந்தருளி, நம்மையும், இறைவனையும், பிரிக்கிற மனதை, துவைதத்தில் இருக்கிற மனதை தனக்கு தந்துவிடுமாறு கேட்கிறார். (குருநாதருக்கு உடல், பொருள், ஆவி இம்மூன்றையும் நற்சீடன் தத்தம் செய்தல் வேண்டும். இங்கே ‘பொருள்’ என்பது எல்லாவற்றையும் பொருளாகக் காட்டும் மனமே ஆகும்.) ஆக ஒவ்வொருவருடைய மனமே அவருடைய மனைவி. அதை, மனதை, தம்மிடம் கொடுக்குமாறு இறைவன் கேட்க மெய்யடியாராகிய இயற்பகை, ‘தன் மனம்’ என்கிற மனைவியை இறைவன் வசம் அளிக்கிறார்.

அவ்வாறு அளிப்பதை ஏற்காத மனதின் விருத்திகளாகிய கோபம், லோபம், மத, மாச்சர்யம், குரோதம், பாசம், அகங்கார, மமகாரங்களே இயற்பகையாரின் ஊர் மக்களாகவும், சொந்தக்காரர்களாகவும் இங்கு எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றை விவேகம், வைராக்கியம் எனும் வாளால் வெட்டி வீசுகிறார் இயற்பகை. எல்லாம் அறிந்த இறைவன், தன்னோடு சேர வருமாறு இயற்பகையும், அவரின் மனைவியையும் அழைக்க... “இயற்பகை மனதின் விருத்திகளாகிய 96 தத்துவங்களுக்கும் அருள்செய்து அவற்றையும், உன்னோடு சேர்ப்பாய் ஆயின் வருவேன்’’ என்கிறார். எல்லாம் சிவமயம் என்பதாகிறது இறைவனின் பெருங்கருணையால். இதுவே, ஞான அர்த்தம். இதை உணர்த்துவதே அடியார். நாயன்மார் வரலாறு. இதை ‘அத்யாத்ம பெரியபுராணம்’ என்பர்.
http://www.dinakaran.com/
- ஸ்ரீ கணேஷ்ஜி
 ஓவியங்கள்: ஜாய்  
பாமரன்  /  at  1:53 PM  /  கருத்துரை இடுக

குறுக்கும், நெடுக்குமாக, கைகளைப் பின்புறம் கட்டியவாறு, ஏதோ ஒரு தவிப்பிற்கு ஆட்பட்டவராய் நடந்துகொண்டிருந்தார் இயற்பகை. கொஞ்சம் விவகாரமான ஆள்தான், பெயருக்கு ஏற்றாற்போலவே தான் செய்கைகளும்! ‘எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்’ என்றோ ‘உலக வழக்கம்’ என்றோ எதையாவது சொல்லி, அவரை எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. ‘அந்தப் பக்கம் போகாதே’ என்று யாராவது எழுதி வைத்திருந்தால், ‘ஏன்? அந்தப் பக்கம் போனால் என்ன?’ என்று யாரையும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டார்; போகக்கூடாது என்று சொன்ன திசையில் போவார். போனால் என்ன நடக்கும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, எழுதி வைத்தவனை அழைத்துத் தட்டிக்கொடுப்பார்.

‘எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்பொருள் காண்பது அறிவு’ என்ற திருக்குறள் வாக்கிற்கேற்ப நடந்துகொள்வார். அப்பேர்ப்பட்டவர்க்கு இன்றைக்கு நடப்பது பெரும் புதிராக இருந்தது. அதிகாலையில் எழும் இயற்பகையார், இறைவனைத் தொழுது, பிறகு காலைக் கடன்கள் முடித்துக் குளித்து, நீறு பூசி, உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதுதற்கு அரியவனை பூஜை செய்யத் தொடங்குவார். ஒரு தேர்ந்த, கிரமமான பூஜையாக இருக்காது அது. அவரின் கண்ணீரால் அபிஷேகம், ததும்புகிற அன்பால், ‘ஐயா, என் அரனே, தேசனே, தேனார் அமுதே, மகாதேவரே...’ என்பதான அரற்றலாக மந்திரங்கள்... வெறும் அன்பு மட்டுமே பேரன்பிற்காக பூஜை செய்வதை இயற்பகையாரின் பூஜையிலே, வழிபாட்டிலே மட்டும்தான் காண முடியும்.

அடியார்க்கும், ஆண்டவர்க்கும் அன்பு செய்வதிலே பெரும் போட்டி இருக்கும் - இதுநாள்வரை யாரும், யாரையும் ஜெயிக்கவே முடியாமல்! ஆனந்தம், அவரின் வீடெங்கும் பரவியிருக்கும். அவரின் துணைவியாருக்கும், பூஜை முடிவதற்குள் ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் கரைபுரண்டோடுவதும் நிச்சயமே. வாழ்வதே சிதம்பர தேவரின் உமையொரு பாகனின் பூஜைக்காகத்தான் என்பதான வாழ்க்கை அவர்களுடையது. இதிலே பூஜை முடித்ததும், அவ்வூரில் தென்படுகிற சிவனடியாரை இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்து பாதபூஜை, அதாவது மகேஸ்வர பூஜை செய்வது. அவருக்கு தெண்டனிட்டு வணங்குவது.

அவருக்கு அமுது படைத்து, வேண்டுவன நல்கி, இறைவனே இதுகாணும் எங்களோடு இருந்தார் என்பதாக அவர்கள் காட்டும் ஞானத்தால் உண்டான பக்தி கேள்விப்படுகையிலேயே இத்தனை ஆனந்தம் என்றால், அனுபவிப்பவர்கள் எத்தனை பேறு பெற்றவர்கள்! ஆக, இயற்பகையார் தினமும் முதல் வேலையாக, ஒரு சிவனடியாரைத் தேடிப் பிடிப்பார். அவருக்கு வேண்டிய எல்லாப் பணிவிடைகளையும் செய்து, அவருக்கு அமுதிட்டு, அவருக்கு மிகவும் வேண்டிய ஏதேனும் ஒன்றைத் தானமாக ஈதல் என்பதைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். மற்றபடி எல்லோரையும்போல உழைப்பது, வாழ்வது எல்லாம் சிவனடியாருக்கு அன்னமிட்ட பின்பே. அது மட்டும் நடக்கவில்லையென்றால் ஒரு வாய்ச்சோறு இறங்காது அவருக்கு.

அவருக்கு மட்டுமல்ல; அவர்தம் துணைவியாருக்கும் கூடத்தான். மொத்தத்தில் சிவனடியாருக்குச் சேவை செய்யாத நாள் அவருக்குப் பெருந் துக்கம், வேதனைப் பெருக்கம்! வாழ்வே கேள்விக்குறி ஆகிப்போகிற துயரம்! ஆனால், இதுகாறும் அதுமாதிரி நடந்ததில்லை, யாரையாவது, எங்காவது காட்டி விடுவார் எம்பெருமான். ஆனால், இன்றைக்குச் சோதனையாய் எவரும் காணோம். அயர்ச்சி மேலிட்டது. லேசாக அச்சம் பிறந்தது. இன்றைக்கு எவருமே வராமல் போய்விடுவார்களோ என்ற கிலேசத்தில் உடல் வியர்த்தது. மனைவியைப் பார்த்தார். அவரும் இவரைப் பார்க்க, இருவர் கண்களிலும் நீர். கணவரின் வேதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் தம் மனைவி கண்ணீர் வடிக்க, சோதனை பொறுக்க மாட்டாமல் அவர் கண்ணீர் வடிக்க...

வெளியில் குரல் கேட்டது. மெல்லிய குரல்தான். ஆனால், தீர்க்கமான அழுத்தமான குரல். ‘தில்லை அம்பலவா போற்றி! திருச்சிற்றம்பலமே போற்றி’  என்பதான, சொல்வதற்கு மகா மதுரமாகிய சிவநாமத்தை யாரோ சொல்லிக்கொண்டு வீதியோடு செல்ல... பாய்ந்தார் இயற்பகை. விழிகள் வெறிகொண்டு தேடின. குரல் வந்த திக்கில் குவிந்தன. கண்களில் மழையாய் கண்ணீர் கொட்டியது. ‘சம்போ, சங்கரா! சாம்பசிவா’ என அரற்றிக்கொண்டே அங்கு நடந்துசென்றுகொண்டிருந்தார் ஒரு சிவனடியார். வாலிபப் பிரயம் முடிகிற தருணம் நல்ல சிவப்பு. ஓங்கு, தாங்கான தேகமெங்கும் வெண்ணீறு! சாந்தமான முகம்! உலகத்துக் கருணையை எல்லாம் ஒன்று தேக்கிய விழிகள்.

எப்போதும் புன்னகை, கண்டத்தில் உருத்திராக்கம், ஒற்றையாய், மேலாடையாய் ஒரு வெள்ளுடை கணுக்கால் தெரிகிறார்போல் ஒற்றைச் சுற்றாய்க் கட்டிய வேட்டி. இயற்பகை எட்டிக் கைபிடித்து, நிறுத்தினார் அந்தச் சிவனடியாரை. அவர் கால்களில் வேரற்ற மரமாய் விழுந்தார். நட்ட நடுத்தெருவில் போவார், வருவோரெல்லாம் பார்க்க, ஒரு நாய் திடுக்கிட்டு ‘வவ்‘வென்று குரல் கொடுத்து, ஒடுங்கி ஓரமாய் ஓடிப்போய் நின்றது. “ஐயா, என்ன இது’’ பதறிப் போனார் அச்சிவனடியார். “யாது செய்கிறீர்... யார் நீவிர்?’’ சிறிதாய் விகசித்த அதிர்ச்சியோடு அவர் குனிந்து இவரைத் தூக்கி நிறுத்த முயற்சித்தார்.

இயற்பகை முழந்தாளிட்டார். “தங்களைப் பார்த்தது பெரும்பாக்கியம். எந்தையும், நுந்தையுமாகிய ஏகன் அருள்! அடியேன் பெற்ற பாக்கியம் முழுமையாக வேண்டுமானால்...’’ என்று முச்சிரைக்க நிறுத்தினார். அடியார் புன்னகையோடு ஏறிட்டார். ‘எதுவாயினும் கேளப்பா‘ என்று அனுமதி தருகிற புன்னகை. “தேவரீர், எனது இல்லம் எழுந்தருளி, திருவமுது செய்தருள வேண்டும்.’’  “ஓ உனது வீட்டில் அடியேன் அன்னம் ஏற்க வேண்டுமா?’’ சிறிதே யோசித்து, இரு நிமிடங்கழித்து சம்மதமாய்த் தலையாட்டினார் அவர். உடம்பெங்கும் பூரிப்பு, அவரைத் தலைகுனிந்து தம் இல்லத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, இருப்பதிலேயே உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தைத் தேர்வு செய்து அதில் அவரை அமர வைத்ததும், வளைக்கரம் நீண்டது, குடிநீர்க் குவளையோடு.

வேய்ங்குழல் ஒலியாய் இயற்பகையாரின் மனைவியும் “சிவனடிச் சீர்பரவும் பெருந்தகையீர் வருக’’ என்றழைத்து, காலில் விழுந்து வணங்கி, ஆசி பெற்று சாப்பிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய புகுந்தார். ஆயிற்று, சிவனடியார் மிகுந்த திருப்தியோடு, அன்னம் ஏற்று, முடிக்க, அவர் கை, வாய் கழுவப் பாத்திரமும், நீர்க்குவளையும் தந்தார் அம்மையார். அவர் படுக்கப் பாயும், தலையணையும், விசிறியும், நீர்ச் செம்பும் வைத்தபிறகே, இவர்கள் சாப்பிட்டனர். “ஐயா, அமுதமென இனிக்க, மணக்க உணவு படைத்தீர். தில்லை அம்பலவாணர் எப்போதும் உமைக் காப்பார்’’ என்று அந்தச் சிவனடியார் கிளம்ப எத்தனிக்கையில், “பெரியீர்! சற்றே பொறுமையாய் இரும்’’ என்ற இயற்பகை மனைவியோடு சேர்ந்து காலில் விழுந்து வணங்கினார்.

பிறகு “அடியார் பெருமகனே! அன்னம் ஏற்றது மட்டும் போதாது. ஏதேனும் தாங்கள் அடியவனைக் கேட்க வேண்டும் நான் சர்வ நிச்சயமாக தருவேன்’’ என்று இயற்பகை திடமாக உரைத்தார். மனைவியும் கைக்கூப்பி ஆமோதித்தார். புருவம் சுருங்கிற்று வந்தவருக்கு, “யாம் கேட்பதையெல்லாம் உம்மால் தரமுடியாது இயற்பகையாரே.’’ “அப்படி இல்லை ஐயா, எப்பாடு பட்டேனும் தருவோம்.’’ “முடியாது, இயற்பகை, வீணாக அவஸ்தைப்படாதே.’’ சுட்டு விரல் நீட்டி எச்சரித்தவர், இயற்பகையின் மனைவியையும் பார்த்து சிரித்தார், கண்கள் மின்னி அடங்கின. “இல்லை அய்யா. அப்படிச் சொல்லக் கூடாது, நீங்கள் கண்டிப்பாக...’’ துடிப்போடு இயற்பகை சொல்ல... “உன் மனைவியை எனக்குத் தானமாக கொடு,’’ சிவனடியார் குரலில் நெருப்பு.

அவர் அமர்ந்திருந்த வீட்டுக் கூடமெங்கும் நெருப்பை அள்ளிக்கொட்டினாற்போல இருந்தது. இயற்பகையின் மனைவியின் முகம் நிறம் மாறிற்று. அவரின் பேச்சு கேட்ட மாத்திரத்திலேயே ‘இடி’யென முழங்கினார் இயற்பகை. “எம்பெருமானின் பெயரால் எமது மனைவியாகிய இவரை இப்போதே தத்தம் செய்கிறோம்.’’ சிவனடியாரின் உள்ளங்கைகளில் நீர் வார்த்து, மனைவியை அவருடைமை ஆக்கினார் இயற்பகை. ஒரு சலனமும் இல்லாமல், சொல்லப்போனால் ஆனந்தம் வழிகிற முகத்தோடு, அம்மையார் இயற்பகையை ஏறிட்டு நோக்க, அவர் கைக்கூப்பி வணங்கி, “சிவனடியாரொடு செல்வீராக’’ என்றவாரே வழியனுப்பினார். கணவன் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு ஏது? அந்த அம்மாள் சிவனடியாரின் பக்கத்தில் சென்று நின்றார். சிவனடியார் திகைத்துப் போனார்? என்ன இது அநியாயம்?

இது என்ன மாதிரியான பக்தி? பக்தியா அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமா? அடக் கடவுளே! இவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிந்துதான் செய்கிறானா? எத்தனையோ பித்தர்களை பார்த்தாகி விட்டது. இது சித்தத்தை சிவன் பால் வைத்த பித்தம் போலும்... சிவனடியார் “ஐ...யா...நீங்கள் செய்வது என்னவென்று...’’ என்று தயங்கியபடியே கேட்டார். “அறிந்து தான் செய்கிறோம்’’ இயற்பகை சிறிதும் சலனமில்லாமல் திடமாகத் தெரிவித்தார்! தெரிந்து செய்வது என்பது மனதின் பதிவுகளின் எல்லைக்கு உட்பட்டது. புத்தியோடு சம்பந்தப்பட்டது. அறிந்து செய்வது அனுபவத்தினால் உண்டாவது. ஒரு காரியத்தை பலகோணங்களிலும் அனுபவித்து உணர்வது.

“அறிந்து செய்ததா..?’’ சிவனடியாரின் வியப்பு இன்னமும் குறையவில்லை, இருப்பினும், சுதாரித்த வராய்க் கேட்டார் அவர். “எல்லாம் சரி, ஆனால், இந்த வீட்டை விட்டு நான் உன் மனைவியோடு போனால் உன் ஊர்க்காரர்களும், சுற்றத்தாரும் என்னை வெட்டிப்போட்டு விடுவார்கள் தெரியுமா?’’ இயற்பகையின் புருவம் உயர்ந்தது. “இந்த இயற்பகை இருக்கும் வரை அது நடவாது. அச்சம் வேண்டாம் அடியவரே. உருவிய வாளுடன் இயற்பகை ஊரெல்லை வரை உம்முடன் வருவான்.’’ பயணம் துவங்கியது. வானம் இருட்டியது. இனம் புரியாத இறுக்கம் சூழலில் படர்ந்தது. விஷயம் அறிந்து வந்த ஊர்க்காரர்கள், சுற்றத்தார்கள் வாள், வேல், ஈட்டியுடன் சிவனடியார் மீது பாய, இயற்பகையின் வாள் சீற்றம் கொண்டது. பெரும்புயலெனச் சீறியது.

எதிர்த்தோரின் தலைகள் உருண்டன. கை, கால்கள் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டன. குருதி வெள்ளம் எங்கும் சிதறிற்று. சாலையின் ஓரங்களில் நின்ற ஊர் மக்கள் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு, கதறலும், கண்ணீருமாய் அலறினர். “என்ன காரியமடா செய்கிறாய் இயற்பகை, பெயருக்கேற்றாற்போல, இயல்புக்கே பகையானாயே பாதகா’’ - எனும் கூக்குரல்கள், வீறிடல்கள். “எங்கே நடக்குமடா இந்த அநியாயம்? உன் வளர்ப்பில் எங்கே தவறு நடந்தது’’ என்பதாய் சுற்றத்தார் குமுறிக் குமுறி அழ ஆரம்பித்தனர். சண்டமாருதமாய், வெறி கொண்ட வேங்கையாய் நிற்காமல் போரிட்டு... ஊரின் எல்லை வந்தது. மயான அமைதி. சிவனடியார் மெல்லத் திரும்பினார். இயற்பகையைப் பார்த்தார்.

உடலெங்கும் குருதிக் கோலங்கள், வியர்வை ஆறுகள், புழுதிப்படலம்... கூற்றுவன் போன்ற கோலம்... சொன்ன சொல் காப்பாற்ற எதுவரினும் அஞ்சாத நெஞ்சம்.
திடுமென சிவனடியார் இரண்டடிப் பின் நகர்ந்தார். நின்ற நிலையில் அவரின் பிரகாசம் கூடிற்று. பேரொளியில் பிழம்பாகி நின்றார் அந்தச் சிவனடியார். ஒன்றாய் இருந்த ஒளிப்பிழம்பிற்குள் மகாதேவரும், உமையம்மையும், இடப வாகனத்தில்... எல்லாம் மலர்ந்தன. மலைத்தன. கருணை மழை வெள்ளம்போல் பொழிந்தது. அனுபவித்தறியாத ஒரு பேரன்பு எல்லோரையும் தாக்கிற்று. “இயற்பகை உமது பக்தியின் தீவிரத்தை உலகறியச் செய்யவே யாம் வந்தோம்.

உன் அன்பின் தன்மை ஈடில்லாதது. எப்போதும் எம்மோடு நீயும், நின் மனைவியும் இருக்கவே வருக.’’ என்றழைத்தது சிவம், எங்கும் சிவமயம், எல்லாம் சிவமயம்... அருள்மழை... இயற்பகை தயங்கினார். “ஐயனே! பிழை பொறுப்பீர். யான் வெட்டியெறிந்த சுற்றங்கள், ஊரார்கள் இவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு வருவதானால் சரி... இல்லையெனில் உம் புகழ்பாடித் துதித்து இங்கேயே வாழ்கிறேன்,’’ என்றார். “நீ பிடிவாதக்காரனாயிற்றே, சரி ஆகட்டும்’’ என்று பிடிவாதத்தை இயற்பகைக்குள்ளே விதைத்த பெருந்தகை திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். ஜோதிப்பிழம்பு பிரமாண்டமாய் மாற, இயற்பகையால் வெட்டி எறியப்பட்ட ஊரார், உறவினர், இயற்பகை, அவரது அருமை மனைவி எல்லோரும் அப்பிழம்பினுள் கலக்க...

மேற்சொன்ன இயற்பகை என்பவர் சிவனையே எண்ணி, சகலமும் சிவமாய்ப் பார்க்கும் மகா ஞானி. அவர் தம் மனைவி என்பது அவரது  மனதைக் குறிக்கும். சிவனடியாராக வந்த கோலம் மெய்ஞானியான, சத்குருவைக் குறிக்கும். ஆக, ஞான குருவாய் எழுந்தருளி, நம்மையும், இறைவனையும், பிரிக்கிற மனதை, துவைதத்தில் இருக்கிற மனதை தனக்கு தந்துவிடுமாறு கேட்கிறார். (குருநாதருக்கு உடல், பொருள், ஆவி இம்மூன்றையும் நற்சீடன் தத்தம் செய்தல் வேண்டும். இங்கே ‘பொருள்’ என்பது எல்லாவற்றையும் பொருளாகக் காட்டும் மனமே ஆகும்.) ஆக ஒவ்வொருவருடைய மனமே அவருடைய மனைவி. அதை, மனதை, தம்மிடம் கொடுக்குமாறு இறைவன் கேட்க மெய்யடியாராகிய இயற்பகை, ‘தன் மனம்’ என்கிற மனைவியை இறைவன் வசம் அளிக்கிறார்.

அவ்வாறு அளிப்பதை ஏற்காத மனதின் விருத்திகளாகிய கோபம், லோபம், மத, மாச்சர்யம், குரோதம், பாசம், அகங்கார, மமகாரங்களே இயற்பகையாரின் ஊர் மக்களாகவும், சொந்தக்காரர்களாகவும் இங்கு எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றை விவேகம், வைராக்கியம் எனும் வாளால் வெட்டி வீசுகிறார் இயற்பகை. எல்லாம் அறிந்த இறைவன், தன்னோடு சேர வருமாறு இயற்பகையும், அவரின் மனைவியையும் அழைக்க... “இயற்பகை மனதின் விருத்திகளாகிய 96 தத்துவங்களுக்கும் அருள்செய்து அவற்றையும், உன்னோடு சேர்ப்பாய் ஆயின் வருவேன்’’ என்கிறார். எல்லாம் சிவமயம் என்பதாகிறது இறைவனின் பெருங்கருணையால். இதுவே, ஞான அர்த்தம். இதை உணர்த்துவதே அடியார். நாயன்மார் வரலாறு. இதை ‘அத்யாத்ம பெரியபுராணம்’ என்பர்.
http://www.dinakaran.com/
- ஸ்ரீ கணேஷ்ஜி
 ஓவியங்கள்: ஜாய்  

வலக்காற்றும் பெருமழையும்

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வினரான நம் பழந்தமிழர், இயற்கையின் கூறுபாடுகளைப் பெருமளவில் அறிந்திருந்தனர். கோள்கள், விண்மீன்கள் பற்றியும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்

என்பதை,




""செஞ்ஞா யிற்றுச் செலவும்

அஞ் ஞாயிற்றுப் பரிப்பும்

பரிப்புச் சூழ்ந்த மண்டிலமும்

வளி திரிதரு திசையும்

வறிது நிலைஇய காயமும் என்றிவை

சென்றளந்து அறிந்தோர் போல'' (புறம்-30)



என்கிறது புறநானூற்றுப் பாடல். குறிப்பாக, காற்றின் திசை பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பது பத்துப்பாட்டில் உள்ள சில பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். நெடுநல்வாடை என்ற இலக்கியம் மழைபொழியும் காட்சியுடன்தான் தொடங்குகிறது.



""வையகம் பணிப்ப வலனேர்பு வளைஇப்

பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென''



"மழைவெள்ளம் பெருகி ஓடுகிறது. இந்த வையகம் குளிரும்படி தான் கிடந்த மலையை மேகம் வலமாகச் சூழ்ந்து மழைபொழிகிறது' என்பது இதன் பொருள். உரையாசிரியர் பெரும்புலவர் பொ.வே.சோமசுந்தரனார் "வலன் ஏர்பு' என்பதற்கு, "காற்று வலமாகச் சூழ்ந்து மேகம் எழுமாயின் மழை மிகும்' என்று குறிப்புரை எழுதியுள்ளார்.



""மலைநாறிய வியன்ஞாலத்து

வலமாதிரத்தான் வளிகொட்ப''

""மழைதொழில் உதவ மாதிரங் கொழுக்க''

என மதுரைக்காஞ்சி (4-10) கூறுகிறது. வலப்புறமாக வீசும் காற்றினால் திசைகள் கொழுக்கும்படி பெருமழை பொழியும் என்ற குறிப்பு இங்குக் காணப்படுகிறது. வானத்தில் வலமாகக் காற்று சுழன்று வருவதால் "மேகம் பெய்தல் தொழிலை வேண்டும் காலத்தே தரும்' என்பது பொருள்.



""பாடிமிழ் பணிக்கடல் பருகி வலனேர்பு

கோடு கொண் டெழுந்த கொடுஞ்செல வெழிலி

பெரும் பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை''

(முல்லை 4-6)



என முல்லைப்பாட்டும் கூறுகிறது. கடலில் இருந்து வலமாகச் சுழன்று எழும் மேகம் பெரும் மழையாகப் பொழிந்தது என்பது இதன் கருத்து. வலப்புறமாகச் சுழன்று காற்று வீசினால் பெருமழை பொழியும் என்பது மூன்று நூல்களிலும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

வடக்கிலிருந்து வீசுவது வாடை; தெற்கிலிருந்து வீசுவது தென்றல்; கிழக்கிலிருந்து வீசுவது கொண்டல்; மேற்கிலிருந்து வீசுவது மேலைக்காற்று என, காற்றின் திசைக்கு ஏற்பப் பெயர் வைத்து வழங்கிய பழந்தமிழர், வலமாகச் சுழன்று வீசும் காற்றினால் மழைமிகும் என்று கூறியிருப்பது - இன்றைய வானியல் அறிஞர் ஆராய வேண்டிய செய்தி.

-புலவர் ஜோ.தெய்வநீதி (Dinamani)
பாமரன்  /  at  1:45 PM  /  கருத்துரை இடுக

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வினரான நம் பழந்தமிழர், இயற்கையின் கூறுபாடுகளைப் பெருமளவில் அறிந்திருந்தனர். கோள்கள், விண்மீன்கள் பற்றியும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்

என்பதை,




""செஞ்ஞா யிற்றுச் செலவும்

அஞ் ஞாயிற்றுப் பரிப்பும்

பரிப்புச் சூழ்ந்த மண்டிலமும்

வளி திரிதரு திசையும்

வறிது நிலைஇய காயமும் என்றிவை

சென்றளந்து அறிந்தோர் போல'' (புறம்-30)



என்கிறது புறநானூற்றுப் பாடல். குறிப்பாக, காற்றின் திசை பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பது பத்துப்பாட்டில் உள்ள சில பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். நெடுநல்வாடை என்ற இலக்கியம் மழைபொழியும் காட்சியுடன்தான் தொடங்குகிறது.



""வையகம் பணிப்ப வலனேர்பு வளைஇப்

பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென''



"மழைவெள்ளம் பெருகி ஓடுகிறது. இந்த வையகம் குளிரும்படி தான் கிடந்த மலையை மேகம் வலமாகச் சூழ்ந்து மழைபொழிகிறது' என்பது இதன் பொருள். உரையாசிரியர் பெரும்புலவர் பொ.வே.சோமசுந்தரனார் "வலன் ஏர்பு' என்பதற்கு, "காற்று வலமாகச் சூழ்ந்து மேகம் எழுமாயின் மழை மிகும்' என்று குறிப்புரை எழுதியுள்ளார்.



""மலைநாறிய வியன்ஞாலத்து

வலமாதிரத்தான் வளிகொட்ப''

""மழைதொழில் உதவ மாதிரங் கொழுக்க''

என மதுரைக்காஞ்சி (4-10) கூறுகிறது. வலப்புறமாக வீசும் காற்றினால் திசைகள் கொழுக்கும்படி பெருமழை பொழியும் என்ற குறிப்பு இங்குக் காணப்படுகிறது. வானத்தில் வலமாகக் காற்று சுழன்று வருவதால் "மேகம் பெய்தல் தொழிலை வேண்டும் காலத்தே தரும்' என்பது பொருள்.



""பாடிமிழ் பணிக்கடல் பருகி வலனேர்பு

கோடு கொண் டெழுந்த கொடுஞ்செல வெழிலி

பெரும் பெயல் பொழிந்த சிறுபுன் மாலை''

(முல்லை 4-6)



என முல்லைப்பாட்டும் கூறுகிறது. கடலில் இருந்து வலமாகச் சுழன்று எழும் மேகம் பெரும் மழையாகப் பொழிந்தது என்பது இதன் கருத்து. வலப்புறமாகச் சுழன்று காற்று வீசினால் பெருமழை பொழியும் என்பது மூன்று நூல்களிலும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

வடக்கிலிருந்து வீசுவது வாடை; தெற்கிலிருந்து வீசுவது தென்றல்; கிழக்கிலிருந்து வீசுவது கொண்டல்; மேற்கிலிருந்து வீசுவது மேலைக்காற்று என, காற்றின் திசைக்கு ஏற்பப் பெயர் வைத்து வழங்கிய பழந்தமிழர், வலமாகச் சுழன்று வீசும் காற்றினால் மழைமிகும் என்று கூறியிருப்பது - இன்றைய வானியல் அறிஞர் ஆராய வேண்டிய செய்தி.

-புலவர் ஜோ.தெய்வநீதி (Dinamani)

Monday, August 3, 2015

ஓஷோ சொன்ன கதை: திருடன் அடைந்த புத்தநிலை

பவுத்த ஞானி நாகார்ஜூனர் பரிநிர்வாணமாக, ஒரேயொரு மரப்பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் வாழ்ந்தவர். அவரை பேரரசர்களும் அரசிகளும் போற்றினர்.

அவர் ஒருமுறை தலைநகரத்துக்குச் சென்றபோது, நாட்டின் அரசி, அவரது கால்களைப் பணிந்து, நீங்கள் வைத்திருக்கும் மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தைப் பார்த்து எனக்கு மிகுந்த சங்கடமாக இருக்கிறது. நீங்கள் ஞானிகளுக்கெல்லாம் ஞானி. உங்களுக்குப் பரிசளிப்பதற்காகவே நான் தங்கத்தில் செய்த திருவோட்டைப் பரிசளிக்கிறேன். வைரங்களும் வைடூரியங்களும் பதிக்கப்பட்ட பாத்திரம் அது. தயவுசெய்து எனது பரிசை மறுதலிக்காதீர் என்றார்.

நாகார்ஜூனர் அந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொண்டார். ராணிக்கோ அதிர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. நாகார்ஜூனர், தனது மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தை அரசிக்குக் கொடுத்து இதை வைத்துக்கொள் என்று ஆணையிட்டார்.

நாகார்ஜூனா அந்தப் பொன்னாலான திருவோட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார். அதன் மகத்துவத்தைக் கூர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்த நாகார்ஜூனரின் தங்கப் பாத்திரத்தை ஒரு திருடன் பார்த்தான். அவன் தந்திரமும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்த தேசமே வியக்கும் திருடன்.

தூக்கி எறியப்பட்ட பொன் திருவோடு

அந்தத் திருடன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

“ எத்தனை அரிதான பரிசு இது. வைரம், வைடூரியம் எல்லாம் பதித்த பிச்சைப்பாத்திரம் . எனது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ அழகிய பொருட்களைப் பார்த்துள்ளேன். ஆனால் இதுபோன்ற அபூர்வத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. இந்த நிர்வாணத் துறவியால் இதை எப்படிப் பாதுக்காக்க முடியும். யாரோ ஒருவருக்குப் போகப்போவதை நானே திருடினால் என்ன?” என்று நினைத்தான்.

நாகார்ஜூனரை அந்தத் திருடன் பின்தொடர்ந்தான். நாகார்ஜூனருக்குத் தன்னைத் தொடரும் திருடனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. நாகார்ஜூனர் ஒரு பாழடைந்த கோயிலை அடைந்தார். அதற்கு சரியான கூரையும் இல்லை. கதவுகளும் இல்லை. பல சுவர்கள் குட்டிச்சுவர்களாக இருந்தன.

திருடன் கோயிலுக்கு வெளியே காத்திருந்தான். சில மணி நேரங்களிலேயே பொன்னாலான பாத்திரம் தன் கைவசப்பட்டு விடும் என்று நினைத்தான். திருடன் ஆசைப்பட்ட பொன்னாலான பாத்திரம் கோயிலுக்கு வெளியே தொப்பென்று வந்து விழுந்தது. திருடனுக்கோ அதிர்ச்சி.

நாகார்ஜூனர்தான் அந்த திருவோட்டை எறிந்திருந்தார். திருடனால் நம்பவே முடியவில்லை. இந்தத் துறவிக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா என்று திருடன் நினைத்தான். அவன் திருடர்களிலேயே பலே திருடன். கவுரவமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணினான். நாகார்ஜூனரிடம் சென்று, “ ஐயா, உங்களிடம் எனது நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்வளவு அரிதான, விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொருளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டீர்களே. உங்களது கால்களை நான் தொட்டு வணங்க ஆசைப்படுகிறேன்” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் சொன்னார். “உள்ளே வா. நான் அந்த பிச்சைப் பாத்திரத்தை வெளியே தூக்கிப்போட்டதனால்தான் நீ உள்ளே வர முடிந்தது.” என்றார்.

திருடன் விதித்த நிபந்தனை

அந்தத் திருடனுக்கு அவர் சொன்னது புரியவில்லை. அவன் நாகார்ஜூனரை உற்றுப் பார்த்தான். அவரது அமைதியை, அவரது ஆனந்த மனோநிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு விந்தையாக இருந்தது. “ஐயா, உங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாக உள்ளது. உங்களைப் போன்ற ஒருவரை நான் பார்த்ததேயில்லை. எவ்வளவு நிம்மதியுடன் இருக்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒருமையை அடைவதற்கு எனக்கு சாத்தியம் உண்டா. உங்களது தனித்துவத்தையும், கருணையையும், விடுபட்ட நிலையையும் அடைவது எப்படி?” என்று கேட்டான். அத்துடன் ஒரு நிபந்தனையையும் திருடன் விதித்தான்.

“இதுவரை பார்த்த துறவிகள் அத்தனை பேரும் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலை நிறுத்தச் சொல்லியுள்ளனர். ஆன்மிக ரீதியாக என்னால் வளர்ச்சியடைய முடியாததற்குக் காரணம் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலே என்றும் சொல்லியுள்ளனர். அதை மட்டும் என்னிடம் சொல்லாதீர்கள். என்னால் அதை நிறுத்தவே முடியாது. அதுதான் என்னுடைய இயற்கை என்று கருதுகிறேன்.” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் அந்தத் திருடனுக்குப் பதிலளித்தார். “இதுவரை நீ உண்மையான ஒரு துறவியைக் கூடப் பார்க்கவில்லையென்றே நான் சொல்வேன். அவர்கள் அனைவரும் முன்னாள் திருடர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படியில்லையெனில் அவர்கள் ஏன் உன்னுடைய தொழில் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்? நீ திருட்டை விடவேண்டாம். உன்னால் முடிந்ததை எவ்வளவு திறனுடன் செய்ய முடியுமோ அதைத் தொடர்ந்து செய். ஒரு தொழிலில் நிபுணத்துவம் அடைவது நல்லதும்கூட” என்றார்.

நன்றாகத் திருடு

திருடனுக்கு மகத்தான அதிர்ச்சி. “என்ன மனிதர் நீங்கள். நல்லது எது? தீமை எது என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டாமா?” என்று கேட்டான்.

“இது சரி, இது தவறு என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன். நீ திருட விரும்பினால் திருடு. ஆனால் அதைச் செய்யும்போது விழிப்புடன் கவனி. நள்ளிரவில் திருடச் செல்லும்போது மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் கதவுகளையும், பூட்டுகளையும் திற. அப்படியும் உன்னால் திருட முடிந்தால் அதே விழிப்புணர்வுடன் இரு. ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு வா.” என்றார்.

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தத் திருடன் வந்தான். நாகார்ஜூனரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சன்னியாச தீட்சை அளிக்க வேண்டும் என்று நாகார்ஜூனரிடம் கோரினான்.

“திருட்டுத் தொழில் என்ன ஆனது?” என்று கேட்டார் நாகார்ஜூனர்.

“ நீங்கள் தந்திரமான ஆள். என்னால் முடிந்தவரை இருந்துபார்த்தேன். நான் விழிப்புடன் இருக்கும்போது என்னால் திருடவே முடியவில்லை. விழிப்புடன் இருக்கும்போது நான் திருடும் செயல் மொத்தமும் முட்டாள்தனமாகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் உள்ளது. நான் என்ன செய்கிறேன், எதற்காக செய்கிறேன், நாளை நான் இறந்துபோய்விட்டால் இந்தச் சொத்தையெல்லாம் இப்படிச் சேர்த்து என்ன பயன்? என் தேவைக்கு மேலே நான் சம்பாதித்துவிட்டேன் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஏழு நாட்களும் திருடச் சென்ற வீடுகளிலிருந்து வெறும் கையோடு திரும்பினேன். விழிப்புடன் இருப்பதை மிகவும் அழகாக உணர்கிறேன். அதை முதல்முறையாக ருசிக்கிறேன். அது மிகவும் சின்ன ருசிதான். அப்போதுதான் நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய சுவையை அறிந்தவர் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள் நிர்வாணமாக இருந்தாலும் இந்த உலகின் அரசன் நீங்கள்தான் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள்தான் உண்மையான தங்கம். நாங்கள் இதுவரை பொய்யான தங்கத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தேன்” என்றான்.

அந்தத் திருடன் நாகார்ஜூனரின் சீடனானான். புத்த நிலையை அடைந்தான்.

நன்றி: தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் (http://tamil.thehindu.com)
பாமரன்  /  at  8:31 AM  /  1 கருத்துரை

பவுத்த ஞானி நாகார்ஜூனர் பரிநிர்வாணமாக, ஒரேயொரு மரப்பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் வாழ்ந்தவர். அவரை பேரரசர்களும் அரசிகளும் போற்றினர்.

அவர் ஒருமுறை தலைநகரத்துக்குச் சென்றபோது, நாட்டின் அரசி, அவரது கால்களைப் பணிந்து, நீங்கள் வைத்திருக்கும் மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தைப் பார்த்து எனக்கு மிகுந்த சங்கடமாக இருக்கிறது. நீங்கள் ஞானிகளுக்கெல்லாம் ஞானி. உங்களுக்குப் பரிசளிப்பதற்காகவே நான் தங்கத்தில் செய்த திருவோட்டைப் பரிசளிக்கிறேன். வைரங்களும் வைடூரியங்களும் பதிக்கப்பட்ட பாத்திரம் அது. தயவுசெய்து எனது பரிசை மறுதலிக்காதீர் என்றார்.

நாகார்ஜூனர் அந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொண்டார். ராணிக்கோ அதிர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. நாகார்ஜூனர், தனது மரப்பிச்சைப்பாத்திரத்தை அரசிக்குக் கொடுத்து இதை வைத்துக்கொள் என்று ஆணையிட்டார்.

நாகார்ஜூனா அந்தப் பொன்னாலான திருவோட்டை வாங்கி வைத்துக்கொண்டார். அதன் மகத்துவத்தைக் கூர்ந்து கூடப் பார்க்கவில்லை. அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்த நாகார்ஜூனரின் தங்கப் பாத்திரத்தை ஒரு திருடன் பார்த்தான். அவன் தந்திரமும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்த தேசமே வியக்கும் திருடன்.

தூக்கி எறியப்பட்ட பொன் திருவோடு

அந்தத் திருடன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

“ எத்தனை அரிதான பரிசு இது. வைரம், வைடூரியம் எல்லாம் பதித்த பிச்சைப்பாத்திரம் . எனது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ அழகிய பொருட்களைப் பார்த்துள்ளேன். ஆனால் இதுபோன்ற அபூர்வத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. இந்த நிர்வாணத் துறவியால் இதை எப்படிப் பாதுக்காக்க முடியும். யாரோ ஒருவருக்குப் போகப்போவதை நானே திருடினால் என்ன?” என்று நினைத்தான்.

நாகார்ஜூனரை அந்தத் திருடன் பின்தொடர்ந்தான். நாகார்ஜூனருக்குத் தன்னைத் தொடரும் திருடனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. நாகார்ஜூனர் ஒரு பாழடைந்த கோயிலை அடைந்தார். அதற்கு சரியான கூரையும் இல்லை. கதவுகளும் இல்லை. பல சுவர்கள் குட்டிச்சுவர்களாக இருந்தன.

திருடன் கோயிலுக்கு வெளியே காத்திருந்தான். சில மணி நேரங்களிலேயே பொன்னாலான பாத்திரம் தன் கைவசப்பட்டு விடும் என்று நினைத்தான். திருடன் ஆசைப்பட்ட பொன்னாலான பாத்திரம் கோயிலுக்கு வெளியே தொப்பென்று வந்து விழுந்தது. திருடனுக்கோ அதிர்ச்சி.

நாகார்ஜூனர்தான் அந்த திருவோட்டை எறிந்திருந்தார். திருடனால் நம்பவே முடியவில்லை. இந்தத் துறவிக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா என்று திருடன் நினைத்தான். அவன் திருடர்களிலேயே பலே திருடன். கவுரவமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணினான். நாகார்ஜூனரிடம் சென்று, “ ஐயா, உங்களிடம் எனது நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டும். இவ்வளவு அரிதான, விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொருளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டீர்களே. உங்களது கால்களை நான் தொட்டு வணங்க ஆசைப்படுகிறேன்” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் சொன்னார். “உள்ளே வா. நான் அந்த பிச்சைப் பாத்திரத்தை வெளியே தூக்கிப்போட்டதனால்தான் நீ உள்ளே வர முடிந்தது.” என்றார்.

திருடன் விதித்த நிபந்தனை

அந்தத் திருடனுக்கு அவர் சொன்னது புரியவில்லை. அவன் நாகார்ஜூனரை உற்றுப் பார்த்தான். அவரது அமைதியை, அவரது ஆனந்த மனோநிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு விந்தையாக இருந்தது. “ஐயா, உங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாக உள்ளது. உங்களைப் போன்ற ஒருவரை நான் பார்த்ததேயில்லை. எவ்வளவு நிம்மதியுடன் இருக்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒருமையை அடைவதற்கு எனக்கு சாத்தியம் உண்டா. உங்களது தனித்துவத்தையும், கருணையையும், விடுபட்ட நிலையையும் அடைவது எப்படி?” என்று கேட்டான். அத்துடன் ஒரு நிபந்தனையையும் திருடன் விதித்தான்.

“இதுவரை பார்த்த துறவிகள் அத்தனை பேரும் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலை நிறுத்தச் சொல்லியுள்ளனர். ஆன்மிக ரீதியாக என்னால் வளர்ச்சியடைய முடியாததற்குக் காரணம் என்னுடைய திருட்டுத் தொழிலே என்றும் சொல்லியுள்ளனர். அதை மட்டும் என்னிடம் சொல்லாதீர்கள். என்னால் அதை நிறுத்தவே முடியாது. அதுதான் என்னுடைய இயற்கை என்று கருதுகிறேன்.” என்றான்.

நாகார்ஜூனர் அந்தத் திருடனுக்குப் பதிலளித்தார். “இதுவரை நீ உண்மையான ஒரு துறவியைக் கூடப் பார்க்கவில்லையென்றே நான் சொல்வேன். அவர்கள் அனைவரும் முன்னாள் திருடர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படியில்லையெனில் அவர்கள் ஏன் உன்னுடைய தொழில் பற்றி கவலைப்பட வேண்டும்? நீ திருட்டை விடவேண்டாம். உன்னால் முடிந்ததை எவ்வளவு திறனுடன் செய்ய முடியுமோ அதைத் தொடர்ந்து செய். ஒரு தொழிலில் நிபுணத்துவம் அடைவது நல்லதும்கூட” என்றார்.

நன்றாகத் திருடு

திருடனுக்கு மகத்தான அதிர்ச்சி. “என்ன மனிதர் நீங்கள். நல்லது எது? தீமை எது என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டாமா?” என்று கேட்டான்.

“இது சரி, இது தவறு என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன். நீ திருட விரும்பினால் திருடு. ஆனால் அதைச் செய்யும்போது விழிப்புடன் கவனி. நள்ளிரவில் திருடச் செல்லும்போது மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் கதவுகளையும், பூட்டுகளையும் திற. அப்படியும் உன்னால் திருட முடிந்தால் அதே விழிப்புணர்வுடன் இரு. ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு வா.” என்றார்.

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தத் திருடன் வந்தான். நாகார்ஜூனரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சன்னியாச தீட்சை அளிக்க வேண்டும் என்று நாகார்ஜூனரிடம் கோரினான்.

“திருட்டுத் தொழில் என்ன ஆனது?” என்று கேட்டார் நாகார்ஜூனர்.

“ நீங்கள் தந்திரமான ஆள். என்னால் முடிந்தவரை இருந்துபார்த்தேன். நான் விழிப்புடன் இருக்கும்போது என்னால் திருடவே முடியவில்லை. விழிப்புடன் இருக்கும்போது நான் திருடும் செயல் மொத்தமும் முட்டாள்தனமாகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் உள்ளது. நான் என்ன செய்கிறேன், எதற்காக செய்கிறேன், நாளை நான் இறந்துபோய்விட்டால் இந்தச் சொத்தையெல்லாம் இப்படிச் சேர்த்து என்ன பயன்? என் தேவைக்கு மேலே நான் சம்பாதித்துவிட்டேன் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஏழு நாட்களும் திருடச் சென்ற வீடுகளிலிருந்து வெறும் கையோடு திரும்பினேன். விழிப்புடன் இருப்பதை மிகவும் அழகாக உணர்கிறேன். அதை முதல்முறையாக ருசிக்கிறேன். அது மிகவும் சின்ன ருசிதான். அப்போதுதான் நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய சுவையை அறிந்தவர் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள் நிர்வாணமாக இருந்தாலும் இந்த உலகின் அரசன் நீங்கள்தான் என்று உணர்ந்தேன். நீங்கள்தான் உண்மையான தங்கம். நாங்கள் இதுவரை பொய்யான தங்கத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம் என்பதை உணர்ந்தேன்” என்றான்.

அந்தத் திருடன் நாகார்ஜூனரின் சீடனானான். புத்த நிலையை அடைந்தான்.

நன்றி: தி இந்து தமிழ் நாளிதழ் (http://tamil.thehindu.com)

தொகைச் சொல் - விரித்தெழுதுதல் - தமிழிலக்கணம் அறிவோம்

பல கூறுகள் உள் அடங்கிய ஒரு சொல் தொகைச்சொல். ஒரு சொல்லின் கீழ் அடங்கும், வரையறுக்கப் பட்ட சில சொற்கள், தொகைச் சொற்கள் எனப்படும்.
தொகைச்சொல் என்றவுடன் வேற்றுமைத் தொகை ,வினைத்தொகை ,உவமைத்தொகை  என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். தொகை என்னும் சொல்லுக்கு தொகுத்தல் என்று பொருள். தொகுத்து எழுதப்படும் சொல் தொகைச் சொல் எனப்படுகிறது.

உதாரணமாக முத்தமிழ் என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்வோம். இதனை பிரித்து எழுது என்று மாணவர்களுக்கு உரைக்கும் பொழுது மூன்று+தமிழ் என்று எழுதுவர். ஆனால் ( அதனுள் உள்ள பொருளை ) விரித்தெழுது என்று கூறும்போது இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத்தமிழ் என்று எழுதுவர்...
இவ்வாறான தொகைச் சொற்கள் தமிழில் பல உண்டு. தமிழிலக்கியங்களில் மட்டுமன்றி தமிழ் திரையிசைப்பாடல்களிலும், பேச்சு வழக்கிலும் இத்தொகைச் சொற்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றை அடையாளம் கண்டு கொள்ள இதோ சில எடுத்துகாட்டுகள்...

இருவினை  -  நல்வினை, தீவினை; தன்வினை, பிறவினை
இருதிணை   - உயர்திணை, அஃறிணை; அகத்திணை, புறத்திணை.
முத்தமிழ்  - இயல், இசை, நாடகம்.
முப்பால் – அறம்,பொருள், இன்பம்.
மூவிடம்  -  தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை.
மூவேந்தர்    - சேரர், சோழர், பாண்டியர்.
முக்கனி      -     மா, பலா, வாழை.
நாற்றிசை  - கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு.
நானிலம்  -  குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல்.
ஐந்திணை  - குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை.
ஐம்பால்  - ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால்.
ஐம்புலன்   - தொடு உணர்வு, உண்ணல், உயிர்த்தல், காணல், கேட்டல்.
ஐம்பொறி- மெய், வாய், மூக்கு, கண், செவி.
ஐம்பூதம்  - நிலம், நீர், காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு.
அறுசுவை-  இனிப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, உப்பு,, காரம்.










உங்களுக்கு தெரிந்தவற்றையும் உரைக்கலாம் கருத்துரைப் பெட்டியில்....

பாமரன்  /  at  7:26 AM  /  கருத்துரை இடுக

பல கூறுகள் உள் அடங்கிய ஒரு சொல் தொகைச்சொல். ஒரு சொல்லின் கீழ் அடங்கும், வரையறுக்கப் பட்ட சில சொற்கள், தொகைச் சொற்கள் எனப்படும்.
தொகைச்சொல் என்றவுடன் வேற்றுமைத் தொகை ,வினைத்தொகை ,உவமைத்தொகை  என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். தொகை என்னும் சொல்லுக்கு தொகுத்தல் என்று பொருள். தொகுத்து எழுதப்படும் சொல் தொகைச் சொல் எனப்படுகிறது.

உதாரணமாக முத்தமிழ் என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்வோம். இதனை பிரித்து எழுது என்று மாணவர்களுக்கு உரைக்கும் பொழுது மூன்று+தமிழ் என்று எழுதுவர். ஆனால் ( அதனுள் உள்ள பொருளை ) விரித்தெழுது என்று கூறும்போது இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத்தமிழ் என்று எழுதுவர்...
இவ்வாறான தொகைச் சொற்கள் தமிழில் பல உண்டு. தமிழிலக்கியங்களில் மட்டுமன்றி தமிழ் திரையிசைப்பாடல்களிலும், பேச்சு வழக்கிலும் இத்தொகைச் சொற்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றை அடையாளம் கண்டு கொள்ள இதோ சில எடுத்துகாட்டுகள்...

இருவினை  -  நல்வினை, தீவினை; தன்வினை, பிறவினை
இருதிணை   - உயர்திணை, அஃறிணை; அகத்திணை, புறத்திணை.
முத்தமிழ்  - இயல், இசை, நாடகம்.
முப்பால் – அறம்,பொருள், இன்பம்.
மூவிடம்  -  தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை.
மூவேந்தர்    - சேரர், சோழர், பாண்டியர்.
முக்கனி      -     மா, பலா, வாழை.
நாற்றிசை  - கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு.
நானிலம்  -  குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல்.
ஐந்திணை  - குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை.
ஐம்பால்  - ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால்.
ஐம்புலன்   - தொடு உணர்வு, உண்ணல், உயிர்த்தல், காணல், கேட்டல்.
ஐம்பொறி- மெய், வாய், மூக்கு, கண், செவி.
ஐம்பூதம்  - நிலம், நீர், காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு.
அறுசுவை-  இனிப்பு, புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, உப்பு,, காரம்.










உங்களுக்கு தெரிந்தவற்றையும் உரைக்கலாம் கருத்துரைப் பெட்டியில்....

இயல்(கள்): , , முழுமையாக வாசிக்க தொடரவும்»
காப்புரிமை © 2013 தமிழ்மொழி - தமிழால் நாமும் நம்மால் தமிழும் பயனுற வேண்டும் இத்தளத்தை நிர்வாகிப்பது தமிழ்மொழி.வலை
. சேவை வழங்குநர் பிளாக்கர்.